JEZIK I KNJIŽEVNOST

Osnove modernog srpskog pripovedanja nezaobilazna je knjiga ne samo za one koji se bave proučavanjem književnosti već i za sve njene ljubitelje, jer se u njoj autor, univerzitetski profesor, ali i vrsni pisac, duboko i temeljno, ali istovremeno lako, zavodljivo i pitko, bavi pitanjem književnog kanona, te, shodno datim određenjima, rekonstruiše istorijski put srpskog umetničkog pripovedanja – od začetaka u delima Dositeja i Vuka, preko protomodernog Sterijinog eksperimenta, zatim dela osnivača novog srpskog romana J. Ignjatovića i temeljnih pripovedača realizma L. Lazarevića, S. Matavulja i S. Sremca, do B. Stankovića, čiji romani i pripovetke predstavljaju završetak konstituisanja tradicionalno shvaćenih oblika pripovedanja i ujedno snažnu najavu epohe moderno shvaćene i realizovane umetničke naracije.

Knjiga ogleda i književnokritičkih tekstova Mihajla Pantića Aleksandrijski sindrom 5 je koliko očekivan, toliko i produblјujući nastavak autorove istoimene kritičko-analitičke hronike srpske moderne i postmoderne proze, podjednako romana i pripovetke. Ta proza, prema autorovom viđenju, potkreplјenom nizom tekstova o delima značajnih srpskih romansijera i pripovedača novijih vremena, predstavlјa estetski obeležen amalgam duhovnih, empirijskih i imaginativnih (simboličkih) učinaka individualnih stvaralačkih talenata, ali i ukupne memorije srpskog jezika i kulture. Tim jezikom je, uvek iz posebne, neponovlјive kreativne perspektive, transcendirana pojedinačna i kolektivna egzistencija datog podneblјa, te je tako i time i istorija kulturno-jezičke zajednice uzdignuta na najviši mogući nivo samosvesti, što je, ujedno, osnovna težnja književne umetnosti. Aleksandrijski sindrom 5 univerzitetskog profesora, kritičara i proznog pisca Mihajla Pantića – skupno sa četiri prethodne sveske naznačene edicije – predstavlјa pouzdan analitički vodič kroz fikcionalne svetove srpskih prozaista druge polovine XX i prvih decenija XXI veka.