DOMAĆE KNJIGE

Kao moto ove knjige stoji rečenica Rastka Petrovića „Ja sam i suviše zadovoljan što je napisana, da bih želeo reći drugo šta o njoj“, U njoj su sabrani ogledi, pisani različitim povodima, važnim za srpsku kulturu i historiju. Knjigu čine i tekstovi rađeni iz želje i potrebe da se iznova i iz drugačijeg ugla nešto kaže o bitnim temama i imenima kulture. Bilo da se radi o najvećim srpskim piscima, pesnicima i knjigama, ili o ličnostima i fenomenima, koji spadaju u trajne vlastite, autorske i intelektualne preokupacije.

„Matićeva poezija je poezija apsurda našeg vremena i našeg podneblja. Poezija koja, ma koliko bila u svetu, ne može da pomiri taj svet sa svojim nasleđem, istovremeno ne želeći da se stopi sa tim svetom, da bude vazal velikim evropskim kulturama.
Poezija je to koja teži da u jeziku nađe ono najintimnije.“
Nikola Živanović

„Poznata je Džojsova misao da je historija jezika historija svijeta: za Matića bi se moglo reći da je višejezičnost njegovog pjesništva njegova najpreciznija biografija. U njegovoj poeziji postoji tako literarno uzbudljiv ukrštaj različitih govora i idioma, kao svojevrstan otpor, pobuna protiv sopstvenog udesa, na koji ovaj pjesnik umjetnički kreativno već godinama odgovara.“
Vladan Bajčeta

„Ono što ne možemo da vidimo često u savremenoj južnoslovenskoj literaturi jeste kalibar pesme In Tyrannos, stožernog velikog trenutka Matićeve knjige, potresne posvete zlosrećnom mladiću koji je zapalio fitilj razarajućeg Velikog rata, posvete njegovim drugovima, njegovom narodu i bližnjim narodima, naposletku nama samima... u jednoj od najvažnijih pesama napisanih u ovom stoleću, u ovoj zemlji za nas, za sve naše ljude.“
Miloš Zubac

„Književnost je Matićevo matično mesto: možda i jedino solidno tlo pod nogama. Njoj Đorđe Matić pripada jer je pesnik prvog reda, poezije istovremeno lirske, silovite i slojevite, onakve kakvu je Crnjanski pisao, koju su mnogi tužno imitirali, a samo retki znali da od nje naprave nešto novo. Matić to zna.“
Vesna Goldsworthy
„Matićeva poezija je poezija apsurda našeg vremena i našeg podneblja. Poezija koja, ma koliko bila u svetu, ne može da pomiri taj svet sa svojim nasleđem, istovremeno ne želeći da se stopi sa tim svetom, da bude vazal velikim evropskim kulturama.
Poezija je to koja teži da u jeziku nađe ono najintimnije.“
Nikola Živanović

„Poznata je Džojsova misao da je historija jezika historija svijeta: za Matića bi se moglo reći da je višejezičnost njegovog pjesništva njegova najpreciznija biografija. U njegovoj poeziji postoji tako literarno uzbudljiv ukrštaj različitih govora i idioma, kao svojevrstan otpor, pobuna protiv sopstvenog udesa, na koji ovaj pjesnik umjetnički kreativno već godinama odgovara.“
Vladan Bajčeta

„Ono što ne možemo da vidimo često u savremenoj južnoslovenskoj literaturi jeste kalibar pesme In Tyrannos, stožernog velikog trenutka Matićeve knjige, potresne posvete zlosrećnom mladiću koji je zapalio fitilj razarajućeg Velikog rata, posvete njegovim drugovima, njegovom narodu i bližnjim narodima, naposletku nama samima... u jednoj od najvažnijih pesama napisanih u ovom stoleću, u ovoj zemlji za nas, za sve naše ljude.“
Miloš Zubac

„Književnost je Matićevo matično mesto: možda i jedino solidno tlo pod nogama. Njoj Đorđe Matić pripada jer je pesnik prvog reda, poezije istovremeno lirske, silovite i slojevite, onakve kakvu je Crnjanski pisao, koju su mnogi tužno imitirali, a samo retki znali da od nje naprave nešto novo. Matić to zna.“
Vesna Goldsworthy
„Matićeva poezija je poezija apsurda našeg vremena i našeg podneblja. Poezija koja, ma koliko bila u svetu, ne može da pomiri taj svet sa svojim nasleđem, istovremeno ne želeći da se stopi sa tim svetom, da bude vazal velikim evropskim kulturama.
Poezija je to koja teži da u jeziku nađe ono najintimnije.“
Nikola Živanović

„Poznata je Džojsova misao da je historija jezika historija svijeta: za Matića bi se moglo reći da je višejezičnost njegovog pjesništva njegova najpreciznija biografija. U njegovoj poeziji postoji tako literarno uzbudljiv ukrštaj različitih govora i idioma, kao svojevrstan otpor, pobuna protiv sopstvenog udesa, na koji ovaj pjesnik umjetnički kreativno već godinama odgovara.“
Vladan Bajčeta

„Ono što ne možemo da vidimo često u savremenoj južnoslovenskoj literaturi jeste kalibar pesme In Tyrannos, stožernog velikog trenutka Matićeve knjige, potresne posvete zlosrećnom mladiću koji je zapalio fitilj razarajućeg Velikog rata, posvete njegovim drugovima, njegovom narodu i bližnjim narodima, naposletku nama samima... u jednoj od najvažnijih pesama napisanih u ovom stoleću, u ovoj zemlji za nas, za sve naše ljude.“
Miloš Zubac

„Književnost je Matićevo matično mesto: možda i jedino solidno tlo pod nogama. Njoj Đorđe Matić pripada jer je pesnik prvog reda, poezije istovremeno lirske, silovite i slojevite, onakve kakvu je Crnjanski pisao, koju su mnogi tužno imitirali, a samo retki znali da od nje naprave nešto novo. Matić to zna.“
Vesna Goldsworthy

Znamo već da je Đorđe Matić sjajan pesnik, kao i čudesan tumač jednako poezije i proze. Iz prakse ga, dakle, znamo i kao poetu i kao majstora eseja. Iz svoje poezije u svoju prozu, Matić donosi „lirski aspekt“, ali donosi takođe i lekcije koje je naučio čitajući kao pesnik velike prozaiste.
Najveća opasnost prvenaca je umetnikova ambicija da pokaže šta sve zna. Prvom romanu Đorđa Matića ambicije ne manjka, ali opet knjiga njome nije (pre)opterećena. Mnogo je u knjizi instanci i dirljive nenametljive erudicije, koja pokriva jako veliku simboličku teritoriju: od Krleže i Crnjanskog do Mome Kapora i Marine Tucaković. On nije poput onih provincijalno nastrojenih režisera koji snimaju filmove za strane festivale, pa se brinu da nisu prekompleksni i prekomplikovani. Đorđe Matić piše za savršenog čitaoca, onog sa savršenom nesanicom, bez i najmanjeg kompleksa spram pisaca iz takozvanih velikih jezika. Pozicija je to koliko umetnička, toliko i politička.

Iz recenzije Vesne Goldsvorti:

Dugo me nije neka zbirka poezije toliko inspirisala i dotakla kao Drugi zvuk. Đorđe Matić je negde rekao: “Nekad mi se čini da imam samo dvije teme u pisanju, u svojoj poeziji pogotovo, i da se sve oko toga vrti, što god bili motivi, koji kao rukavci utječu u dvije glavne tematske struje – rat i emigracija, odnosno (ne)mogućnost povratka.”

Meni se, čitajući Matićevu poeziju, nameće misao da se čitava srpska, hrvatska, jugoslovenska pa i evropska književnost oko tih tema okreću. A književnost je upravo Matićevo matično mesto: možda i jedino solidno tlo pod nogama. Njoj Đorđe Matić pripada jer je pesnik prvog reda, poezije istovremeno lirske, silovite i slojevite, onakve kakvu je Crnjanski pisao, koju su mnogi tužno imitirali, a samo retki znali da od nje naprave nešto novo. Matić to zna.

Đorđe Matić rođen je 1970. u Zagrebu, gde je i odrastao. Od 1991. živeo je najpre u Italiji, a zatim u Holandiji, gde je u Amsterdamu studirao englesku i italijansku književnost.
Bio je urednik i koautor Leksikona YU mitologije, a uredio je i više publicističkih knjiga.