Osvetljavajući vrlo različite aspekte esejističke misli i prevodilačke prakse Stanislava Vinavera, Žarka Svirčev je sve vreme imala na umu svoj osnovni cilj - ukazivanje na Vinaverov doprinos komparativnom proučavanju srpske književnosti, a taj doprinos se može sagledavati prevashodno kao nastojanje da se sve učini za afirmaciju onoga što je novo, moderno, zasnovanao na potrebi da se izlazi iz granica svakog estetičkog i poetičkog kanona. Polazeći od poetičke dimenzije Vinaverovog književnog opusa i od metodoloških pretpostavki unetih u eseje Stanislava Vinavera, Žarka Svirčev je pokazala i kako je izgledala jedna važna književna epoha ikakvu ulogu su u oblikovanju tokova moderne srpske književnosti imale i ideje i stvaralačka delatnost Stanislava Vinavera.
