Ovaj roman se može svrstati u nekoliko pravaca jer ima obeležje istorijskog, porodičnog i društvenog.
Radnja se dešava u periodu između Prvog i Drugog svetskog rata i vremenu stvaranja nove socijalističke Jugoslavije. U tom periodu, svojim putem časti, kroz zlo i opšti ljudski nerazum, mlado seljače otpočinje svoju socijalizaciju učenjem zanata i života, a docnije odrastanjem i brzim sazrevanjem.
Gonjen vihorom burnih unutrašnjih društvenih događaja, kasnije ratom i nemačkim koncentracionim logorima, dospeva u komplikovane položaje, njemu do tada strane, koji će ga naterati da svoj život i nasleđene duhovne vrednosti stavi u razne izazovne i po život opasne situacije.
Kako to da Pariz, grad svetlosti, nije opčinio i svojim čarima raskoši i bluda pamet pomutio mladom srbinu? Kako se opstaje u svetu nepravde i beščašća i kako čoveka ljubav i sile kosmičke usmeravaju kroz puteve Gospodnje, kazuje i sudbina Budimirova opisana u ovom romanu.
Ni period prividnog mira i spokoja u “soc-raju” Titovog režima nije svima bio po meri i od koristi. Možda teže i bolnije od rana iz rata, vidale su se rane svoje i od roda svojega. Pa ni sama smrt možda nije tako ružna kada sav život sagledaš i ceniš po onome što si iza sebe ostavio.
