ROMAN

Monumentalni roman, prvi put na srpskom jeziku. "Živimo kao što sanjamo - sami", napisao je Konrad. Premda klasik, još je živ i moderan: to nam svedoči ovaj roman, više od drugih iz njegovog pera, i koji se prvi put pojavljuje na srpskom jeziku. Nedavno je objavljen u najelitnijoj francuskoj izdavačkoj kolekciji Plejada.
Okosnica priče prati put mladog ruskog studenta filozofije Razumova. Zatečen je usred jednog terorističkog bombaškog napada i uronjen u dileme kao kod Dostojevskog: ili braniti terorističko opiranje tiraniji ili izgubiti svoju privatnost u društvu zasnovanom na opštem nadziranju.
Slika političkih meteža u carističkoj Rusiji uoči revolucije 1917, prožeta elementima romanse i moralnih pitanja, dočarana kako to samo ume da učini jedan od najvećih engleskih romanopisaca i proznih stilista... Premda klasik, on je još živ i moderan, a to nam svedoči ovaj roman, više od drugih iz njegovog pera, i to prvi put na srpskom jeziku.
(Iz pogovora Jovice Aćina)

Vislava Šimborska pesnikinja i nobelovac, skoro četvrt veka radila je kao sekretarica krakovskog „Književnog života“. Krajem 60-ih godina počela je u rubrici „Neobavezna lektira“ da piše feljtone o knjigama o kojima drugi iz redakcije nisu hteli da pišu, a koje su izdavači iz cele Poljske slali. NJeni feljtoni naišli su na veliko interesovanje čitalačke publike i tiraži knjiga pod naslovom Neobavezna lektira ( tom I-IV) bili su nekoliko puta veći nego njenih pesničkih zbirki, za koje je dobijala najveća domaća i strana priznanja, zaključno sa Nobelovom nagradom. Šimborska piše o Petroniju, Servantesu, Robertu Grejvsu, Pjeru Žanenu, Šaljapinu, Sofiji Tolstoj, Safo, Isidori Dankan, Valeriju i mnogim drugim velikanima svetske književnosti.