Proizvodi

Pred čitaocem je prevod na srpski prve knjige četvorotomne istorije Vojne Krajine Franca Vaničeka, objavljene u Beču 1875. godine. Ovo delo je trajno ostalo osnovna literatura za istoriju Vojne krajine. Srpska Vojna Krajina je bila začetak srpske državne jedinice pod Austrijom, koju su Srbi tražili i za koju su se uskoci tako odlučno borili. Austrijski Dvor je sasvim pravilno razumeo srpske težnje i znao da će, dajući Srbima određenu teritoriju i koliku toliku autonomiju, vezati Srbe za Austriju. Rimokatolička Crkva je bila odlučno protivna da se Srbima dozvoli stvarna autonomija, pa pošto je to bila jedna vojnička država sa posebnom namenom, austrijski Dvor se trudio da je održi što čvršće pod svojom kontrolom. Vaničekova Istorija Krajine, čiji prevod prvog dela stoji sada na raspolaganju čitaocu, značajna je, ne samo po obradi istorijskih događaja, već i po tome što daje i dopunske činjenice o načinu organizovanja života Krajišnika. Posebno su značajne carske povelje date Krajišnicima, prikazane u završnom delu ove knjige na nemačkom i na srpskom jeziku. iz predgovora Dragoljuba P. Antića O autoru: Franc Vaniček (Valtersdorf, kod Praga, 6. jula 1809 – Osijek, 6. aprila 1894) bio je austrougarski istoričar, gimnazijski profesor, publicista i direktor gimnazije u Vinkovcima - češkog porekla, prvi pisac knjige o Vojnoj krajini.

„Sa pašnjaka do naučenjaka” je autobiografsko delo Mihajla Pupina – potresna i nadahnjujuća priča o putu od banatskog sela do svetskih naučnih visina. Iz skromnog okruženja, vođen verom, znanjem i istrajnošću, Pupin gradi život koji prevazilazi granice siromaštva i predrasuda, ostavljajući dubok trag u nauci i istoriji. Ovo nije samo priča o uspehu, već svedočanstvo o snazi karaktera, obrazovanja i nepokolebljive volje. „Sa pašnjaka do naučenjaka” je knjiga koja nas podseća da veliki snovi počinju malim koracima – i da poreklo nije prepreka, već temelj. O autoru: Mihajlo Idvorski Pupin (Idvor, kod Kovačice, 9. oktobar 1854 – Njujork, 12. mart 1935) bio je srpski i američki naučnik, pronalazač, univerzitetski profesor, publicista, akademik i dobrotvor. Pupin je bio profesor na Univerzitetu Kolumbija. Tokom svog naučnog i eksperimentalnog rada dao značajne zaključke važne za polja višestruke telegrafije, bežične telegrafije i telefonije, potom rentgenologije, a ima i velikih zasluga za razvoj elektrotehnike. Takođe je zaslužan i za pronalazak Pupinovih kalemova. Bio je i jedan od osnivača i dugogodišnji predsednik Srpskog narodnog saveza u Americi. Pupin je bio počasni konzul Srbije u SAD. Dobitnik je mnogih naučnih nagrada i medalja, bio je član Američke akademije nauka, Srpske kraljevske akademije i počasni doktor 18 univerziteta. Dobio je i Pulicerovu nagradu (1924) za autobiografsko delo Od pašnjaka do naučenjaka (engl. From immigrant to inventor).

"Na stranicama koje slede, dobro odabranim činjenicama iz Teslinog života i naučnog rada, autor Miodrag Milanović vodi nas kroz naoko čudne i slučajne, a zapravo duhovnom niti najdublje uslovljene događaje.

Tajna Teslinog života ujedno je i tajni život čovečanstva.

„Ne radim više za sadašnjost već za budućnost!“ rekao je Tesla okupljenim novinarima u Njujorku. – „Budućnost je moja!“

iz predgovora Velimira Abramovića

O autoru:
Miodrag Milanović, rođen je 1956. godine.
Ovaj istoričar pripada svetskom krugu istoričara strukturalista, diplomirao je 1979. na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Tokom 1976. slušao je predavanja M. Fukoa, koje je ovaj držao u Visokoj školi u Parizu i to ga je zainteresovalo za strukturalnu antropologiju, što ga je usmerilo u ove oblasti. Živo je zainteresovan da rekonstruiše drevne korene srpskog naroda. U svojoj rekonstrukciji srpske istorije koristi, pored istorijskih činjenica i relevantnu naučnu literaturu, arheološke, etnografske i mitološke izvore.
Autor niza priloga sa temama iz mitologije, komparativne religije i istorije.
Autor knjiga: Tajni život Nikole Tesle, Istorijsko poreklo Srba, Srpski stari vek.
Živi i radi u Beogradu."

Kako napisati knjigu o Titu? Kako sagledati jednu ličnost čijoj mitologizaciji skoro da nema premca u svetu u dvadesetom veku? Kako razdvojiti brojne slojeve jedne neverovatne biografije revolucionara, državnika, doživotnog predsednika Jugoslavije, bonvivana, skupljača ekstravagantnih poklona i žena?

Kako razgrnuti izmišljene epizode njegovog dugog života i pronaći čoveka ispod neverovatne, staljinističke lakirovke, pažljivo građene decenijama i životopisa pisanog unazad? Čemu ovoliko insistiranje na izmišljenom životu i šta ta slika treba da sakrije?
Za mene nije bilo dileme da je reč o izmišljenim identitetima, da je u dugom periodu između dva svetska rata dvojica, možda trojica ljudi preuzimalo identitet „Broza“ i nastavljalo da igra ovu ulogu.
Autor


O autoru:
Milan Vidojević (Beograd, 1950), pisac, publicista, prevodilac, autor više stotina televizijskih emisija. Završio Fakultet dramskih umetnosti, radio u novinama, na televiziji i radiju.
Napisao devet knjiga, a objavljeno je i dvanaest knjiga prevoda sa engleskog.
Najpoznatija dela su mu trilogija ""Dosije Omega"", ""IV Rajh"" i ""Iluminati 666"". Autor više od sto televizijskih emisija i pisac više stotina tekstova u novinama i časopisima.
Ceo radni vek je slobodni umetnik.

Istorija srednjovekovne Srbije je bogata i opširna. Za jednu podrobniju obradu bilo bi potrebno bar tri knjige. U ovoj knjizi obuhvaćeni su samo najvažniji događaji, oni o kojima je malo pisano ili nije dovoljno pisano. Ono što je u ovoj knjizi obuhvaćeno može se smatrati kao postavljanje temelja za jedno opširnije delo.
Kao što je to slučaj sa celokupnom istorijom Srba tako je i istorija Srbije srednjeg veka bila potčinjena uticaju propagande. Tek se sada srbska istorija oslobađa tog zlokobnog uticaja ponižavanja i osporavanja.

Ova knjiga vam priča priču o vremenima za koje ni akteri istih neće moći da pretpostave koliko su nama, njihovim potomcima bitna; o vremenima kada su viteštvo, junaštvo i data reč bili vredniji od života, o zajedništvu u radosti i stradanju, o želji i borbi za slobodu, o svemu onom što danas predstavlja izrazitu retkost.
Stara priča ispričana je na način koji podstiče razmišljanje o tome šta rat donosi a šta odnosi, i šta znači biti vladar. Likovi satkani tako da se uvlače pod kožu, odišu junaštvom, spretnošću i ljubavlju prema svojoj zemlji i najmilijima.
Istorijski roman o Kosovskoj bitci.
Kako su tekle pripreme dve sukobljene strane?
Kako se odvijao sam tok najznačajnije srpske bitke?
Kako je poginuo Knez Lazar?
Pobeda ili poraz?

O autoru:
Vladan Mrđenovački rođen je u Beogradu 1981. godine.
Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, smer informatika, statistika i kvantitativna analiza.
Želju mu je da se po ovoj knjizi snimi istoimeni film.
Živi i radi u Beogradu

Kada sam pre više od dvadeset godina počeo da se profesionalno bavim temom „Novog svetskog poretka“ nisam mogao da pretpostavim da će mi to u isto vreme biti i profesionalni izazov i noćna mora. Tema je preširoka, u više slojeva i što sam više u nju ulazio, pribavljao dokumentaciju, analizirao fenomene, do tada meni nepoznate, mračne i teške, to mi je postajalo jasno da je reč o fenomenu političko ekonomskom, starom hiljadama godina. Oblici ispoljavanja su se menjali iz epohe u epohu, kroz vekove uspona i padova, uz ogromne žrtve, patnju i nesreću kao nužnu cenu „napretka“ koju su ljudi morali da plate.
Eksploatacija, potčinjavanje, zloupotrebe, kriminal, ucene na svim nivoima, od pojedinca do države, pretnje uništenjem, odlike su i savremenog doba. Preživeli smo svetske ratove u XX veku, na pomolu je nov, u ovom veku u kome živimo.
Hteo sam odavno da prestanem da sebe mučim, a verovatno i mnoge druge, ovim temama. To nije moguće, kako da ignorišem Svetski ekonomski forum, operativno telo duboke države, rat u Siriji, rat u Ukrajini koji će odrediti sudbinu čovečanstva u ovom veku, planirane migracije neevropskog stanovništva ka Evropi i uništenje korena evropske civilizacije i nestanak Srba i njihove države.
Sve to traži nove knjige i nove pisce, nije bitno da li ću to biti ja ili neko drugi.
Utoliko ovo ponovljeno izdanje knjige Deca novog doba je uvod u ove teme za one koji sada stasavaju i žele da saznaju više.

Pred čitaocem je nevelika, ali za istoriju Srba zapadno od Drine izuzetno važna knjiga, koju je 1761. godine objavio austrijski državnik, Johan Hristof baron fon Bartenštajn.
Baron Bartenštajn je važan svedok o istoriji Srba u Iliriku u vreme kada u austrijskom carstvu počinje da se menja odnos prema stanovništvu Vojne krajine. To je vreme posle prestanka nekoliko vekova dugog procesa nadiranja Otomanske imperije prema Beču, tokom koga su Srbi bili izuzetno važan faktor očuvanja Evrope od turskog nadiranja.
Johan Hristof baron fon Bartenštajn je svojim svedočenjem bacio više svetlosti na važne periode istorije Ilirika. Time je čitaocu dao neke tačke oslonca, često nepostojeće u brojnim analizama novijih istoričara, opterećenih političkim trendovima proteklog veka.
Bartenštajn demantuje da je većina tadašnjih Srba na teritorijama severne Srbije (Vojvodine), Mađarske i Hrvatske poreklom od onih Srba koji su iz Srbije došli pod vođstvom svog patrijarha Arsenija Čarnojevića 1690. godine. Bartentštajn svedoči da je većinsko srpsko stanovništvo u ovim krajevima starosedelačko. On svedoči da su u XVIII veku svi stanovnici Slavonije Srbi – jedni su pravoslavni, a drugi, takođe, pravoslavni ali priznaju rimskog papu za svog poglavara (unijati).
Pred čitaocem je fototipsko izdanje iz 1866. godine, objavljeno u Beču, prema prevodu Aleksandra Sandića.

Istina - ako ne spoznamo i priznamo heroje naše prošlosti, mi zaboravljamo na ljudsko dostojanstvo – dobija svoju punu vrednost kroz priznanje, da naše inače grehom opterećeno doba, uistinu zaboravlja na ljudsko dostojanstvo. A žalosna je činjenica da su mnogi heroji naše prošlosti ostali van znanja i samosvesti srbskog naroda.
Ova knjiga je dug heroinama, sestrama Ružici i Dušici Borisavljević. Naš narod su zadužile svojom borbom i svojom patnjom, a svet vrhunskom etikom i kulturom. Nisu bile samo svedoci istorije srbskog naroda 20-tog stoleća. One su je i stvarale.
Ružica Borisavljević (1924-2008), naučni istraživač-filolog, autor Rečnika Prasrbskog – jezika majke, nije bila samo to. Bila je Srbkinja-Viteškinja, kneginja od Starog Vlaha, vlasnica najlepše ženske lepote 20-tog stoleća, apostolka srbske političke emigracije koju je šest decenija u emigraciji dragi Bog čuvao, da bi delima svojim, i umom svojim, i srčanošću svojom, i moralnom i fizičkom lepotom, osvetljavala put Srbskom narodu da ne bi zalutao u bespuće.

Razmotrićemo u ovoj kratkoj analizi apsurdnu „istorijsku istinu“ da su se Srbi doselili na svoje kasnije prostore u VII veku.

Zato ćemo poći direktno od nepobitnih činjenica da je ta teorija o doseljavanju zasnovana na jednom jedinom istorijskom spisu – na spisu „De Administrando Imperio“, pripisanom romejskom caru Konstantinu VII Porfirogenitu iz X veka, koji je nastao sredinom X veka, a pojavio se u javnosti tek 1611. godine, kada je štampan u Lajdenu u Holandiji.

Već tridesetak godina je, na osnovu brojnih novijih analiza, jasno da se mora izučiti stara srpska istorija bez ograničavajuće uloge Porfirogenitovog spisa, koju ne podržava ni jedan drugi istorijski izvor, a sadrži i nemoguće iskaze. To je pravo i obaveza zvaničnih istoričara, koje se ne sme izbegavati ni sa gledišta nauke, ni sa gledišta brige o nacionalnom identitetu.

U delu Stara Srbija i Makedonija Spiridon Gopčević detaljno opisuje stanovništvo tog područja od Skoplja do Soluna, od Prištine do Verije, običaje srpskog naroda u tom području, razgovore sa lokalnim stanovništvom, ispovesti Srba i Cincara; otvaranje bugarskih gimnazija za „opismenjavanje“ srpskog stanovništva, odricanje od slavljenja krsnih slava; te islamizaciju, pojelinjenje, bugarizaciju i albanizaciju…
„Prvi deo knjige sadrži putopis, a u drugom delu obrađen je srpsko-bugarski spor o Makedoniji i Staroj Srbiji. U njemu je izložena istorija srpsko-bugarskog suparništva, jezik Makedonaca i Staro-Srbijanaca, njihovi običaji, način života, narodne pesme, itd...“

Sa ove vremenske distance, rad Spiridona Gopčevića po Južnoj Srbiji i Makedoniji posebno dolazi do izražaja, te mu se treba pridati veliki značaj i pažnja.
KOMPLETNO IZDANJE!

O autoru:
Spiridon Gopčević (1855-1928), pseudonim Leo Brener, rođen je u „Gopčevića palati“ na Velikom kanalu u Trstu. Potiče iz bogate trgovačke i brodovlasničke srpske porodice, koja se onamo doselila iz Boke Kotorske. Završio je gimnaziju u Melku, a u Beču trgovačku školu i konzervatorijum. Zatim se privatno školovao – „odao se istorijskim, zemljopisnim, vojnim i nautičkim studijama izučavajući postepeno 27 jezika, od kojih je govorio 13“.
Iako rođen u Trstu, Spiridonu je uvek bilo blisko Srpstvo, Crna Gora i Srbija, njegova porodica bila je veliki dobrotvor srpskog naroda, te ga je pomagala u ustancima. Putovao je neprekidno; prošao je celu Evropu, Severnu Ameriku, Malu Aziju, bio u Siriji, Palestini, Misiru, Severnoj Africi, itd.
Gopčević je objavio dvadeset opsežnih dela i brošura, jedan roman, šest novela, 250 vojničkih i pomorskih članaka, 30 naučnih radova, 80 beletrističkih, te 1350 političkih članaka i rasprava u čak 76 raznih časopisa.

"Eto, zainteresovani čitaoče, ili štioče, iz ovog vremena treba da zaronimo kroz vekove ka fra Andriji Kačiću. Naš Andrija rođen je u Bristu pri Makarskoj baš za vreme Velike seobe ili pak prvih godina XVIII veka. U to doba Srbi od Skadra do Istre nalaziše se pod skupom zaštitom Venecije, sa Turcima iza leđa. Mletačka „zaštita“ plaćaše se krvlju i otuda ono – Krajino krvava haljino!
Glad, ljuti dalmatinski krš nastao posle milenijumske seče, nudio je samo glad. Izbora za Srbe u Primorju nije bilo mnogo: ostati i gladovati, turčiti se, katoličiti se ili hajdukovati.
U shvatanju pretvaranja srpstva u slovenstvo jasan je put ka stvaranju hrvatstva što je bečki državni program od sloma Napoleona i njegove kratkotrajne vlade Dubrovnikom i Dalmatijom. Kad udara more o mramorje, ono udara samo u srpskim pesmama ali naši „jezikoslovci“ nazvaše tu stilsku figuru: slovenska antiteza premda je ona srpska antiteza.
Od prvog izdanja s polovine osamnaestog veka, fra Andrije evo ponovo među Srbima.
Dobro nam došao Kačiću, Starče Milovane!
iz predgovora Radovana Damjanovića"

"Svaki moj novi korak na putu proučavanja života i dela Olge Luković-Pjanović, sve više mi je oduzimao dah. Dah mi se gubio pred vulkanskom silinom divljenja za ovu jedinstvenu srpsku i svetsku naučnicu. Dah mi se gubio pred osećajem divljenja za ovu posebnu individualnost, duhovne i umne vertikale duge od dna najdublje dubine do vrha nebeske visine. Za vitešku Srbinjanku, duše duboke kao Lepenski vir.
Ako je SRPSKI JEZIK ČUDO – a jeste, Olga Luković-Pjanović, BOGINjA JEZIKA koja se njim bavila, čudo je od naučnice. Za nju nauka nije bila neozbiljna igra. U njenoj nauci nema pogodbenih rečenica.
Bila je i čudo kao sedmogodišnja devojčica koja napamet recituje pedeset strofa. Čudo od devojčeta iz Dragačeva, najboljeg đaka čačanske Gimnazije. Čudo od klasičnog filologa, znalca osam živih svetskih jezika i četiri mrtva – sanskritskog, etrurskog, staro-grčkog i staro-latinskog. Sorbonski doktor. Na Sorboni je odbranila doktorat „Pojam pravde kod Eshila i Sofokla“. Reč pravda na grčkom se kaže „Dika“. U stvari, to je srpska reč, koja je potpuno usmerila naučnicu na istraživanje istorije Srba i srpskog jezika. Doktorirala je na Sorboni kod čuvenog profesora etimologije, Pjera Šantrena. I on je kapitulirao pred ovom viteškom Srbinjankom. Iako jezuita i lukavi Latin, zapisao je svojom rukom na Olginom doktoratu „DIKE“ ove reči: „Gospođo, ja se sa Vama ne slažem, ali Vam dajem titulu doktora filologije, jer ste je zaslužili.“
"

Ova knjiga gospođe Ranke Kuić o srpsko-keltskim jezičkim paralelama postaje nezaobilazno mesto u bilo kakvom ozbiljnijem istraživanju našeg – srpskog jezika. Sama etimologija ili, šire rečeno, paleolingvistika spada u najklizavije područje humanističkih disciplina i na tom ledu gospođa Kuić evidentno opstaje: Zato je najvažnije učinjeno - gospođa Kuić je otkopala davno zasut put od Vejlza do Pomoravlja pokazavši nam fragmentarno njegove divne ploče - stare reči; a to da li su Kelti prvi put išli od "Kardifa ka Beogradu" ili je bilo obrnuto u ovom trenutku je efemerno...
Ono što, ipak, posebno može da zainteresuje našu srpsku publiku svakako jeste tekst "prizrenske ploče" koja pomera granice dokazane srpske pismenosti kroz zaista neverovatan primer jezičkog zamešateljstva, dokazujući naše prisustvo ovde mnogo vekova pre tog čuvenog i nažalost zvaničnog sedmog stoleća naše ere!
iz predgovora Radovana Damjanovića.

Autori ove knjige su u seriji studija proučili istoriju civilizacije i uloge Srba i njoj od najdrevnijih vremena do danas i utvrdili jasne kontinuitete civilizacijskih karakteristika i srpskog identiteta. Da bi se čitalac što efikasnije uključio u proučavanje ogromnog broja obrađenih činjenica (iz velikog broja naučnih oblasti i iz ogromnog broja korišćenih i dostupnih izvora), napravljena je ova knjiga, koja predstavlja činjenicama ilustrovani sažetak uputstava za šire izučavanje naših obimnijih studija i za traženja potvrda navoda u širokoj literaturi, sa mogućnošću pravljenja sopstvenog programa istraživanja.
Poput Krmčije Svetog Save, koja je objedinila suštinske karakteristike srpskog identiteta stvaranog u prethodnim milenijumima, ova knjiga daje uputstva za izučavanje srpske istorije i jačanje srpskog identiteta danas, pa joj je zato i dat naslov Nova Krmčija. Ovim se simbolično ukazuje na potrebu vezivanja za duh Svetosavlja i na oslanjanje na Srpsku Pravoslavnu Crkvu, uz maksimalno vezivanje za najvažnije tekovine srpskog kulturnog identiteta (ćirilicu - srbicu, narodno predanje, etiku, običaje, etnološke karakteristike).

Divonija je prva knjiga na srpskom jeziku o verovanjima kod Srba pre Hrista.

U njoj ćete pronaći kratak pregled najznačajnijih informacija o starim srpskim Bogovima /Divovima:
Iliji, Baku, Svarogu, Svetovidu, Serbonu, Serboni, Paladi, Stribogu, Kratu, Serapisu...

Ilustrovano izdanje, pun kolor.

Nikola tesla je, 1919. godine za američki časopis Electrical Ehperimenter opisao svoj život i naučni rad u nizu članaka pod nazivom Moji izumi. Teslin životopis opremljen je fotografijama i skicama pronalazaka, a veliki deo knjige posvetio je i svom detinjstvu, roditeljima i porodici, kao i zemlji svojih predaka.

Knjiga Odlomci istorije Srba i srpskih-jugoslavenskih-zemalja u Turskoj i Austriji izdata 1872. god u Državnoj štampariji u Beogradu, predstavljala je samo najavu pune Istorije Srba od Miloša S. Milojevića u 16 tomova. Međutim, te knjige nisu nikada objavljene, a posle Prvog svetskog rata im se gubi svaki trag.

U Odlomcima istorije Srba Milojević govori o značaju i poreklu imena Srb, o srodstvu Srba sa prastarim narodima, daje i spisak srpskih vladara od Svevlada do Stefana Nemanje i nadalje.

Uz knjigu ide i Istorijsko–etnografska i geografska mapa Srba i srpskih (jugoslavenskih) zemalja u Turskoj i Austriji koju je Miloš S. Milojević objavio 1873. godine.

A, iskreno reći, pišući tu „Kratku povjesnicu Srba“, ev' ovo mi je bio sav smjer: Kad narod taj srpski pozna svoj postanak i razvitak od iskoni do danas, i kad prouči svoja djela i svoje pogrješke u prošlosti, onda će se on paštiti, da se ugleda na dobra i slavna djela svojih predaka, a da se ne ugleda na njihove pogrješke i zla djela; i kad taj narod pozna svu svoju snagu i veličinu, i kad on sam sebe vidi u cjelokupnoj slici i prilici, onda će u njemu očvrstnuti narodni ponos njegov, a o taj oklop polomiće se sve strijele zlotvora Srbinovih. Sima Lukin Lazić

Veliki srpski istoričar i borac za prisajedinjenje južnih srpskih zemalja Srbiji Miloš S. Milojević je napisao kapitalno istorijsko delo „Putopis dela Prave (Stare) Srbije“, štampano u tri knjige (1871, 1872. i 1887. godine). Delu je prethodilo putovanje na koje je Milojević krenuo početkom juna 1870. godine. Prešao je kopaoničke predele, koji su u to vreme predstavljali neku vrstu turske vojne krajine i bili naseljeni Arnautima i Čerkezima, došao na Kosovo polje, posetio Prištinu i Gračanicu, krenuo na zapad i dospeo u Metohiju. Bio je u Pećkoj patrijaršiji, Dečanima, u Prizrenu, na jugu u selu Borovice, u ohridskom Drimkolu i stigao do Elbasana. Putopisi, koje je Miloš S. Milojević objavio posle ovog putovanja, predstavljaju pravu riznicu podataka o istorijskom prisustvu Srba na prostorima Kosova, Metohije i Stare Srbije, kao i o njihovom životu. Oni sadrže mnogo podataka, koji ukazuju na srpsku prethrišćansku prošlost, prepisani su mnogi stari zapisi i natpisi iz crkava, sa grobova, iz knjiga, popisane drevne knjige i srednjovekovni dokumenti, postojeće i porušene crkve i manastiri i druge srednjovekovne građevine. Poimenično je popisao više od hiljadu postojećih naselja, sa brojem kuća i stanovnika, razvrstanih po veri i poreklu. Mnogo šta u novijoj srpskoj istoriji bi išlo drugačijim tokom da su srpski istoričari i političari ozbiljnije razmotrili činjenice koje je Miloš S. Milojević sakupio u ovom delu.

Ukratko o knjizi

Knjiga Pesme i običaji ukupnog naroda srbskog - SVATOVSKE PESME izdata je prvi put 1870. godine i druga je u nizu od tri toma (prvi tom 1869., treći 1875. godine).

“U knjizi „Svatovske pesme i običaji“ Miloš S. Milojević objavio je 385 pesama i podelio prema prilikama kada se pevaju. Na samom početku autor daje detaljne opise elemenata srpskih svatovskih običaja. Milojević se trudio da sa što više detalja opiše ovaj običaj prelaza. Tako se pesme, prema sadržaju datom na početku knjige, dele na osnovu vremena i prilike kada su pevane ili izvođene: prosidbe devojke, spremanje devojačke spreme, pesme pevane u okviru dogovora dve porodice o pripremi svadbe, potom spremanje za svadbu kod mladoženjine, odnosno momkove kuće, dovođenje mlade, svadbeno veselje, i u završnom činu sklapanja braka, svođenje mladenaca. Koliko detaljno pristupa ovoj temi pokazuje i činjenica da se svadba, odnosno sklapanje braka, od slanja prvodadžije u prosidbu do svođenja mladenaca, pesme dele na oko dvadeset različitih susreta dve porodice, odnosno događaja i aktivnosti. Daleko od romatičarskog viđenja ulepšane stvarnosti, Milojević daje primere pesama i kada je brak nevoljan za jednu od strana, ili opise vezane za drugi brak, za brak sa udovcem ili udovicom, za tabuisane radnje (sprečavanje rodoskrnavljenja, kada dve neveste ne treba da se vide, pa dolazi do sukoba dve svatovske povorke, i sl.), kako se izražavalo nezadovoljstvo snajom, zetom ili porodicom sa kojom su se orodili...
Milojević u opisima daje idealni model, uz mnoštvo nabrajanja lokalizama i izuzetaka. Njegovo poznavanje narodnog života i običaja svakako je veliko i zadivljujuće. Idealni model svadbenih običaja u ovoj zbirci pokazuje znatan broj radnji koje su vremenom uporšćene i redukovane, a prežitke starog običaja možemo pronaći i u kasnije zapisanim, pa i savremenim običajnim praksama.
Delo Miloša S. Milojevića može da pomogne u rasvetljavanju određenih pitanja kojima se bave antropologija, istorija, lingvistika, sociologija i politikologija, i stoga je neophodno da se sagleda njegov celokupan rad. Potrebno je pronaći kritičnu tačku slaganja ili neslaganja sa njim, i uporednim kritičkim naučnim aparatom dati ovom autoru (bio on filolog, etnograf, istoričar ili književnik!) mesto koje mu pripada u istoriji srpske i balkanske istorije.”
iz predgovora Marije Šćekić Marković
O priređivaču
Miloš S. Milojević (Crna Bara, 16. oktobar 1840 — Beograd, 24. jun 1897) je bio srpski nacionalni radnik, književnik i istoričar. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Šapcu i Beogradu. Školovanje je potom nastavio u Kijevu i Moskvi. Godine 1870. postao je profesor gimnazije u Beogradu, da bi od 1873. do 1876. godine, bio upravitelj i profesor drugog odeljenja beogradske Bogoslovije. Aktivno je učestvovao u srpsko-turskim ratovima 1876-1878. Za profesora i direktora gimnazije u Leskovcu postavljen je 1881. godine. Godine 1890. postavljen je za upravitelja Svetosavske večernje bogoslovsko-učiteljske škole. Bio je i upravnik Svetosavske večernje škole (1891−1893). Penzionisan je 1893. godine. Preminuo je 1897. godine u Beogradu.

Mi Srbi smo bili vrlo nemarni prema našem istorijskom nasleđu i to nam je nanelo velike štete i u prošlosti i u sadašnjosti.
Dozvolili smo da nam drugi narodi, prema nama uglavnom neprijateljski nastrojeni, kroje našu istoriju i određuju naša istorijska prava. U ovom istorijskom pregledu posvećuje se pažnja zapadnim srpskim zemljama, a o drugima se govori samo koliko je to nužno i u vezi sa glavnim predmetom.
Čitaoci će naći u ovoj knjizi dosta novog i njima malo ili nimalo poznatog gradiva i činjenica.

Tven je ostao upamćen i kao dobar prijatelj Nikole Tesle. Slavni naučnik bio je među onima koje su još u detinjstvu osvojila Tvenova dela. Kao srednjoškolac čitao ih je u bolnici. Mnogo godina pre nego što su se upoznali i Tvena su oduševile Tesline ideje. Njihovo poznanstvo označavano je kao jedno od najintrigantnijih prijateljstava novijeg doba.
Tvenova knjiga „Tajanstveni stranac“ objavljena je prvi put šest godina nakon piščeve smrti, i prema nekim izvorima nastala je kao rezultat kompleksnog odnosa dvojice genija.


O autoru
Mark Tven (30. novembar 1835 – 21. april 1910) je pseudonim Semjuela Lenghorna Klemensa, čuvenog američkog humoriste, romanopisca i predavača. Izuzetno popularan još za života, u romanima "Avanture Toma Sojera" i "Avature Haklberi Fina", Tven je dočarao život na reci Misisipi. Počeo je kao reporter magazina koji je beležio život rudara u planinama država Kalifornije i Nevade, kasnije je bio uspešan predavač koji je koristio humor i oštre opaske na račun američkog društva.

Najpoznatija dela:
Kraljević i prosjak
Jenki na dvoru kralja Artura
Život na Misisipiju
Avanture Toma Sojera
Avature Haklberi Fina

Knjiga “Ja sam pas… i zovem se Salvatore”, u književnim formama već iskušanog mostarskog pisca Veselina Gatala, jedinstven je pogled na ljudsko-pseći svijet iz perspektive psa mješanca – Salvatorea – koji svojim, psećim očima, vidi rođenje, igru, život, smrt te nezaobilazni i sveprisutni rat kao tapiseriju nebrojenih nijansi sivoga, za razliku od većine ljudi kojima je svijet crno-bijel, bez obzira što čovjek, za razliku od pasa, dobro razlikuje boje.
Priča o patnji, radostima, saznavanju, požrtvovanosti, ostavljanju, vjernosti, borbi, rastancima i smrti – ispričana hronološki kroz 59 kratkih priča o nemjerljivoj ljubavi psa prema jednogodišnjoj djevojčici Taški – dočarava nam vjerno način psećeg mišljenja i nagoni nas da u svojim, ljudskim, životima budemo bolji ljudi: da u onome što radimo i volimo budemo dosljedni kako samo dobri, vjerni, plemeniti i pametni psi znaju biti.

Srbska država na Helmskom poluostrvu je postojala, bez prekida, više od 700 godina na prostorima koje u ovoj studiji nazivamo Ilirska Srbija.

Ona je nasledila državno pravo od Zapadnog Rimskog carstva, njen osnivač Markelin je bio zvanično imperator, i od samih početaka je priznata od Istočnog Rimskog (Romejskog) carstva, da bi to pravo predala modernijoj srednjovekovnoj državi dinastije Nemanjića. Prestonica Ilirske Srbije je od antičkih vremena bila Skadar...


Odnos srbskih istoričara prema poreklu i drevnoj, pa čak i novijoj istoriji svoga naroda, ničim se ne može pravdati. Novija srbska istorija (tokom poslednja dva veka) obeležena je ustancima i ratovima za slobodu i opstanak srbskog naroda i srbske države. Nikakvi istorijski procesi, svetski trendovi među velikim silama, ekonomske krize, ideologije i sl. ne mogu biti opravdanje za vrhunske srbske intelektualce i među njima naročito istoričare, da izgrade svoj neozbiljan odnos prema sopstvenoj istoriji, da prihvate najočiglednije grube falsifikate, pa čak i da se „stvaralački ističu“ u sprovođenju tuđe politike na štetu svoga naroda.

Širenje Rimskog carstva i pretvaranje serbskih krajiški organizovanih plemena u štit i mač Carstva poklapa se sa nastankom Hrišćanstva i prvom Crkvom među Srbima. Slabljenje moći Rima dovodi do podele Carstva i dugog procesa nastajanja novih država (organizovanih uglavnom od serbo-raških ratničkih plemena i rodova).

Zapadno Rimsko carstvo nastavlja svoj pravni kontinuitet kroz državu u Ilirskoj Srbiji. Brojna plemena sa izraženim srpsko-ruskim karakteristikama igraće tokom čitavog I milenijuma suštinsku ulogu u istoriji Romejskog carstva i novonastalih evropskih država i u relacijama unutar Hrišćanske crkve. To je period koji je obrađen u brojnim istorijskim izvorima, ali i period koji je poslednjih vekova ciljno preuobličen u interesu istorijskih škola evropskih kolonijalnih sila.

Posle smrti Aleksandra Velikog nastaju nova carstva, ali se više vekova održavaju tekovine Aleksandrovog pancarstva. Po sličnim obrascima nastaju brojne ratnički orijentisane države i njihovo širenje dovodi do raslojavanja drevnog sveta u verskom, jezičkom i kulturnom smislu. Nove države će vekovima slediti obrasce Aleksandra Velikog, ali će njihov karakter sve više biti zasnovan na ratničkim slojevima, ratovima i vojnoj moći.
Tokom nekoliko vekova će se ratničke države boriti za vojnu, političku i ekonomsku prevlast sa izraženom tendencijom narastanja do nivoa globalnog carstva. Taj period se završava narastanjem moći Rimskog carstva do nivoa svetske vojničke imperije.

Tokom I milenijuma pre Hrista nastaju brojna raslojavanja početnog superetnosa, njegovo ozbiljnije stapanje sa susednim narodima drugog porekla i do postepenog nastanka novih država, modifikovanih religija, jezika i pisama (procesi su se odvijali po ovako navedenom redosledu). Treći veliki pohod sa Helmskog (Balkanskog) poluostrva, pod vođstvom cara Aleksandra Velikog, doveo je do uspostavljanja svetskog pancarstva i uspostavljanja kulturnog jedinstva na ogromnom prostoru, koje se očuvalo tokom nekoliko narednih vekova.

Klimatski uslovi posle završetka poslednjeg ledenog doba uslovili su da u neolitskom Podunavlju i na Helmskom poluostrvu nikne prva evropska, serbo-raška civilizacija sa svim suštinskim civilizacijskim karakteristikama, uključujući i pismenost. Serbo-raški pranarod je od VII do II milenijuma pre Hrista naselio čitav Evromediteran i Evroaziju od Gibraltara do Kine, mirnim putem difuzije poljoprivrednog stanovništva i sa stalnim održavanjem kulturnog i lingvističkog jedinstva, sa blagim prožimanjem sa malobrojnim autohtonim plemenima u pojedinim oblastima.
Tokom III milenijuma pre Hrista jačaju stepsko-pustinjske nomadske, ratnički i trgovački orijentisane državne zajednice i nastaju velika drevna carstva. Dva velika arijska pohoda sa Helmskog poluostrva i dva svetska pancarstva su obnovila poremećene društvene odnose, prvi put u velikoj meri, a drugi put pretežno kroz duhovno jedinstvo sada već izdiferenciranih naroda u svojim državama.

„Zagonetne pojave u našem narodu do sada nije skoro niko rasvetlio! Stoga moje delo treba bengalskom vatrom da osvetli tajanstveni život našega naroda!
Upoznavši se sa najnovijim metapsihičkim ispitivanjima raznih evropskih naučnika, pokušao sam da tajanstvene pojave u našem narodu pokupim, sredim i donekle da ih objasnim. Pri tome sam se držao načela: relata reffero (pričam onako kako sam čuo), ostavljajući da buduća nauka o tome kaže svoju poslednju reč..." - Radovan N. Kazimirović