Da bi se odupro „hazarskoj” sudbini koja je natkrilila malenu naseobinu nazvanu Kosovina, njen uistinu poslednji stanovnik, Živorad Belopavlić, nad grobovima svojih praotaca, zahvaćen dramom sopstvenog i opšteg nestajanja, ispričaće autentičnim zavičajnim jezikom, priču svog života, sinovcu, koji će je, srećom, pribeležiti i odneti nekud. Kazivačevo oko će ubrzo da utrne. Onda će se i tišina i tama spustiti na Kosovinu i prekriti tragove života plemena Belopavlića, kao što je arapski pesak zatrpao hijeroglife Gilgamešovog „straha od smrti” ali, jednom će, kao što već biva, ti tragovi bljesnuti, kao „iskopani stari mač” da bi one što dolaze ispunili smislom i lepotom postojanja.
