Savremeno doba izvodi nasilje na svetlo pozornice. Tema draga sociolozima i političarima, ono je i predmet istorijskih proučavanja. Suprotno preovlađujućem shvatanju, Rober Mišambled pokazuje da su brutalnost i stopa ubistava od XIII veka naovamo u stalnom opadanju. Sve stroža društvena kontrola mladih neoženjenih muškaraca, praćena prinudnim vaspitavanjem istih vršnjačkih grupa, mogu da objasne to opadanje agresivnosti. Malo -pomalo, muško nasilje nestaje iz javnog prostora, da bi se odmah potom usredsredilo na privatnu sferu, dok popularna književnost dobija katartičnu ulogu. Početak XXI veka kao da označava ponovno pojavljivanje nasilja, naročito u „predgrađima“.
Može li se orgazam sjediniti s istorijom? Kao individualna, gotovo neizreciva emocija, a istovremeno i kulturna realnost, orgazam pripada i izmiče kolektivnom iskustvu. Istorija orgazma je istorija pritajenog tela, zabranjene žudnje, putenosti prikleštene između tabua i moralnih načela.
Dokumenti koji svedoče o ovom fizičkom, povremeno libertinskom iskustvu, leže duboko zakopani u arhivama i biblotekama, što ne umanjuje njihovu neverovatnu brojnost i zadivljujuću snagu. Knjiga Robera Mišambleda na videlo dana iznosi sjajne izvore koji nas pozivaju da na nov način sagledamo prošlost, dugo vremena ‘uštogljenu’ usled dušebrižničkih odabira, ne bismo li otkrili „pozadinu scenografije” i shvatili da sublimacija erotskih nagona nije bila samo predmet religijskog asketizma nego istinski skriveni pokretač zapadnog dinamizma sve do 1960-ih.
