Proizvodi

Pojam kvantne poetike u ovom radu ne podrazumeva mehaničko prenošenje pojmova iz kvantne fizike u polje književnosti, već ukazuje na strukturnu srodnost između načina na koji moderna nauka i moderna književnost misle stvarnost. Od barokne alegorijske fragmentacije koju analizira Valter Benjamin, preko nadrealističkog raskida sa kauzalnom logikom u manifestima Andrea Bretona i radikalne metaforičke eksplozije u delu Lotreamona, pa do skorašnjih narativnih eksperimenata i metafizičkih tekstualnih struktura uočava se postepeno napuštanje kontinuirane, stabilne i jedinstvene slike sveta. Ova poetička evolucija pokazuje izrazitu homologiju sa konceptima koje formulišu Verner Hajzenberg i Nils Bor – neodređenost, komplementarnost i nemogućnost jedinstvenog opisa sistema – kao i sa dinamičkim modelima koje predlaže Ričard Fajnman. Kvantna poetika je hermeneutički model koji polazi od pretpostavke da se tekst ne može redukovati na jedno značenje, već funkcioniše kao polje mogućnosti u kojem se smisao pojavljuje u zavisnosti od pozicije čitanja. To je imenovanje poetike nestabilnosti, superpozicije i prekida, u kojoj se književni tekst uspostavlja kao dinamički sistem, bliži kvantnom nego klasičnom modelu stvarnosti.
O autoru:
Aleksandra Mančić radila je kao predavač na Filološkom fakultetu u Beogradu i na Autonomnom univerzitetu u Madridu. Osnovala je i uređivala Biblioteku „Prevođenje i mišljenje“. U Institutu za književnost i umetnost radila je kao naučni istraživač. Bavi se istraživanjem transkulturnih teorija, prevođenja, misli o prevođenju i njegovog odnosa prema filozofiji; međukulturne komunikacije; etike i poetike književnog prevoda; razvoja prevođenja i misli o prevođenju u srpskoj kulturi; prevođenjem između srpske i mediteranskih (španske, francuske, italijanske) i hispanoameričkih književnosti. Prevela je stotinak knjiga sa španskog, francuskog, italijanskog i engleskog jezika. Od književnosti do slikarstva ili filma, Aleksandra Mančić kreće se duž imaginarnih linija koje povezuju dve strane sveta, Balkan i Latinsku Ameriku, dve kulturne konstelacije koje jedna drugu prevode, i povezuju se tananim spregama. Taj proces ih neprestano menja, a u njegovom središtu je, nepostojana i teško uhvatljiva, figura prevodioca. Objavila je knjige: Mistika i opresija (2020), Egzotizam i kanibalizam (2017), Đordano Bruno i komunikacija. Prevođenje ideja (2015), Stvari koje nas prevazilaze. Uvod u prevođenje ideja (2013), Prevod i kritika (2010), Prstom anđela po snegu. Ogled iz mistike (2010), Moje telo nije obmana mašte. Servantesove veštice (2009), Vetrenjače na jezik. Dnevnik prevođenja Don Kihota (2005, 2012), Preverzije. Ogledi o španskim prevodima iz srpske književnosti (1999). Dobitnik je Nagrade Doma kulture Studentski grad za knjigu Mistika i opresija (2020) i Nagrade „Nikola Milošević“ za knjigu Đordano Bruno i komunikacija. Prevođenje ideja (2015).

Poput Ugledanja na Hrista Tome Kempijskog, Oblak nespoznavanja potekao je iz doba kada je zapadnohrišćanski misticizam bio u punom procvatu. Ličnost autora, najverovatnije Engleza iz poznog 14. veka, istražuje puteve traganja za Bogom kroz oblak nespoznavanja koji leži između Boga i čoveka.

Tragom poslednje velike i nezaboravne mističarke 20. veka, izvanredno istraživanje o tome šta danas znači mistika i kako se ona nosila s opresijom, koja je dominirala prošlim stolećem.

Aleksandra Mančić nesumnjivo je naš najupućeniji poznavalac mističke tradicije hrišćanstva. U pogledu mistike, ova joj je knjiga najuzbudljivija i najdalekosežnija.

U knjizi su prvi put istražene mogućnosti izvođenja svojevrsne eksperimentalne teorije koja u kritičkim i u istorijskim terminima promišlja tesnu prožetost književnosti na različitim jezicima i iz različitih kultura. Poseban naglasak je stavljen na transmisije između ekscentričnih polja u transkulturnim komunikacijama. U tim transmisijama releji na srpskim i balkanskim kulturnim prostorima dobijaju poseban značaj. U ovom, po mnogo čemu pionirskom radu, ukazuje se na višedimenzionalnost i, u krajnjoj liniji, neobuhvatljivost transkulturnih problema u „disciplinovane“ naučne obrasce. Rezultat istraživanja je u artikulaciji pristupa koji kombinuje znanja iz različitih umetnosti i različitih naučnih oblasti, kao i različite metode i diskurse, i ukazuje na ludičku dimenziju kao nužan element u navedenom istraživanj

Kod nas danas ne postoji samosvojniji stil razmišljanja i izlaganja od stila Aleksandre Mančić. Deluje tako prisno i jednostavno, ali se iza njega skrivaju bogata i dalekosežna značenja. Ono što je u pogledu akademskog govora činio Mišel Ser, čini i ona na svoj način: njenu kritičku interpretaciju problema odlikuju autentični ton i autentični književni potpis.

Ona je jedinstveni istraživač u našoj modernoj kulturi, vrsni poznavalac mističke književnosti i teorije i poetike prevođenja. Nastavljajući produbljeno studiranje u oblasti koju je takoreći prva artikulisala u svetu – u oblasti prevođenja ideja, u ovoj knjizi polazi, kao od ključne, od zabeleške Džona Florija, Brunovog prijatelja i prevodioca Montenjevih Eseja na engleski: From translation all science had it’s of-spring. Ovaj višeznačan, višesmeran ili barem reverzibilan iskaz da je čitava nauka s prevođenjem doživela procvat pokreće razmišljanja o složenim odnosima između mišljenja i prevođenja. Pred nama je uvod u teorijsko i poetičko čitanje Đordana Bruna, filozofa sukoba i paradoksa, filozofa posvećenog stvaranju ekumenske filozofije u kojoj se međusobno suprotstavljene perspektive i prividno protivrečni stavovi mogu pomiriti u dalekosežnu viziju čovekovih težnji.

Izvanredan nastavak autorkinih istrazivanja misticke knjizevnosti, teologije i filozofije! Arheologija diseminacije spisa i ideja, poznatih kao Corpus Dionysiacum! Posavsi tragom prevodjenja korpusa Dionisija Areopagite, tekstova, reci i pojmova, u srednjem veku i na pragu modernog doba, Aleksandra Mancic raskriva neke od presudnih momenata u prenosenju znanja izmedju Istoka i Zapada