U nadahnutom opisu Svete Gore srednjovekovni autor Nićifor Grigora za nju kaže da „većinu vremena prebiva u čistim zracima sunca“. Svetlost koja dolazi iz nebeskog carstva iznad sunca čini Svetu Goru onim što u duhovnom smislu jeste, Zemaljski vrt Presvete Bogorodice, dok sunčeva svetlost obasjava Svetu Goru kao nigde drugo i prirodno određuje ritam monaške svakodnevice, danas isto kao i vekovima pre. Usklađenost monaškog života s ritmovima sunca ogleda se dvojako, vremenski – rasporedom dnevnih monaških aktivnosti tokom godine i prostorno – aksijalnom orijentacijom crkava kao ključnih manastirskih objekata, sa zalascima i izlascima sunca kao ključnim orijentirima. U tom smislu shvaćen „svetlopis“ Hilandara i Svete Gore tema je ove knjige.
