DRUŠTVENE NAUKE

Pred čitaocem je prevod na srpski prve knjige četvorotomne istorije Vojne Krajine Franca Vaničeka, objavljene u Beču 1875. godine. Ovo delo je trajno ostalo osnovna literatura za istoriju Vojne krajine. Srpska Vojna Krajina je bila začetak srpske državne jedinice pod Austrijom, koju su Srbi tražili i za koju su se uskoci tako odlučno borili. Austrijski Dvor je sasvim pravilno razumeo srpske težnje i znao da će, dajući Srbima određenu teritoriju i koliku toliku autonomiju, vezati Srbe za Austriju. Rimokatolička Crkva je bila odlučno protivna da se Srbima dozvoli stvarna autonomija, pa pošto je to bila jedna vojnička država sa posebnom namenom, austrijski Dvor se trudio da je održi što čvršće pod svojom kontrolom. Vaničekova Istorija Krajine, čiji prevod prvog dela stoji sada na raspolaganju čitaocu, značajna je, ne samo po obradi istorijskih događaja, već i po tome što daje i dopunske činjenice o načinu organizovanja života Krajišnika. Posebno su značajne carske povelje date Krajišnicima, prikazane u završnom delu ove knjige na nemačkom i na srpskom jeziku. iz predgovora Dragoljuba P. Antića O autoru: Franc Vaniček (Valtersdorf, kod Praga, 6. jula 1809 – Osijek, 6. aprila 1894) bio je austrougarski istoričar, gimnazijski profesor, publicista i direktor gimnazije u Vinkovcima - češkog porekla, prvi pisac knjige o Vojnoj krajini.

Istorija srednjovekovne Srbije je bogata i opširna. Za jednu podrobniju obradu bilo bi potrebno bar tri knjige. U ovoj knjizi obuhvaćeni su samo najvažniji događaji, oni o kojima je malo pisano ili nije dovoljno pisano. Ono što je u ovoj knjizi obuhvaćeno može se smatrati kao postavljanje temelja za jedno opširnije delo.
Kao što je to slučaj sa celokupnom istorijom Srba tako je i istorija Srbije srednjeg veka bila potčinjena uticaju propagande. Tek se sada srbska istorija oslobađa tog zlokobnog uticaja ponižavanja i osporavanja.

Kada sam pre više od dvadeset godina počeo da se profesionalno bavim temom „Novog svetskog poretka“ nisam mogao da pretpostavim da će mi to u isto vreme biti i profesionalni izazov i noćna mora. Tema je preširoka, u više slojeva i što sam više u nju ulazio, pribavljao dokumentaciju, analizirao fenomene, do tada meni nepoznate, mračne i teške, to mi je postajalo jasno da je reč o fenomenu političko ekonomskom, starom hiljadama godina. Oblici ispoljavanja su se menjali iz epohe u epohu, kroz vekove uspona i padova, uz ogromne žrtve, patnju i nesreću kao nužnu cenu „napretka“ koju su ljudi morali da plate.
Eksploatacija, potčinjavanje, zloupotrebe, kriminal, ucene na svim nivoima, od pojedinca do države, pretnje uništenjem, odlike su i savremenog doba. Preživeli smo svetske ratove u XX veku, na pomolu je nov, u ovom veku u kome živimo.
Hteo sam odavno da prestanem da sebe mučim, a verovatno i mnoge druge, ovim temama. To nije moguće, kako da ignorišem Svetski ekonomski forum, operativno telo duboke države, rat u Siriji, rat u Ukrajini koji će odrediti sudbinu čovečanstva u ovom veku, planirane migracije neevropskog stanovništva ka Evropi i uništenje korena evropske civilizacije i nestanak Srba i njihove države.
Sve to traži nove knjige i nove pisce, nije bitno da li ću to biti ja ili neko drugi.
Utoliko ovo ponovljeno izdanje knjige Deca novog doba je uvod u ove teme za one koji sada stasavaju i žele da saznaju više.

Pred čitaocem je nevelika, ali za istoriju Srba zapadno od Drine izuzetno važna knjiga, koju je 1761. godine objavio austrijski državnik, Johan Hristof baron fon Bartenštajn.
Baron Bartenštajn je važan svedok o istoriji Srba u Iliriku u vreme kada u austrijskom carstvu počinje da se menja odnos prema stanovništvu Vojne krajine. To je vreme posle prestanka nekoliko vekova dugog procesa nadiranja Otomanske imperije prema Beču, tokom koga su Srbi bili izuzetno važan faktor očuvanja Evrope od turskog nadiranja.
Johan Hristof baron fon Bartenštajn je svojim svedočenjem bacio više svetlosti na važne periode istorije Ilirika. Time je čitaocu dao neke tačke oslonca, često nepostojeće u brojnim analizama novijih istoričara, opterećenih političkim trendovima proteklog veka.
Bartenštajn demantuje da je većina tadašnjih Srba na teritorijama severne Srbije (Vojvodine), Mađarske i Hrvatske poreklom od onih Srba koji su iz Srbije došli pod vođstvom svog patrijarha Arsenija Čarnojevića 1690. godine. Bartentštajn svedoči da je većinsko srpsko stanovništvo u ovim krajevima starosedelačko. On svedoči da su u XVIII veku svi stanovnici Slavonije Srbi – jedni su pravoslavni, a drugi, takođe, pravoslavni ali priznaju rimskog papu za svog poglavara (unijati).
Pred čitaocem je fototipsko izdanje iz 1866. godine, objavljeno u Beču, prema prevodu Aleksandra Sandića.

Razmotrićemo u ovoj kratkoj analizi apsurdnu „istorijsku istinu“ da su se Srbi doselili na svoje kasnije prostore u VII veku.

Zato ćemo poći direktno od nepobitnih činjenica da je ta teorija o doseljavanju zasnovana na jednom jedinom istorijskom spisu – na spisu „De Administrando Imperio“, pripisanom romejskom caru Konstantinu VII Porfirogenitu iz X veka, koji je nastao sredinom X veka, a pojavio se u javnosti tek 1611. godine, kada je štampan u Lajdenu u Holandiji.

Već tridesetak godina je, na osnovu brojnih novijih analiza, jasno da se mora izučiti stara srpska istorija bez ograničavajuće uloge Porfirogenitovog spisa, koju ne podržava ni jedan drugi istorijski izvor, a sadrži i nemoguće iskaze. To je pravo i obaveza zvaničnih istoričara, koje se ne sme izbegavati ni sa gledišta nauke, ni sa gledišta brige o nacionalnom identitetu.

U delu Stara Srbija i Makedonija Spiridon Gopčević detaljno opisuje stanovništvo tog područja od Skoplja do Soluna, od Prištine do Verije, običaje srpskog naroda u tom području, razgovore sa lokalnim stanovništvom, ispovesti Srba i Cincara; otvaranje bugarskih gimnazija za „opismenjavanje“ srpskog stanovništva, odricanje od slavljenja krsnih slava; te islamizaciju, pojelinjenje, bugarizaciju i albanizaciju…
„Prvi deo knjige sadrži putopis, a u drugom delu obrađen je srpsko-bugarski spor o Makedoniji i Staroj Srbiji. U njemu je izložena istorija srpsko-bugarskog suparništva, jezik Makedonaca i Staro-Srbijanaca, njihovi običaji, način života, narodne pesme, itd...“

Sa ove vremenske distance, rad Spiridona Gopčevića po Južnoj Srbiji i Makedoniji posebno dolazi do izražaja, te mu se treba pridati veliki značaj i pažnja.
KOMPLETNO IZDANJE!

O autoru:
Spiridon Gopčević (1855-1928), pseudonim Leo Brener, rođen je u „Gopčevića palati“ na Velikom kanalu u Trstu. Potiče iz bogate trgovačke i brodovlasničke srpske porodice, koja se onamo doselila iz Boke Kotorske. Završio je gimnaziju u Melku, a u Beču trgovačku školu i konzervatorijum. Zatim se privatno školovao – „odao se istorijskim, zemljopisnim, vojnim i nautičkim studijama izučavajući postepeno 27 jezika, od kojih je govorio 13“.
Iako rođen u Trstu, Spiridonu je uvek bilo blisko Srpstvo, Crna Gora i Srbija, njegova porodica bila je veliki dobrotvor srpskog naroda, te ga je pomagala u ustancima. Putovao je neprekidno; prošao je celu Evropu, Severnu Ameriku, Malu Aziju, bio u Siriji, Palestini, Misiru, Severnoj Africi, itd.
Gopčević je objavio dvadeset opsežnih dela i brošura, jedan roman, šest novela, 250 vojničkih i pomorskih članaka, 30 naučnih radova, 80 beletrističkih, te 1350 političkih članaka i rasprava u čak 76 raznih časopisa.

Autori ove knjige su u seriji studija proučili istoriju civilizacije i uloge Srba i njoj od najdrevnijih vremena do danas i utvrdili jasne kontinuitete civilizacijskih karakteristika i srpskog identiteta. Da bi se čitalac što efikasnije uključio u proučavanje ogromnog broja obrađenih činjenica (iz velikog broja naučnih oblasti i iz ogromnog broja korišćenih i dostupnih izvora), napravljena je ova knjiga, koja predstavlja činjenicama ilustrovani sažetak uputstava za šire izučavanje naših obimnijih studija i za traženja potvrda navoda u širokoj literaturi, sa mogućnošću pravljenja sopstvenog programa istraživanja.
Poput Krmčije Svetog Save, koja je objedinila suštinske karakteristike srpskog identiteta stvaranog u prethodnim milenijumima, ova knjiga daje uputstva za izučavanje srpske istorije i jačanje srpskog identiteta danas, pa joj je zato i dat naslov Nova Krmčija. Ovim se simbolično ukazuje na potrebu vezivanja za duh Svetosavlja i na oslanjanje na Srpsku Pravoslavnu Crkvu, uz maksimalno vezivanje za najvažnije tekovine srpskog kulturnog identiteta (ćirilicu - srbicu, narodno predanje, etiku, običaje, etnološke karakteristike).

Divonija je prva knjiga na srpskom jeziku o verovanjima kod Srba pre Hrista.

U njoj ćete pronaći kratak pregled najznačajnijih informacija o starim srpskim Bogovima /Divovima:
Iliji, Baku, Svarogu, Svetovidu, Serbonu, Serboni, Paladi, Stribogu, Kratu, Serapisu...

Ilustrovano izdanje, pun kolor.

Knjiga Odlomci istorije Srba i srpskih-jugoslavenskih-zemalja u Turskoj i Austriji izdata 1872. god u Državnoj štampariji u Beogradu, predstavljala je samo najavu pune Istorije Srba od Miloša S. Milojevića u 16 tomova. Međutim, te knjige nisu nikada objavljene, a posle Prvog svetskog rata im se gubi svaki trag.

U Odlomcima istorije Srba Milojević govori o značaju i poreklu imena Srb, o srodstvu Srba sa prastarim narodima, daje i spisak srpskih vladara od Svevlada do Stefana Nemanje i nadalje.

Uz knjigu ide i Istorijsko–etnografska i geografska mapa Srba i srpskih (jugoslavenskih) zemalja u Turskoj i Austriji koju je Miloš S. Milojević objavio 1873. godine.

A, iskreno reći, pišući tu „Kratku povjesnicu Srba“, ev' ovo mi je bio sav smjer: Kad narod taj srpski pozna svoj postanak i razvitak od iskoni do danas, i kad prouči svoja djela i svoje pogrješke u prošlosti, onda će se on paštiti, da se ugleda na dobra i slavna djela svojih predaka, a da se ne ugleda na njihove pogrješke i zla djela; i kad taj narod pozna svu svoju snagu i veličinu, i kad on sam sebe vidi u cjelokupnoj slici i prilici, onda će u njemu očvrstnuti narodni ponos njegov, a o taj oklop polomiće se sve strijele zlotvora Srbinovih. Sima Lukin Lazić

Mi Srbi smo bili vrlo nemarni prema našem istorijskom nasleđu i to nam je nanelo velike štete i u prošlosti i u sadašnjosti.
Dozvolili smo da nam drugi narodi, prema nama uglavnom neprijateljski nastrojeni, kroje našu istoriju i određuju naša istorijska prava. U ovom istorijskom pregledu posvećuje se pažnja zapadnim srpskim zemljama, a o drugima se govori samo koliko je to nužno i u vezi sa glavnim predmetom.
Čitaoci će naći u ovoj knjizi dosta novog i njima malo ili nimalo poznatog gradiva i činjenica.

Srbska država na Helmskom poluostrvu je postojala, bez prekida, više od 700 godina na prostorima koje u ovoj studiji nazivamo Ilirska Srbija.

Ona je nasledila državno pravo od Zapadnog Rimskog carstva, njen osnivač Markelin je bio zvanično imperator, i od samih početaka je priznata od Istočnog Rimskog (Romejskog) carstva, da bi to pravo predala modernijoj srednjovekovnoj državi dinastije Nemanjića. Prestonica Ilirske Srbije je od antičkih vremena bila Skadar...


Odnos srbskih istoričara prema poreklu i drevnoj, pa čak i novijoj istoriji svoga naroda, ničim se ne može pravdati. Novija srbska istorija (tokom poslednja dva veka) obeležena je ustancima i ratovima za slobodu i opstanak srbskog naroda i srbske države. Nikakvi istorijski procesi, svetski trendovi među velikim silama, ekonomske krize, ideologije i sl. ne mogu biti opravdanje za vrhunske srbske intelektualce i među njima naročito istoričare, da izgrade svoj neozbiljan odnos prema sopstvenoj istoriji, da prihvate najočiglednije grube falsifikate, pa čak i da se „stvaralački ističu“ u sprovođenju tuđe politike na štetu svoga naroda.

Širenje Rimskog carstva i pretvaranje serbskih krajiški organizovanih plemena u štit i mač Carstva poklapa se sa nastankom Hrišćanstva i prvom Crkvom među Srbima. Slabljenje moći Rima dovodi do podele Carstva i dugog procesa nastajanja novih država (organizovanih uglavnom od serbo-raških ratničkih plemena i rodova).

Zapadno Rimsko carstvo nastavlja svoj pravni kontinuitet kroz državu u Ilirskoj Srbiji. Brojna plemena sa izraženim srpsko-ruskim karakteristikama igraće tokom čitavog I milenijuma suštinsku ulogu u istoriji Romejskog carstva i novonastalih evropskih država i u relacijama unutar Hrišćanske crkve. To je period koji je obrađen u brojnim istorijskim izvorima, ali i period koji je poslednjih vekova ciljno preuobličen u interesu istorijskih škola evropskih kolonijalnih sila.

Posle smrti Aleksandra Velikog nastaju nova carstva, ali se više vekova održavaju tekovine Aleksandrovog pancarstva. Po sličnim obrascima nastaju brojne ratnički orijentisane države i njihovo širenje dovodi do raslojavanja drevnog sveta u verskom, jezičkom i kulturnom smislu. Nove države će vekovima slediti obrasce Aleksandra Velikog, ali će njihov karakter sve više biti zasnovan na ratničkim slojevima, ratovima i vojnoj moći.
Tokom nekoliko vekova će se ratničke države boriti za vojnu, političku i ekonomsku prevlast sa izraženom tendencijom narastanja do nivoa globalnog carstva. Taj period se završava narastanjem moći Rimskog carstva do nivoa svetske vojničke imperije.

Tokom I milenijuma pre Hrista nastaju brojna raslojavanja početnog superetnosa, njegovo ozbiljnije stapanje sa susednim narodima drugog porekla i do postepenog nastanka novih država, modifikovanih religija, jezika i pisama (procesi su se odvijali po ovako navedenom redosledu). Treći veliki pohod sa Helmskog (Balkanskog) poluostrva, pod vođstvom cara Aleksandra Velikog, doveo je do uspostavljanja svetskog pancarstva i uspostavljanja kulturnog jedinstva na ogromnom prostoru, koje se očuvalo tokom nekoliko narednih vekova.

Klimatski uslovi posle završetka poslednjeg ledenog doba uslovili su da u neolitskom Podunavlju i na Helmskom poluostrvu nikne prva evropska, serbo-raška civilizacija sa svim suštinskim civilizacijskim karakteristikama, uključujući i pismenost. Serbo-raški pranarod je od VII do II milenijuma pre Hrista naselio čitav Evromediteran i Evroaziju od Gibraltara do Kine, mirnim putem difuzije poljoprivrednog stanovništva i sa stalnim održavanjem kulturnog i lingvističkog jedinstva, sa blagim prožimanjem sa malobrojnim autohtonim plemenima u pojedinim oblastima.
Tokom III milenijuma pre Hrista jačaju stepsko-pustinjske nomadske, ratnički i trgovački orijentisane državne zajednice i nastaju velika drevna carstva. Dva velika arijska pohoda sa Helmskog poluostrva i dva svetska pancarstva su obnovila poremećene društvene odnose, prvi put u velikoj meri, a drugi put pretežno kroz duhovno jedinstvo sada već izdiferenciranih naroda u svojim državama.

„Kraljevstvo Slovena“ Mavra Orbinija se nalazi pred čitaocima, prvi put u kompletnom obliku na srpskom jeziku. Ovo delo je smetalo izmišljenoj priči o doseljavanju Srba na svoje sadašnje prostore, zasnovanoj na jednom jedinom spisu sumnjivog porekla i sadržaja, pripisanog romejskom caru Konstantinu VII Porfirogenitu. Smetalo je rastakanju srpskog naroda i uobličavanju novih nacija iz srpskog stabla.

Zbog toga nije ni prevođeno na srpski jezik, a i kada je prevedeno u periodu socijalističke Jugoslavije, učinjeno je to samo za mnogo manje bitnu drugu polovinu, dok je suštinski deo dela omalovažen i opisan kratkim prikazom, kao nabrajanje i isticanje navodnih besmislica.

Orbinijevo „Kraljevstvo Slovena“ u kompletnom obliku pruža čitaocu osnov za bolje razumevanje stare srpske istorije i za lakše uočavanje korena mnogih problema u savremenom svetu. Čitalac će se lako uveriti da je ono vrlo studiozno, zasnovano na usaglašenim činjenicama iz najcenjenijih istorijskih studija poznatih u Orbinijevo vreme (na kojima počiva rana istorija današnjih evropskih naroda), ali i da ocrtava sasvim drugačiju sliku drevne istorije Srba i drugih Slovena, nego što to opisuju današnji zvanični istoričari.

Uveriće se i da je Orbinijevo delo u skladu sa rezultatima novih multidisciplinarnih analiza drevne srpske istorije.

.Knjiga dr Arčibalda Rajsa “Čujte, Srbi! – Čuvajte se sebe!” pisana 1928.god. je u pravom smislu reči politički testament srpskom narodu namenjena tada savremenoj generaciji, ali je i danas aktuelna.Kao veliki prijatelj srpkog naroda ukazuje na naše vrline i mane, govori o srpskoj inteligenciji, srpskim političarima i srpskoj omladini. Uprkos svemu, jа verujemu budućnost vаšeg nаrodа.Duh Kosovа, Kаrаđorđа,Kumаnovа i Kаjmаkčаlаnаponovo će se probuditi.Morа se međutim, brzoprobuditi, jer bez njegаćete moždа ponovo doživetivreme robovаnjа koje niu čemu neće zаostаjаti zаonim pretrpljenim koje suvаši stаri pobediližrtvovаnjem i junаštvom.Sudbinа vаm je u vlаstitimrukаmа: blistаvа budućnostili ponovo ropstvo!

Srpsko ime je tesno vezаno sа društvenim uređenjem drevnog svetа, u kome su Srbi imаli ulogu bogova.

Narod koji mi Srbi nazivamo Arbanasima, stranci Albancima, a oni sami sebe nazivaju Šćipetarima, poreklom je sa Kavkaza! U antičkom vremenu bila je poznata jedna zemlja na Kavkazu pod imenom Albanija.

Tako su je nazivali stranci, ali ne i njeni stanovnici, baš kao i danas ovu Albaniju. Savremenu Albaniju njeni stanovnici nazivaju Šćiperija. Albanija na Kakvazu nalazila se na istočnim padinama ove planine, između Kaspijskog mora i vrha Kavkaza.

Sa njene južne strane počinjala je od Apšeronskog Poluostrva, na kome se nalazi savremeni azerbejdžanski grad Baku. Severno od Albanije nalazila se zemlja Alana, severozapadno su bili Iberi, a zapadno i južno od Albanije nalazili su se Jermeni.

Južni deo te antičke Albanije pripada danas Azerbejdžanu, a severni deo Rusiji. Postojao je jedan grad pod imenom Albana na obali Kaspijskog mora između savremenih gradova Divičija i Derbenta. Po imenu ovog grada zemlja u njegovom zaleđu dobila je ime Albanija...

Ovo delo, pored ostalog, staje u odbranu istorije kao nauke, gde se ona ponovo stavlja na prvo mesto među naukama, te joj se kao takvoj vraća smisao istine kakav je ona imala u antičko vreme. Ovde se radi o jednom potpunom oslobađanju istorije, od robovanja političkim ciljevima pojedinih nacija...

Knjiga sadrži tri nezavisne analize dosadašnje tvrdnje istoričara da su se Srbi doselili na Balkan i u Srednju Evropu u šestom i sedmom vijeku poslije Hrista. Antić kao autor prvog rada uvodi čitaoca u vreme i prilike u Evropi kad je, prema zvaničnoj istoriji, usledilo doseljavanje Srba. U drugom delu knjige Jarčević temeljno analizira spis Konstantina Sedmog Porfirogenita, dok je treći deo ove knjige studiozno Deretićevo istraživanje antike.