’’Bila je u pravu koleginica Grahovac. Sudbina Veljka Guberine i moja su se isprepletale i bile su slične u mnogo aspekata. Ono što se desilo Guberini 1941. godine, njemu sa 14 godina, desilo se meni sa 30 godina. Pukom srećom izbegao je Veljko ustaški nož u Karlovcu i spasao se samo zahvaljujući oskudnom znanju italijanskog jezika koji je, iz želje za znanjem sam učio, i kome su italijanski vojnici, koji su stanovali u kući njegove majke, dali propusnice da sa majkom i sestrom izađe iz Karlovca. To dete je kasnije postalo najveći srpski advokat, krivičar, tribun, iskreni patriota i rodoljub.
Kada sam 1991. godine napuštao Zagreb i sa porodicom krenuo put Srbije osećao sam se isto kao Guberina 1941.,za sobom ostavljaš ceo jedan život, drage ljude... Najteže je prihvatiti činjenicu da si nepovratno izgubio zavičaj...’’
