Polazeći od pozicije da ’nije svesnost ta koja određuje život, nego nesvesnost’, Ljiljana Đurđić, kroz osam priča i jednu novelu, Isidora, jedna moguća priča, pripoveda o različitim vrstama putovanja, kroz vreme i prostor, između ličnog i opšteg, izvan slučajnosti i istorije…
Prateći pojednce, nemoćne samo spram blizine smrti, koja na različite načine stiže, ali i spram sistema koji i u promeni ostaje isti, ove priče, usred opšteg i banalnog, razotkrivaju lično i bitno u njihovim životima.
Iako su im katarze često zakasnele, izvan moći da se išta promeni, jer smrt najbližeg je već tu, ludilo je izvesno, vapaj za ljubavlju obesmišljen, putovanje nemoguće, kao i komunikacija, a misteriozni uništeni rukopis već u startu nestvaran, uvidi u živote Đurđićkinih junaka uverljivo svedoče o onoj stvarnosnoj moći koju ima pripovedanje.
