Novaković se bavi nacionalnim stereotipima koji su obeležili našu političku i društvenu istoriju. Od vremena našeg prvog dramskog pisca, Manuila Kozačinskog preko Sterije i Nušića pa do legendarnog Dušana Kovačevića, stranci se pojavljuju u našim pozorišnim komadima kao saveznici ili neprijatelji, a ponekad i kao egzotični narodi o kojima se slabo zna. Novaković, koji se u svojim prethodnim radovima bavio stereotipom Slovena u dramama engleskog govornog područja i Srbima kao junacima u američkom filmu, u ovoj vrednoj knjizi sagledava drugu stranu iste medalje. Ovo delo, s temom koja je retko obrađivana u našim pozorišnim istorijama, knjiga je koju preporučujemo ljubiteljima teatra i umetnosti.
U društvenom i istorijskom kontekstu pojedinac oseća potrebu da se „izjasni“, odnosno da svedoči verodostojno o tome kako društvena kretanja, tačnije, mirovanja utiču na njega. Svetom upravlja neimenovano zlo koje običnog čoveka odvlači na stranu suprotnu životu. Privid, opsena, neautentičnost, crna laž protiv koje se valja boriti satirom. Uspostavljaju se paralele sa istorijskim zbivanjima, sadašnji trenuci su vrhunac istorijskog kretanja. Pesnički lik je u poziciji sina i naslednika svega što se dešavalo, i tumača onoga što se dešava, iz autoironijske perspektive – netrpeljivost prema drugačijim oblicima života… kontrolisani haos, iluzija mira i napretka… Tobožnje individualnosti štancovane su na traci. Zemlja je bez umetnosti, kreacija je dovršena
