KLASICI, DRAME, MISLI

Tristan je novela čija se priča odvija u sanatorijumu pod nazivom „Ajnfrid", gde različiti likovi, svaki sa različitim tegobama, prolaze kroz svoja iskustva kao pacijenti. U središtu narativa je Gabrijela Kleterjan, mlada žena koja pati od zdravstvenih problema nakon porođaja, i Detlef Špinel, misteriozni pisac čija interakcija sa njom nagoveštava dublje emocionalne i psihološke teme.

Novela sadrži mnoge reference na mit o Tristanu i Izoldi, posebno na verziju predstavljenu u istoimenoj operi Riharda Vagnera.

Pored naslovne novele, zbirka sadrži i sledeće priče: Mali gospodin Frideman, Razočaranje, Bajaco, Tobija Mindernikel i Luishen.

Od najranijeg detinjstva Tonio Kreger je svestan svoje odvojenosti od drugih ljudi, posebno od svojih najboljih školskih drugova: Hansa Hanzena i Ingeborge Holm, koji predstavljaju buržoasku normu, simbolizovanu njihovim lepim plavokosim izgledom. Tonio žudi da bude prihvaćen u njihovo društvo, ali njegova umetnička priroda mu ne dozvoljava da im se u potpunosti pridruži. Kako Tonio stari, njegov talenat sazreva, postaje pisac, ali se i dalje oseća kao stranac i žudi da se uklopi u svet. On i dalje biva preokupiran suštinskom podeljenošću između života i umetnosti, između lične sreće i discipline koja vodi do velikih dostignuća.

Smrt u Veneciji je novela Tomasa Mana inspirisana stvarnim događajima iz autorovog života, poznata po kontraverznoj tematici: to je priča o ostarelom piscu Gustavu fon Ašenbahu koji se tokom posete Veneciji zaljubljuje u Tađa, četrnaestogodišnjeg dečaka jedinstvene lepote. Premda se Ašenbah, na početku, teši kako je njegovo interesovanje za dečaka isključivo estetske prirode, ubrzo postaje opsednut njime.

Tomas Man kruniše svoj obimni romaneskni rad izvanrednom pričom o Feliksu Krulu. Jezička elegancija ove izmišljene autobiografije, njena ironična dvosmislenost, kao i događaji u kojima Feliks Krul učestvuje, dokazuju da je „bog lopova“. On je „paket svih zanata“ koji je u stanju da se nosi sa svakom novom i neočekivanom situacijom.

Nijedno drugo delo nije okupiralo Tomasa Mana u tako dugom periodu kao roman o Feliksu Krulu. Nastajao je decenijama, od 1910. do objavljivanja 1954. Na taj način pratio je gotovo čitav književni život autora.

Tomas Man je napisao svoj poslednji veliki roman, Doktor Faustus, tokom izgnanstva iz nacističke Nemačke. Iako je već imao dugačak niz remek-dela iza sebe, retrospektivno gledajući, ovo je roman za koji je on izgleda bio rođen.

U modernoj verziji legende o Faustu, u kojoj kompozitor iz dvadesetog veka prodaje dušu đavolu zbog umetničke moći za kojom žudi, priča sjajno prepliće muziku, filozofiju, teologiju i politiku. Adrijan Leverkin je mlad talentovan kompozitor spreman da ide i do samog kraja kako bi postigao najveće visine uspeha. Ono što dobija jesu dvadeset četiri godine genija — godine sve neobičnijih muzičkih inovacija isprepletanih s progresivnim i destruktivnim ludilom.

Sramotna alegorija odricanja Nemačke od sopstvene čovečnosti i njenog zagrljaja ambicije i nihilizma, Doktor Faustus je takođe duboka meditacija o umetničkom geniju. Opsesivno istražujući zlo u koje je pala njegova zemlja, Man uspeva u jedinom što je i mogao — u crtanju dimenzije tog zla. Njegov roman ima i istorijsku važnost i univerzalnost mita.

Prvi put objavljen 1951. godine, Izabranik predstavlja literarno istraživanje teme koja je fascinirala Tomasa Mana do kraja njegovog života – u pitanju je tema porijekla zla i srodnosti zla i magije. Man u ovom djelu koristi srednjovjekovnu legendu čudesnim znamenima koja su pratila rođenje pape Grigorija, kao što je prije toga koristio biblijski narativ o Josifu i njegovoj braći. Izabranik je priča ispisana ironičnim senzibilitetom o praroditeljskom grijehu i transcedenciji zla.

Izabranik, jedno od najznačajnijih Manovih djela, počinje užasnim zločinom protiv prirode, te kombinuje, u svom daljem toku, hagiografske motive sa grčkim tragičkim obrtom, pojačanim hrišćanskim razumijevanjem grijeha i krivice.

Ova ironična satira Tomasa Mana nudi ingeniozan portret okoštalog i anahronog njemačkog plemstva podmlađenog pojavom jedne slobodoumne mlade Amerikanke.
Ove stranice obiluju nezaboravnom galerijom likova – od aristokrata do ludakinja – te predstavlja uzavreli mikrokosmos Evrope u sam osvit Velikog rata. Pokretačka narativna sila romana je ljubav mladog princa, sputanog tradicijom i egzotične ljepotive Ime. Ovo djelo nobelovca Tomasa Mana predstavlja pažljivi opis dekandentnog društva oživljenog snagama modernosti te nudi jednu univerzalnu poruku – prezrelost i smrt su neobhodan preduslov obnove i novog početka.

Tomas Man je, fasciniran samim konceptom genijalnosti i bogatstvom njemačke kulture, pronašao u Johanu Volfgangu fon Geteu otjelovljenje njemačkog ideala kulturnog heroja. Manova romaneskna biografija Getea prvi je put objavljen 1939. godine. Lota u Vajmaru je veličanstveni i živopisni dvostruki portret - kompleksna studija Getea i Lote, žene koja je u svojoj mladosti poslužila kao model za Šarlotu u poznatim i uticajnim Geteovim Jadima mladog Vertera. Lotina razmišljenja, u susretu sa Geteom, prvim poslije četrdeset godina, i njeni razgovi sa različitim ličnostima u Vajmaru, omogućavaju Manu da predstavi širok i pogat portret Geteovog genija kroz brojne tačke gledišta.

Prvi roman Tomasa Mana i jedno od najznačajnijih djela njemačke književnosti predratnog doba. Roman govori o opadanju buržuazije koje je prikazano kroz propadanje jedne ugledne trgovačke porodice. Radnja romana se dešava u Libeku, rodnom gradu Tomasa Mana, i kroz nekoliko generacija u XIX vijeku, prati propadanje bogate i ugledne trgovačke
porodice Bunderbrok. Autor na izvanredan način slika unutrašnja stanja likova i njihove unutrašnje sukobe. Svaki lik ima svoje prepoznatljive osobenosti a, isto tako, u svakom liku prepoznajemo njihovu porodičnu sličnost. U središtu romana su dešavanja i likovi iz treće generacije Budenbrokovih.

Ovaj veliki društveno-idejni roman za koji je Tomas Man 1929. godine dobio Nobelovu nagradu, dešava se u jednom švajcarskom sanatorijumu. Glavni junak, Hans Kastorp, dolazi da obiđe svog bolesnog rođaka i ostaje u sanatorijumu punih sedam godina. Roman nije zasnovan na koherentnoj fabuli, već na uobličavanju karaktera tipičnih za građansko društvo, i, pre svega, na raspravljanju moralnih i idejnih problema tadašnje Evrope, koja je i sama oličena u slici sanatorijuma, „čarobnog brega“ koji nije samo poprište borbe između života i smrti, već i između humanističko-demokratskih i reakcionarno-autoritativnih pogleda na svet.

Jedno od najznačajnijih i najuticajnijih djela njemačke književnosti XX vijeka. Radnja romana se dešava u Davosu, u deceniji koja prethodi Prvom svjetskom ratu. Hans Kastorp je 23-ogodišnji inžinjer parobrodarstva koji je došao u sanatorijum po preporuci svog ljekara i ujedno u tronedjeljnu posjetu svom rođaku Joahimu Cimsenu. Navikava se na njihov način života i njihove običaje, stiče prva poznanstva i prve simpatije. Ljudi iz sanatorijuma samo naizgled vode običan život bolesnika a, u stvari, predstavljaju sliku bolesne Evrope pred Prvi svjetki rat. Roman koji raspravlja o velikim pitanjima epohe i koji Mana prikazuje kao velikog mislioca koji duboko tumači svoje vrijeme.