Tri godine s Titom je bez sumnje posebna knjiga. Ona je istovremeno reportaža i politički pamflet s autobiografskim elementima koji je približavaju žanru memoara.
U njoj je Stefano Tera pokušao da ocrta portret Jugoslavije na početku Titovog režima, izbegavajući propagandističku uslovljenost koja karakteriše reportaže mnogih njegovih kolega sa Zapada koji su boravili u Jugoslaviji u istom periodu.
(Enriko Davanco)
…
Oporo svedočanstvo o vremenu samovlašća i megalomanije, osvajačkih ambicija, bede i straha, nejednakosti i neravnopravnosti, svuda prisutne tajne policije, kožnih mantila i najlona.
Pronicljivo svedočanstvo publiciste i pripovedača Stefana Tere, jedinog italijanskog dopisnika iz Jugoslavije (radio je istovremeno za La Stampa, RAI i ANSA) u jeku Tršćanske krize i najzaoštrenijeg jugoslovensko-italijanskog sukoba.)"
Satirični roman o potrazi za neobjašnjivo nestalim predsednikom jednog književnog žirija. Tematizuje odnose moći u neoliberalnoj antiutopiji i izazove sa kojima se u takvom društvu suočavaju oni koji odbijaju da se uklope.
