Proizvodi

Mihajlo Pantić u svojoj novoj knjizi Književnost u supermarketu promišlja o tome šta se to dogodilo s južnoslovenskom književnošću na kraju XX i na početku XXI veka. U zemljama zahvaćenim ratom, raspadom starog ideološkog, državnog i društvenog sistema, dubokom krizom svake vrste i, najzad, tranzicijom, promenila se i društvena funkcija književnosti. Književnost više nema onu javnu ulogu pa ni javni značaj koji je imala u ranijim stolećima, sve do potkraj XX veka, kada se znalo ko je zaista pisac, i kada je društvo pomoću svojih (istina, ideološki nadgledanih) institucija potvrđivalo njen javni značaj.

Osnovno pitanje u našem dobu više nije čemu književnost služi, koja je njena društvena svrha (odgovor na to je neizvestan, svaki mogući koncept ili konstrukt je relativizovan), već zašto ona uopšte (i dalje) postoji, koji je njen (poetički, etički, politički, estetski) smisao.

Ipak, i uprkos svemu, ne možemo reći da je (laka) književnost danas samo jedan od industrijski oblikovanih načina mentalne relaksacije potrošačkog stada i ispunjavanja dokolice. Pisanje je ono najbolje u čemu se ljudski duh objavljuje, potvrđuje, prepoznaje i projektuje. Naš rod, na veliku radost, nije do danas smislio neki drugi, podjednako vredan način iskazivanja onoga što smo bili, što jesmo i što će posle nas neko biti.

Osnove modernog srpskog pripovedanja nezaobilazna je knjiga ne samo za one koji se bave proučavanjem književnosti već i za sve njene ljubitelje, jer se u njoj autor, univerzitetski profesor, ali i vrsni pisac, duboko i temeljno, ali istovremeno lako, zavodljivo i pitko, bavi pitanjem književnog kanona, te, shodno datim određenjima, rekonstruiše istorijski put srpskog umetničkog pripovedanja – od začetaka u delima Dositeja i Vuka, preko protomodernog Sterijinog eksperimenta, zatim dela osnivača novog srpskog romana J. Ignjatovića i temeljnih pripovedača realizma L. Lazarevića, S. Matavulja i S. Sremca, do B. Stankovića, čiji romani i pripovetke predstavljaju završetak konstituisanja tradicionalno shvaćenih oblika pripovedanja i ujedno snažnu najavu epohe moderno shvaćene i realizovane umetničke naracije.

Slankamen, knjiga priča i esejističke proze Mihajla Pantića, jednog od vodećih savremenih srpskih pripovedača i esejista.
Odlično pisana, ova knjiga predstavlja izvrsno svedočanstvo o svakodnevici i o književnosti u tranziciji.
U knjizi Slankamen nalaze se priče i putopisne proze o Slankamenu kao jednom obliku života, o Parizu kao novom Vavilonu, o oblacima nad Irskom ili o savremenoj Ukrajini i Rusiji.
U Slankamenu se sugestivno pripoveda o raznolikim iskustvima savremenog života u svetu punom neispričanih priča. Neke od tih priča ispričao nam je s posebnom snagom Mihajlo Pantić u knjizi Slankamen.
U esejističkom delu knjige Pantić govori o novom liku srpske književnosti, o književnosti u tranziciji, o temeljnoj promeni statusa i uloge književnosti u modernom dobu, o priči kao čudu i o piscima kao lovcima na priče.
Posebno zanimljiv deo knjige predstavljaju fragmenti ličnog mita o stvarnom i mogućem Novom Beogradu.

Trideset devet priča o piscima koje je Mihajlo Pantić čitao, poznavao ili s njima učestvovao u književnom i javnom životu.
Nesvakidašnja istorija savremene književnosti i književnog života predstavljena u pričama koje sugestivno svedoče i o književnosti i o životu.
Junaci nove knjige Pantićevih priča su Ivo Andrić i Miroslav Krleža, Stanislav Vinaver i Branko Ćopić, Danilo Nikolić i Aleksandar Tišma, Dragoslav Mihailović i Borislav Pekić, Radomir Konstantinović i Živojin Pavlović, Milorad Pavić i Svetlana Velmar-Janković, Jovan Hristić i Predrag Palavestra, Slavko Leovac i Sveta Lukić, Duško Trifunović i Dušan Kovačević, Dobrilo Nenadić i Jovica Aćin, Radovan Beli Marković i Miodrag Perišić, David Albahari i Raša Livada, Vojislav Despotov i Svetislav Basara, Stevan Tontić i Tomislav Marinković, Aleš Debeljak i Branko Čegec, kao i mnogi drugi savremeni pisci, ali i Singer i Borhes.
Priče o piscima, njihovim knjigama i doživljajima, sumnjama i nadama, uzletima i razočaranjima.
Šta su pisci sanjali i šta im se događalo?
Priče o piscima kao uzbudljiva slika jednog vremena.
Književnost kao provokativno svedočanstvo, svedočanstvo kao prvorazredna književnost."

Knjiga ogleda i književnokritičkih tekstova Mihajla Pantića Aleksandrijski sindrom 5 je koliko očekivan, toliko i produblјujući nastavak autorove istoimene kritičko-analitičke hronike srpske moderne i postmoderne proze, podjednako romana i pripovetke. Ta proza, prema autorovom viđenju, potkreplјenom nizom tekstova o delima značajnih srpskih romansijera i pripovedača novijih vremena, predstavlјa estetski obeležen amalgam duhovnih, empirijskih i imaginativnih (simboličkih) učinaka individualnih stvaralačkih talenata, ali i ukupne memorije srpskog jezika i kulture. Tim jezikom je, uvek iz posebne, neponovlјive kreativne perspektive, transcendirana pojedinačna i kolektivna egzistencija datog podneblјa, te je tako i time i istorija kulturno-jezičke zajednice uzdignuta na najviši mogući nivo samosvesti, što je, ujedno, osnovna težnja književne umetnosti. Aleksandrijski sindrom 5 univerzitetskog profesora, kritičara i proznog pisca Mihajla Pantića – skupno sa četiri prethodne sveske naznačene edicije – predstavlјa pouzdan analitički vodič kroz fikcionalne svetove srpskih prozaista druge polovine XX i prvih decenija XXI veka.

Nagrada "Borbe" za najbolju proznu knjigu i za knjigu godine.

Nova knjiga priča jednog od vodećih savremenih srpskih pisaca.
Hodanje po oblacima je majstorski napisana knjiga u kojoj se u glavnim ulogama ukazuje ljubav u različitim izdanjima i okolnostima, od sile koja iskupljuje i osmišljava ljudsku sudbinu do sile zbog koje se strada i pati.
Priče o ljubavi i svakodnevici, o strasti i o tome kako i zašto strast iščezava, o prijateljstvu i drami sredovečnog iskustva, o vremenu koje je prošlo i o tome kako ispuniti sve vreme današnjeg dana, o nesvakidašnjim primerima svakodnevnog života i o trenucima u kojima se menja čitav dotadašnji čovekov život, o Beogradu i Novom Beogradu.
Uzbudljive i promišljene priče kazane punom snagom, u času neponovljivog životnog iskustva.
Antologijske priče savremene srpske književnosti.
Jedinstvene priče pisca knjiga Ako je to ljubav i Novobeogradske priče.

Mihajlo Pantić has spent his whole life in Novi Beograd, and evidently the world looks quite different from there. Because of his unique perspective, this collection of stories is like creative therapy for the soul. He writes an elegant, urban, postmodern prose that does not burden the reader with its style while addressing profound questions like love, life, loss, the Balkans... His carefully constructed, lilting style will dare the reader to finish the book in one sitting, but the stories beckon us to read them again and again.