Proizvodi

Knjiga je nezaobilazna lektira za sve današnje i buduće besednike, studente, đake, profesore, advokate, političare... od ideje do zvučne govorne skulpture - sve faze nastajanja besede!

Branislav Đ. Nušić Krajem 1905. godine, na poziv osnivača lista Politika, braće Vladislava i Darka Ribnikara, preuzima redovnu rubriku Iz beogradskog života, u kojoj pod pseudonimom Ben Akiba objavljuje duhovite kozerije, koje vrlo brzo stiču popularnost.

Do 1910. godine objavio je više stotina kozerija koje predstavljaju zanimljivo svedočanstvo o životu u Beogradu na samom početku 20. veka. U suštini, Nušić je tada živeo od novinarstva. Vanredno pronicljiv opservator životne svakodnevice, on je duhovito i bez satiričarskih pretenzija prikazivao brojne aktere u dinamičnim zbivanjima prestonice koja je tada bila u duhovnom i materijalnom usponu.

Nušićeve kozerije, kada ih je 1907. objavio u knjizi, naišla su na negativnu kritiku Jovana Skerlića, koji je doduše tačno zaključio kako Nušić „nije pisac koji stvara publiku, no pisac kojega publika stvara", neopravdano mu zamerivši da nema „ni dubine duha, ni čistote osećanja, ni moralnoga autoriteta za političku i društvenu satiru..."

Nasuprot Skerliću Antun Gustav Matoš ispoljio je znatno više naklonosti prema Nušiću. „Nušić je rođeni novinar, unoseći u tu najnoviju i najaktuelniju vrstu naše pismenosti onaj ljubezni i zabavni način ćaskanja, šale i fantazije, kojim žurnalizam ulazi u književnost, književnost u žurnalizam, pretvarajući sitnicu u događaj i događaj u sitnicu, stvarajući od feljtona kronike, listića svakidašnji prolog o svakidašnjoj ljudskoj komediji, koja kroz dnevnik ulazi u tragičnost svetske historije."

Knjiga Raška V.Jovanovića "Jedan drugi Nušić" otkriva vrednosti dramskog stvaralaštva našeg velikog komediografa. Konstatujući da je taj deo Nušićevog opusa nepravedno zapostavljen i prepušten zaboravu, autor se zalaže za njegovu scensku revitalizaciju. Koristeći sve relevantne kritičarske ocene Nušićevih drama, Jovanović uspeva da izgradi kompleksni prikaz tih dela, od kojih su pojedina (Jesenja kiša i Predgovor) prvi put u celosti štampana tek u novije vreme. Uz proverene teatrološke podatke o njihovim izviđenjima, Jovanović otkriva čitaocu čitavo jedno područje Nušićevog dramskog rada koje, po obimu, ne zaostaje za komedijskim i koje će verujemo, posle ove studije, zadobiti drugačiji tretman, ne samo u književno-istorijskim proučavanjima i teatrološkim valorizacijama, nego i u tetrološkoj praksi.

Mnogo zgoda i nezgoda iz Nušićevog života zabeležio je Milivoj Predić verno i neposredno poput srednjovekovnih letopisaca, tako da se ova njegova proza i danas čita skoro bez daha kao verodostojno svedočanstvo o piscu koji je u Velikom ratu izgubio jedinoga sina, ali nije duhom pokleknuo. Po završetku rata to je i dokazao napisavši za pozorište svoja najbolja ostvarenja, koja su svrstana među vrhove srpske dramske književnosti – prof. dr Raško V. Jovanović

Mnogo zgoda i nezgoda iz Nušićevog života zabeležio je Milivoj Predić verno i neposredno poput srednjovekovnih letopisaca, tako da se ova njegova proza i danas čita skoro bez daha kao verodostojno svedočanstvo o piscu koji je u Velikom ratu izgubio jedinoga sina, ali nije duhom pokleknuo. Po završetku rata to je i dokazao napisavši za pozorište svoja najbolja ostvarenja, koja su svrstana među vrhove srpske dramske književnosti – prof. dr Raško V. Jovnović