Knjiga Metjua Džonsona predstavlja jednu od prekretnica u razvoju arheološke teorije. U ovom tekstu na promišljen, sveobuhvatan i originalan način predstavljen je niz centralnih tema i problema arheološke teorije, ali i prakse, krajem 20. i početkom 21. veka. Autor je pokušao da prikaže odnos između arheološke misli i širih teorijskih tokova u intelektualnom životu uopšte, kao i da što jasnije predstavi odnos između arheološke teorije i prakse. Tom cilju najviše je odgovarala struktura istorijskog pristupa koji se najpre usredsređuje na novu (procesnu) arheologiju i reakcije na nju, i tek potom prelazi na rasprave koje se vode danas.
