DOMAĆI ROMAN

Junak romana Tai doživljava svoju ludu ljubav kao neku vrstu prosvetljenja u mukama. Tai ima nešto od starinske literature, u najboljem smislu ovog epiteta. - Dragana Kanjevac

Roman Tai je otvorio novu paradigmu u srpskoj književnosti. - Dragoljub Kojčić

Čovek se nada, i nada i nada ljubavi, čak na najneočekivanijim mestima gde smo se našli iz posve drugih razloga, poput barova i bordela i zatvora i klanica i konclagera i samog pakla, gde se osvrćemo tražeći pogledom kakvog blagonaklonog đavola. Odškrinuta vrata čije ključeve može držati samo suprotan pol, koji je suprotan po svojim principima, suprotan po svojim prioritetima, suprotan po svojim sredstvima, a isti po svojim dubokim htenjima, isti u žudnji za ljubavlju, isti u uzajamnosti za koju nema zamene. Konačno sam ugledao taj pol i zakoračio u svetost, pogledao pravo pred sebe u tihi beskraj, u božju milost, u lice žene. Sve što se ikad kome moglo dogoditi, svaki poriv, svaki udisaj, svaki pokret srca lebdeli su među i nad nama. Da mi je neko samo ponudio da biram između te žene i čitavog sveta.

Bestseler Tai je jedan od tri najnagrađivanija srpska romana. On uranja u barsku scenu Bangkoka, spreman za lov na nesporazume između Istoka i Zapada, lirske ponore svojih junaka i postkolonijalni, kolažni putopis.

Goran Gocić je autor romana Poslednja stanica Britanija (2017), Čovek iz Nehata (2021) i Fikser (2026). U sva četiri dominiraju nomadske teme – potrage ne samo za identitetom već i iskupljenjem.

Goran Gocić je napisao roman svog života i svog doba, potvrđujući da je književnost najbolja onda kad pripovedanje postaje nužno. Ispovest glavnog junaka zapravo je povest jedne epohe: ubitačno iskrena, nepodnošljivo privlačna. Da li je ovo Gocićeva najbolja i najpotresnija knjiga?

Aleksandar Jerkov


Nas dvoje, našavši se pred ključarem seksa i smrti, posrnuli smo. Nas dvoje, polažući poslednji ispit iz orgije i pokolja, pali smo. Nas dvoje, plaćajući po zlatnik za svakog stradalog čamdžiji u Hadu, osiromašili smo. Nas dvoje, osvrćući se za sobom kada nam je to bilo izričito zabranjeno, skamenili smo se. Nikad se nisam odvažio da priđem tako blizu erosu i tanatosu kao tih plahih godina 1989–1992. Imao sam sreću da u krajnostima uživam u pravom društvu – onom svetaca i zločinaca. Krajnji proizvod te zamršene omče je moja istorija. Ona je u biti ista kao istorija sveta.

Roman Fikser pripovijeda o ratu i seksu: o ratu među polovima i seksu sa istorijom. O izdaji i odanosti: o izdaji partnera i odanosti novoosnovanim državama. Glavna opasnost za mlade junake Fiksera jeste gubljenje mjere – i u istorijskim zbivanjima, i tokom sazrijevanja. Konačno, i kod samog pripovjedača: na svakom koraku ove mrsne priče vrijeba nas opasnost od predoziranja.

Goran Gocić je autor romana Tai (2013), Poslednja stanica Britanija (2017) i Čovek iz nehata (2021). U sva četiri dominiraju nomadske teme – potrage ne samo za identitetom već i iskupljenjem.

Čovek iz nehata je priča o Beograđaninu koji uporno beži od sukoba sa ocem, od Majčice Es, a ponajviše od sebe. Mada raspet između zgražavanja i čežnje, ipak se svima neprekidno vraća. Na letu iz Njujorka ka očevoj samrtničkoj postelji upoznaje hroničnog nomada nalik sebi. Poslednja stanica tragikomične odiseje ova dva bića izbačena iz ravnoteže jeste Srbija na početku milenijuma.

Treći roman Gorana Gocića govori o sećanjima s kojima živimo i osećanjima od kojih umiremo, o američkim gazdama i ruskim bludnicama. Baš na jubilej sedam vekova Božanstvene komedije, u Čoveku iz nehata zatičemo paket aranžman kroz pakao, čistilište i raj tranzicije, koja nikako da se okonča.

Stilski briljantan ali nezavršen dijalog sa ocem i otadžbinom istovremeno je mudra i apsurdna, putena i pronicljiva, zabavna i potresna, ukratko najbolja Gocićeva knjiga.

If it were not a novel, this would be a “feasibility study” dealing with the ways and means of a self-aware man who wishes or, rather, seeks to protect a woman. The project is, under the given circumstances, doomed to failure not because it is impossible, but because it is unnecessary. The fragile and gentle woman, with her passive (Buddhist) presence and existence, with her rejection in acceptance, would lead this seemingly macho man to self-decomposition. He goes through a stunningly honest self-analysis only to turn himself into a vulnerable human being. So vulnerable, in fact, that he is the one who seeks St. Christopher’s protection.

…Thai also serves as a lesson given to a complacent Westerner, with the intention of curing his haughty ego by succumbing to the East. However, there are no winners in this process, only losers. And even then – he can be healed only temporarily by the “Empire of Emptiness” – the emptiness being essentially a feminine quality.

Vladislav Bajac