DOMAĆE KNJIGE

Istorija srednjovekovne Srbije je bogata i opširna. Za jednu podrobniju obradu bilo bi potrebno bar tri knjige. U ovoj knjizi obuhvaćeni su samo najvažniji događaji, oni o kojima je malo pisano ili nije dovoljno pisano. Ono što je u ovoj knjizi obuhvaćeno može se smatrati kao postavljanje temelja za jedno opširnije delo.
Kao što je to slučaj sa celokupnom istorijom Srba tako je i istorija Srbije srednjeg veka bila potčinjena uticaju propagande. Tek se sada srbska istorija oslobađa tog zlokobnog uticaja ponižavanja i osporavanja.

Autori ove knjige su u seriji studija proučili istoriju civilizacije i uloge Srba i njoj od najdrevnijih vremena do danas i utvrdili jasne kontinuitete civilizacijskih karakteristika i srpskog identiteta. Da bi se čitalac što efikasnije uključio u proučavanje ogromnog broja obrađenih činjenica (iz velikog broja naučnih oblasti i iz ogromnog broja korišćenih i dostupnih izvora), napravljena je ova knjiga, koja predstavlja činjenicama ilustrovani sažetak uputstava za šire izučavanje naših obimnijih studija i za traženja potvrda navoda u širokoj literaturi, sa mogućnošću pravljenja sopstvenog programa istraživanja.
Poput Krmčije Svetog Save, koja je objedinila suštinske karakteristike srpskog identiteta stvaranog u prethodnim milenijumima, ova knjiga daje uputstva za izučavanje srpske istorije i jačanje srpskog identiteta danas, pa joj je zato i dat naslov Nova Krmčija. Ovim se simbolično ukazuje na potrebu vezivanja za duh Svetosavlja i na oslanjanje na Srpsku Pravoslavnu Crkvu, uz maksimalno vezivanje za najvažnije tekovine srpskog kulturnog identiteta (ćirilicu - srbicu, narodno predanje, etiku, običaje, etnološke karakteristike).

Divonija je prva knjiga na srpskom jeziku o verovanjima kod Srba pre Hrista.

U njoj ćete pronaći kratak pregled najznačajnijih informacija o starim srpskim Bogovima /Divovima:
Iliji, Baku, Svarogu, Svetovidu, Serbonu, Serboni, Paladi, Stribogu, Kratu, Serapisu...

Ilustrovano izdanje, pun kolor.

Mi Srbi smo bili vrlo nemarni prema našem istorijskom nasleđu i to nam je nanelo velike štete i u prošlosti i u sadašnjosti.
Dozvolili smo da nam drugi narodi, prema nama uglavnom neprijateljski nastrojeni, kroje našu istoriju i određuju naša istorijska prava. U ovom istorijskom pregledu posvećuje se pažnja zapadnim srpskim zemljama, a o drugima se govori samo koliko je to nužno i u vezi sa glavnim predmetom.
Čitaoci će naći u ovoj knjizi dosta novog i njima malo ili nimalo poznatog gradiva i činjenica.

Srbska država na Helmskom poluostrvu je postojala, bez prekida, više od 700 godina na prostorima koje u ovoj studiji nazivamo Ilirska Srbija.

Ona je nasledila državno pravo od Zapadnog Rimskog carstva, njen osnivač Markelin je bio zvanično imperator, i od samih početaka je priznata od Istočnog Rimskog (Romejskog) carstva, da bi to pravo predala modernijoj srednjovekovnoj državi dinastije Nemanjića. Prestonica Ilirske Srbije je od antičkih vremena bila Skadar...


Odnos srbskih istoričara prema poreklu i drevnoj, pa čak i novijoj istoriji svoga naroda, ničim se ne može pravdati. Novija srbska istorija (tokom poslednja dva veka) obeležena je ustancima i ratovima za slobodu i opstanak srbskog naroda i srbske države. Nikakvi istorijski procesi, svetski trendovi među velikim silama, ekonomske krize, ideologije i sl. ne mogu biti opravdanje za vrhunske srbske intelektualce i među njima naročito istoričare, da izgrade svoj neozbiljan odnos prema sopstvenoj istoriji, da prihvate najočiglednije grube falsifikate, pa čak i da se „stvaralački ističu“ u sprovođenju tuđe politike na štetu svoga naroda.

Širenje Rimskog carstva i pretvaranje serbskih krajiški organizovanih plemena u štit i mač Carstva poklapa se sa nastankom Hrišćanstva i prvom Crkvom među Srbima. Slabljenje moći Rima dovodi do podele Carstva i dugog procesa nastajanja novih država (organizovanih uglavnom od serbo-raških ratničkih plemena i rodova).

Zapadno Rimsko carstvo nastavlja svoj pravni kontinuitet kroz državu u Ilirskoj Srbiji. Brojna plemena sa izraženim srpsko-ruskim karakteristikama igraće tokom čitavog I milenijuma suštinsku ulogu u istoriji Romejskog carstva i novonastalih evropskih država i u relacijama unutar Hrišćanske crkve. To je period koji je obrađen u brojnim istorijskim izvorima, ali i period koji je poslednjih vekova ciljno preuobličen u interesu istorijskih škola evropskih kolonijalnih sila.

Posle smrti Aleksandra Velikog nastaju nova carstva, ali se više vekova održavaju tekovine Aleksandrovog pancarstva. Po sličnim obrascima nastaju brojne ratnički orijentisane države i njihovo širenje dovodi do raslojavanja drevnog sveta u verskom, jezičkom i kulturnom smislu. Nove države će vekovima slediti obrasce Aleksandra Velikog, ali će njihov karakter sve više biti zasnovan na ratničkim slojevima, ratovima i vojnoj moći.
Tokom nekoliko vekova će se ratničke države boriti za vojnu, političku i ekonomsku prevlast sa izraženom tendencijom narastanja do nivoa globalnog carstva. Taj period se završava narastanjem moći Rimskog carstva do nivoa svetske vojničke imperije.

Tokom I milenijuma pre Hrista nastaju brojna raslojavanja početnog superetnosa, njegovo ozbiljnije stapanje sa susednim narodima drugog porekla i do postepenog nastanka novih država, modifikovanih religija, jezika i pisama (procesi su se odvijali po ovako navedenom redosledu). Treći veliki pohod sa Helmskog (Balkanskog) poluostrva, pod vođstvom cara Aleksandra Velikog, doveo je do uspostavljanja svetskog pancarstva i uspostavljanja kulturnog jedinstva na ogromnom prostoru, koje se očuvalo tokom nekoliko narednih vekova.

Klimatski uslovi posle završetka poslednjeg ledenog doba uslovili su da u neolitskom Podunavlju i na Helmskom poluostrvu nikne prva evropska, serbo-raška civilizacija sa svim suštinskim civilizacijskim karakteristikama, uključujući i pismenost. Serbo-raški pranarod je od VII do II milenijuma pre Hrista naselio čitav Evromediteran i Evroaziju od Gibraltara do Kine, mirnim putem difuzije poljoprivrednog stanovništva i sa stalnim održavanjem kulturnog i lingvističkog jedinstva, sa blagim prožimanjem sa malobrojnim autohtonim plemenima u pojedinim oblastima.
Tokom III milenijuma pre Hrista jačaju stepsko-pustinjske nomadske, ratnički i trgovački orijentisane državne zajednice i nastaju velika drevna carstva. Dva velika arijska pohoda sa Helmskog poluostrva i dva svetska pancarstva su obnovila poremećene društvene odnose, prvi put u velikoj meri, a drugi put pretežno kroz duhovno jedinstvo sada već izdiferenciranih naroda u svojim državama.

Srpsko ime je tesno vezаno sа društvenim uređenjem drevnog svetа, u kome su Srbi imаli ulogu bogova.

Narod koji mi Srbi nazivamo Arbanasima, stranci Albancima, a oni sami sebe nazivaju Šćipetarima, poreklom je sa Kavkaza! U antičkom vremenu bila je poznata jedna zemlja na Kavkazu pod imenom Albanija.

Tako su je nazivali stranci, ali ne i njeni stanovnici, baš kao i danas ovu Albaniju. Savremenu Albaniju njeni stanovnici nazivaju Šćiperija. Albanija na Kakvazu nalazila se na istočnim padinama ove planine, između Kaspijskog mora i vrha Kavkaza.

Sa njene južne strane počinjala je od Apšeronskog Poluostrva, na kome se nalazi savremeni azerbejdžanski grad Baku. Severno od Albanije nalazila se zemlja Alana, severozapadno su bili Iberi, a zapadno i južno od Albanije nalazili su se Jermeni.

Južni deo te antičke Albanije pripada danas Azerbejdžanu, a severni deo Rusiji. Postojao je jedan grad pod imenom Albana na obali Kaspijskog mora između savremenih gradova Divičija i Derbenta. Po imenu ovog grada zemlja u njegovom zaleđu dobila je ime Albanija...

Ovo delo, pored ostalog, staje u odbranu istorije kao nauke, gde se ona ponovo stavlja na prvo mesto među naukama, te joj se kao takvoj vraća smisao istine kakav je ona imala u antičko vreme. Ovde se radi o jednom potpunom oslobađanju istorije, od robovanja političkim ciljevima pojedinih nacija...