ESEJISTIKA I PUBLICISTIKA

Jednom je Boris Buden rekao: Viđam Marka Pogačara u Berlinu, on prirodno ide uz taj grad. I zaista se to u knjizi potvrđuje. Nije ovo rukopis koji je pisao oduševljeni posjetilac Berlina, Pogačar je ovdje domaći. On opisuje grad kao izabrano mjesto, za koje ipak ne vezuje osjećaj doma, zato što je izmještenost i bezdomnost njegovo jedino prirodno stanje. Ovo je rukopis prije svega o sebi, o vlastitoj povezanosti s gradom, ali i o sadašnjosti i prošlosti Berlina, a to onda znači o smrti koja se upisuje u historiju grada koji je više od drugih srastao s imenima svojih mrtvih.

Ovaj glazbeni dnevnik, kako ga autor Marko Pogačar zove, zapravo je mala istorija jednog epskog perioda muzičke scene Jugoslavije. To je onaj period kada se budila nova snaga, novi horizonti, novi vidici, a sva se ta silovita kreativna energija slivala u muziku. Jugoslovenski bendovi su u to vreme i na evropskom nivou vredni pažnje, a u ovoj knjizi ćete videti kako su oni oblikovali život jednog pesnika, koji se rađa u vreme zenita te moćne muzičke industrije.
Marko Pogačar je već neko vreme nezaobilazno mesto regionalne pesničke scene. Svoj spisateljski dar on ovde upošljava na tumačenju veličanstvenih muzičkih fenomena iz osamdesetih (i kasnijih) godina prošlog veka. Kroz autorove refleksije o istaknutim numerama ex-YU bendova (Azra, Haustor, EKV, Partibrejkersi, Idoli, Pekinška patka, KUD Idijoti, Arsen Dedić, Disciplina kičme, Pankrti i mnogi drugi…) istovremeno se pronicljivo i inteligentno objašnjava jedno vreme, jedno društvo i jedna ideologija kojih više nema. Jugoton je tada zaista goreo, a Pogačar vam ovom knjigom oživljava taj plamen.