Proizvodi

„Jasnina poljana“ prihvati nas kao dugi moleban ili kantilena, posvećena preminuloj pjesnikovoj supruzi Jasni. Nemamo u srpskoj književnosti takvu pjesničku knjigu koja od prve do posljednje pjesme ide dosljedno, uspinjući se od trenuka nazvanog „Grom iz vedra neba“, do posljednjih pjesama gdje kroz tihovanje pjesnik pušta svoje pjesme, svoje riječi, da se posvete Bogu. Samo na taj način pjesnik će biti sa svojom iščezlom Jasnom. Svijet je oko njega nemilosrdan, i svaki pokušaj da pjesmom, da riječima koje dolaze iz duše, ne uspijeva. Iščezla, ili otišla draga ne može se prizvati, dozivajući zvjezdano nebo, Idući stazom Gilgameša da pronađe svog Enkidua. Ali dozivanje bilo kojeg judanak, sve završava Poovim, „Nikad više, nikad više“. Samo put tihovanja i molive, onim putem kojim su išli i božamstveni psalmi. Dotjeravši svoje pjesme do perfekcije, pjesnik svoju knjigu sa zadovoljstvom može da preporuči čitaocu , jer je jedinstvena.

Koliko god da su antologije subjektivne, one najviše pružaju „pesnički materijal“ jednog vremena. Ovde se ne radi o „generacijskom pravcu“, jer pesnički glasovi su raznorodni i razuđeni, različiti su poetički, estetički, tematski i drugi pogledi. Zajednička karakteristika je jedino darovitost.
I tek danas, posle četiri decenije, možemo videti koliko se ona ispravno vrednovala od strane kritičara, a koliko je bilo propusta i ogrešenja.
I koliko se, na prvi pogled, može pomisliti da ona ima svoje zapaženo mesto u srpskoj književnosti, s obzirom na aktuelnu izdavačku produkciju. Više je to „prećutana generacija“, jer ona nema kritičku recepciju kao što su to imali i imali pesnici ranijih perioda.
U „Zrelim jutrima“ Vlasta Maldenović razmatra stihove Danice Vukićević, Nebojše Vasovića, Vase Pavkovića, Dragana Lakićevića, Ivana Nešrigorca, Nine Živančević, Dragana Jovanovića Danilova, Živka Nikolića i drugih pesnika ove generacije.

Knjiga Pevanje i mišljenja sadrži najbolje pesme iz velikog pesničkog opusa Vlaste Mladenovića i kritičke prikaze esejista, pisaca, novinara, urednika i mnogih druguh sa kojima je Mladenović tokom duge karijere sarađivao. Između ostalih, tu su prikazi Dušana Stojkovića, Vase Pavkovića, Adama Puslojića, Srbe Ignjatovića, Miljurka Vukadinovića, Ivana Ivanovića i mnogih drugih.

Za ovu najavu odabrali smo izvog iz recenzije Vukašina Stanisavljevića:

„Dete delijovanskih proplanaka, nije pesnik grada još manje sadašnjeg, od sivih fasada i crnih fabričkih dimnjaka. U svojoj viziji plavetnila života on čuje u sebi reči nekog od svojih duhovnih roditelja i sluti dan kad bi se sivi zidovi gradske ubitačne civilizacije mogli porušiti. „Tu ćemo – kaže pesnik – sagraditi grad od trske i visine, sine“. Tada treba pustiti glas i gromoglasan smeh… „neka se kamenje ruši, neka zatrpa sve što smo rekli“. Mladenović veruje u pesnika; pesnik ne može biti slep, ni Homer nije bio slep, svejedno što je bio bez vida. Pesnik će, kao zvezda, pobeći u pesmu, uvući se u nju celim svojim bićem, slušati žamor vekova, ali ne verovati slepo svemu što je proglašavano bilo drvom života bilo znanjem života, nego iz ikustva prošlosti slušati budućnost. U tom mnoštvu iskustva najveće je, misli Mladenović, iskustvo Isusovo, a ono, kao iskustvo i ver je istovremeno i „stablo storuko i zmija pored plota“. Pesnik nikad ne me da zaboravi da je u maršu kroz vreme i istoriju njegova lozinka „Leva! Leva! Leva! svakako i onda kad na to zaborave oni koji su u tom maršu pod tom lozinkom koračali.

Negde pod Deli-Jovanom život je stao, zalutalo se zbog nekog lošeg putokaza, ali čovekovo je da traga i veruje; naravno, i da zasuzi kad oseti teret neživota i samoće. To bi bila poruka poezije Vlaste Mladenovića.“