Trideset godina je Selin vodio prepisku sa najuglednijim francuskim izdavačem: najpre kao autor u nastajanju, čije je "Putovanje na kraj noći" ostalo neprepoznato, a zatim kao ozloglašeni pamfletaš koga u posleratnoj Francuskoj niko nije hteo. Ovaj nesvakidašnji susret donosi nesvakidašnje razmene, u kojima Selin uporno, do poslednjeg daha, brani svoje delo, svoj književni stil i samog sebe kao radnika i "pronalazača". Značajna i kao istorijski dokument, prepiska rasvetljava političku klimu u Francuskoj pre i posle rata, kao i silnu želju da se po oslobođenju pošto-poto okrene novi list. Među ovim pismima nalaze se možda najžešće, najžučnije stranice koje je pisac ikad uputio svom izdavaču, a koje mu je izdavač s bezgraničnim strpljenjem oprostio samo zato što je bio siguran da ima posla sa književnim genijem - ili, Selinovim rečima "zlatnom kokom za narednih sto godina književnosti".
Roman "Bagatele za jedan pokolj", verovatno je najkontraverzniji roman XX veka, roman je zabranjen u Francuskoj. "Bagatele za jedan pokolj" tesko su svodljive na antisemitizam. To je delo u kome su, sva Selinova poetika i stil bili u sluzbi prikaza grandiozne, brutalne tragedije evropskog čoveka, dovedenog na rub opstanka.Teško je se odupreti utisku danas, da naša stvarnost ne demantuje taj pad. Okupirana i ponižena Evropa danas liči na Selinova najcrnja predviđanja. Sama slika današnje Evrope rehabilituje Selina i daje mu za pravo.
