DOMAĆE BIOGRAFIJE, MEMOARI, DNEVNICI, PISMA

Ova knjiga sadrži više žanrova. Memoarske zapise, dnevnik, autobiografijska sećanja, ali se čita i kao roman iako je u njoj najmanje fikcije.

Priča o “jednom drugom vremenu, o nekim drugim ljudima, o zemlji koje više nema”, o “dobrovoljnom egzilu”, u vremenskom rasponu od detinjstva i mladosti do zrelog doba, od Skoplja i Beograda do Vašingtona, traganja po svetu za izgubljenim identitetom, izgubljenom domovinom, priča o tome kako se “rađaju i umiru prijateljstva” o događajima i ljudima zalutalim u maglama vremena, o sudbini nekada zajedničke domovine potonule u katastrofi. Nostalgična autobiografija nade ali i dubokog razočarenja, pisana za odlazeću generaciju ali i za one koji dolaze posle nas.

Filip David

Istorija Jugoslavije XX veka može se duboko ljudski razumeti i osetiti kroz sudbinu Eve Grlić i njene porodice. Ova uzbudljiva Kandidovska priča o ljudima jake ličnosti, širokog srca i svetlih ideala može se pratiti od Mađarske revolucije Bele Kuna, preko naprednog omladinskog pokreta u predratnom Sarajevu, ustaškog holokausta Jevreja u Sarajevu i Zagrebu, partizanske borbe, žara izgradnje novog društva, golootočke Kalvarije, obnove radosti života, otkrivanja novih puteva saznanja, do poslednje decenije XX veka – raspada Jugoslavije, ratne kataklizme u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini pod vođstvom nacionalizma F. Tuđmana i S. Miloševića, i stradanja u opsadi Sarajeva.
U svim tim olujnim vremenima Eva nije bila puka „slamka među vihorovi”, bila je akter, borac, i žrtva, sa neverovatnom čvrstinom ličnosti i tananim osećanjima za ljudske sudbine brojnih rođaka, prijatelja i poznanika.
Knjiga Sjećanja nastala je u poslednjim godinama života, kao otpor, lična samoodbrana, od suočavanja sa ratnim zlom koje se početkom devedesetih ponovilo. Evina podsećanja nose iskrenu i duboku humanističku i antifašističku poruku da je, i pored svega, vera u ideale pravde univerzalni smisao života, da je ljudski, moralni, društveni i politički padovi, ne mogu izbrisati.
Zbog toga, ova knjiga je neophodna za sve nove generacije koje su decenijama obmanjivane, jednostrano i ostrašćeno, lažima o burnim vremenima istorije Jugoslavije XX veka. Ovo je svedočanstvo koje iznosi istinit život, bez mržnje i osvete, koje slavi život, saosećanje i razumevanje za sve ljudske slabosti, i vrline.

Zbornik radova dvanaestoro autorki i autora (Davor Beganović, Slobodan Beljanski, Nevena Bojičić, Svetlana Gavrilović, Saša Ilić, Branislav Jakovljević, Aleksej Kišjuhas, Goran Lazičić, Olga Manojlović Pintar, Ivan Milenković, Nemanja Mitrović, Olivera Stošić Rakić), predstavlja ne samo pokušaj da se promisle politički događaji koji su doveli do brutalne smene direktora Narodne biblioteke Srbije januara 2012. godine, već i da se ocrtaju konture reza i osvetli tekstura ideološkog tkanja koje je namaknuto preko događaja Ugričić.

Prošlo je sto godina od pogibije Dimitrija Tucovića, na početku Velike klanice Prvog svetskog rata, u novembru 2014.
Namera izdavača bila je da, pre svega, obeleži ovu nesrećnu godišnjicu prilogom koji se razlikuje od neoratne nacionalističke „miroljubive politike” koja demostrira silu vojnim paradama. Zah­valjujući na internetu dostupnoj knjizi Nikole M. Popovića objavljene na dvadesetu godišnjicu Tucovićeve pogibije 1934. Godine, odlučili smo se za obnovu štampanog izdanja rada koji je zaboravljen i koji posle toga nije nikad obnavljan. Pogotovo što se u njemu mogu naći mnoga veoma važna autentična i živopisna svedočanstva koja osvetljavaju ne samo ličnost Dimitrija Tucovića, nego i odnose u radničkom pokretu, tada (a i danas) aktuelne rasprave, dileme i podele.