DRUŠTVENE NAUKE

Kako se javljaju i odakle potiču religijske ideje? Da li je legitimno proučavati religiju sui generis, nezavisno od njenih društvenih, psiholoških ili kulturnih dimenzija? Mogu li se raznorodna verovanja, religijski simboli, mitovi i ritualne prakse različitih naroda komparativno analizirati, a da pritom ne dolazi do učitavanja jednih koncepata u druge? Kakve su teorijske i metodološke pretpostavke takvog istraživanja? Ako smo, pak, u stanju da prepoznamo sličnosti u obrascima i strukturama unutar nekoliko različitih kulturnih i religijskih tradicija, na čemu se te sličnosti temelje? Kako se, potom, pristupa spoljašnjim, a kako unutrašnjim dimenzijama religioznosti? Kakva je priroda religijskog iskustva u čisto fenomenološkom pogledu? U kom smislu su religijski mitovi i rituali sistemi simbola? Do kakvih promena dolazi unutar pojedinih religijskih sistema kada oni stupe u interakcije s raznorodnim aspektima modernosti? Kakve su mogućnosti i perspektive interreligijskog dijaloga u savremenom svetu? Ovo su samo neka od pitanja pred kojima će se, sasvim sigurno, zamisliti i čitalac ove knjige ukoliko se s potrebnim zanimanjem i radoznalošću uputi u njenu sadržinu.

Sa filološkog i teološkog gledišta naslov “Biblija” označava svetu knjigu, odnosno zbirku svetih knjižica ili Sveto pismo, to jest svete spise sadržane u jedno po tome što bogonadahnuto i pobožno govore o Bogu i o božjem odnosu prema čoveku i ljudskom svetu. Najstariji od ovih spisa temelje se kako na usmenom tako i na pisanom Mojsijevom predanju iz XIII veka pre Hrista, a najmlađe od njih je napisao Hristov apostol Jovan krajem prvog veka nove ere. Stari zavet je kanonizovan oko 90. godine nove ere, na saboru u Javneu, kada je iz većeg korpusa religijske literature izdvojeno 24 knjige napisane na hebrejskom jeziku. Novi zavet sadrži 27 religijskih tekstova, a prva celovita lista novo-zavetnih knjiga obznanjena je 367. godine u uskršnjem pismu episkopa Atanasija crkvama u Egiptu.
Ovaj izbor ima najopštiju informativnu namenu, ali može da se koristi kao lektira za veronauku, za literarnu ili teorijsku analizu, kao i za druge potrebe, kako školske tako i ostale.