Sa filološkog i teološkog gledišta naslov “Biblija” označava svetu knjigu, odnosno zbirku svetih knjižica ili Sveto pismo, to jest svete spise sadržane u jedno po tome što bogonadahnuto i pobožno govore o Bogu i o božjem odnosu prema čoveku i ljudskom svetu. Najstariji od ovih spisa temelje se kako na usmenom tako i na pisanom Mojsijevom predanju iz XIII veka pre Hrista, a najmlađe od njih je napisao Hristov apostol Jovan krajem prvog veka nove ere. Stari zavet je kanonizovan oko 90. godine nove ere, na saboru u Javneu, kada je iz većeg korpusa religijske literature izdvojeno 24 knjige napisane na hebrejskom jeziku. Novi zavet sadrži 27 religijskih tekstova, a prva celovita lista novo-zavetnih knjiga obznanjena je 367. godine u uskršnjem pismu episkopa Atanasija crkvama u Egiptu.
Ovaj izbor ima najopštiju informativnu namenu, ali može da se koristi kao lektira za veronauku, za literarnu ili teorijsku analizu, kao i za druge potrebe, kako školske tako i ostale.
