Kada Tereza iz Avile piše, svaka stranica nosi neizbrisiv otisak njene snažne i živahne ličnosti. Za Špance nema pisca čija ličnost sebe prevodi u jezik neposrednije i intenzivnije od Tereze, zato što gotovo uopšte ne obraća pažnju na književne konvencije, kao i zato što ni u čemu od onoga što je napisala nije mogla da sakrije svoju snažnu individualnost. Put savršenstva stalno nas podseća da njegov autor žena koja je, kada bi jednom donela odluku, ostajala pri toj odluci bez obzira na posledice: njen jezik i njeno pismo jasno o tome svedoče.
Poput Ugledanja na Hrista Tome Kempijskog, Oblak nespoznavanja potekao je iz doba kada je zapadnohrišćanski misticizam bio u punom procvatu. Ličnost autora, najverovatnije Engleza iz poznog 14. veka, istražuje puteve traganja za Bogom kroz oblak nespoznavanja koji leži između Boga i čoveka.
Romanopisac Robert Muzil je tekst O gluposti smatrao jednim od svojih najvažnijih radova. U klasičnoj misli njegova tema je bezmalo bila tabu. Ko bi želeo da bude glup ako glupost ne bi toliko ličila na obdarenost i savršenstvo? A i danas je glupost, u okrilju mutacije moderne svesti, na visokoj ceni.
Stotinak godina posle prve pojave ove knjige o filozofiji i teologiji, ona ostaje jedno od najvažnijih dela intelektualne istorije dvadesetog veka. Razmatrajući naš odnos s drugim i s Bogom, Martin Buber je nezaobilazan mislilac nemačke filozofije u judeo-hrišćanskoj tradiciji modernih vremena.
Kapitalno istorigrafsko delo, ruskog i sovjetskog istoričara, Borisa D. Grekova, "Kijevska Rusija", naučno je utemeljena monografija o nastanku i razvitku srednjevekovne ruske države. Prestonica države postao je Kijev -"majka ruskih gradova" kada ga je novgorodski knez Oleg, sin Rjurika, velikog kneza Varjaga, osvojio 881/2.godine. Pokrštavanjem Rusa , za vladavine velikog kneza Vladimira Svjatoslaviča (980-1015) započeo je proces hristijanizacije, uspona Kneževine i njenog ulaska u vizantijsku sferu uticaja, što doprinosi širenju vizantijske kulture i opismenjavanju Rusa posredstvom učenika Ćirila i Metodija. Grekov, hronološki sveobuhvatno prati razvoj prve ruske države i njenog slabljenja, usled unutrašnjih nereda i upada Polovaca, sve do druge polovine 12. veka.
Božidar Knežević (1862 - 1905), filozof, istoričar, prevodilac, profesor i unuk Kneza Ive od Semberije, jedan je od skrajnutih blistavih umova u Srba. U teškim životnim okolnostima, u čestoj materijalnoj nemaštini i brizi za porodicu, uspeo je da dostigne visoke intelektualne i naučne domete. U mnogo čemu samouk, ostavio je u srpskoj humanističkoj nauci dubokog traga svojim shvatanjem istorije kao nauke o vremenu i kao najvišu filozofiju.
Za nas, danas, gotovo četiri veka kasnije, Nova Atlantida može da posluži i kao ogledalo: ogledalo u kom možemo da vidimo da li smo nešto od Bejkonovih ideala ostvarili, ali i da prepoznamo da li smo poneke ideale zamenili drugačijim, te time još bolje da upoznamo sami sebe.
Dogadjaji u savremenom svetu socijalna nesigurnosti, migrantska kriza, ratovi, epidemije do sada nepoznatih bolesti utiču na ponovo afirmaciju krajnje desnih snaga. Iako je od Marša fašista na Rim, Pivničkog puča u Minhenu prošlo više od sto godina mogu se prepoznati kako uzroci, tako i manifestacije koje oživljavaju i ponovo u prvi plan guraju ideje fašizma i nacizma. Ova knjiga nudi odgovore o korenima i uzrocima tih fenomena.
Ovo delo je u neku ruku nastavak Ničeove filozofije volje za moć, intenzivno, živopisno, pa i dramatično izlagane u Zaratustri. Zamišljeno je da bude presudni korak u prevrednovanju svih vrednosti u cilju oslobadjanja civilizacije od judeo-hrišćanske tradicije. Otuda jedva da možemo da otkrijemo dalekosežnije istraživanje hrišćanske simbolike i asketskog morala od ove knjige u vašim rukama.
Drugom delu svoje velike obnove Frensis Bekon je nazvao Novi organon. Grcka rec organon znaci instrument ili orudje, a Bekon je nesumnjivo osecao da donosi novi instrument za upravljanje I korekciju razuma u njegovoj potrazi za korekcijom prirode, koje Aristotelov Organon nije pruzao. Stoga ga je Bekon smatrao neupotrebljivim
... Na kraju krajeva, politika se drži na moralu. Država je jedan kolektivni moralni karakter stvoren istorijom, kao što je i politička veštnina samo jedna vrsta moralne discipline...
... Po prvom, užem, tumačenju, država, kao celina u odnosu prema drugim državama ili u odnosu prema svojim podanicima, ne potpada pod moralne propise. Po drugom, širem tumačenju, ti propisi ne bi važili ni za pojedine grupe političara koje se u okviru države bore za vlast. U svojoj međusobnoj borbi, te bi trupe takođe smele da se služe svima sredstvima, moralnima kao i nemoralnima...
Ali u Parmenidu imamo i najsloženijeg, najneobičnijeg Platona. U stvari, kao što sadržaj ovog dijaloga pokazuje, Platon prethodno izlaže na kakve sve teškoće ono nailazi, a u drugom delu podjenako razotkriva celu skalu teškoća koje sobom nosi dijalektičko istraživanje. To je i dalo povoda Gompecu (Gomperz) da ovaj dijalog nazove izrazom "parmenidiske samokritike" u kojoj je Platonova suptilnost dostigla svoj pravi vrhunac. Idući za Gompercom u ovoj oceni, Bertran Rasl (Bertrand Russel) smatra čak da je Platon napisao Parmenida svestan teškoća kojima se suočilo celo njegovo filozofsko učenje i da je ovaj njegov dijalog najznačajnijniji primer samokritike koji je ikad dat u istoriji.
Platonov Timaj jeste kosmologija, prirodna filozofija i biologija, on je i kritika i naučno motivisani diskurs, ali je i kosmogonija, teogonija, mit i teologija, u čijoj pozadini stoji kako antička grčka nauka tako i Platonovo učenje o duši i dobru.
Istorijsko-dokumantarni prikaz nastanka, trajanja I nestanka Srpske drzavnosti I Srpskog naroda na teritoriji severne Albanije, Metohije I delova Crne Gore. Pritisak Vatikana, Porte I Austrije pretvarao je Srbe u Albance I u muslimane ili katolike. Menjajuci veru primali su i novi albanski jezik i polako gubili secanje na svoje Srpske korene.
Džon Lok (1632-1704) britanski mislilac
koji je živeo tokom 17. veka. Pokazivao je
interesovanje za filozofiju, politiku,
medicinu i eksperimentalne nauke. Živeo
je u najturbulentnijem periodu engleske
istorije koja kulminira uspostavljanjam
parlamentarne monarhije. Prepoznat je
kao jedan od ključnih intelektualaca
novog britanskog političkog sistema.
Potpuno se posvetio svojoj filozofskoj
aktivnosti iz koje proističu njegova
glavna dela Dve rasprave o vladi, Pismo o
toleranciji i Esej o ljudskom intelektu.
Kao deo šireg Veberovog interesovanja za svetske religije i posebno sociologiju religije bio je zainteresovan za otkrivanje funkcionisanja kapitalističkog sistema.
U ovom radu predstavlja ideju da nastanak modernog kapitalizma treba pripisati protestantizmu a pre svega kalvinizmu kao teološkom sistemu koji naglašava vladavinu Boga nad svim stvarima.
Ako se u današnjem košmarnom stanju sveta, kada je već sve tako beznadežno zamagljeno i zamračeno i šta se još može razgovetno razabrati, onda je to jedino prosta činjenica, da je upravo filozofija odgovorna za to i takvo stanje. Doprinos filozofije opustošenju smisaonog horizonta ljudskog postojanja i razobličavanju čovekove moći kudikamo je najveći i najpresudniji. Zato od filozofije zavisi da li će do nekog zaokreta u čovekovom samorazumevanju doći.
Proučavanje narodnog stvaralaštva navelo je Čajkanovića da se posveti istraživanju predhrišćanskih verovanja srpskog naroda. U vreme kada je započeo svoja istraživanja nije bilo pouzdanih izvora za proučavanje i rekonstrukciju predhrišćanske religije, a kao polazište su se nametnule narodne umotvorine i tradicionalna narodna verovanja. Čajkanović je koristeći komparativnu metodu i pažljivo analizirajući srpske običaje, umotvorine i tradiciju u velikoj meri uspešno rekonstruisao predhrišćansku religiju srpskog naroda. Njegova najznačajnija knjiga iz ove oblasti je O srpskom vrhovnom bogu, objavljena za njegova života 1941. godine.
Bekstvo od slobode je analiza fenomena čovjekove strepnje izazvane propadanjem srednjevjekovnog svijeta u kojem se osjećao bezbijedno, uprkos mnogobrojnim opasnostima. Nakon vjekova borbe, čovjek je uspio da izgradi neslućeno bogatstvo u materijalnim dobrima; izgradio je demokratska društva u raznim djelovima svijeta i nedavno se uspješno odbranio od novih totalitarnih spletki; ipak, kao što analiza u Bekstvu od slobode pokušava da pokaže, savremeni čovjek je i dalje nespokojan i u iskušenju da svoju slobodu preda diktatorima raznih vrsta, ili da je izgubi preobražavajući se u mali zupčanik mašine, dobro nahranjen i obučen: ne više slobodan čovjek, već robot.
