U društvenom i istorijskom kontekstu pojedinac oseća potrebu da se „izjasni“, odnosno da svedoči verodostojno o tome kako društvena kretanja, tačnije, mirovanja utiču na njega. Svetom upravlja neimenovano zlo koje običnog čoveka odvlači na stranu suprotnu životu. Privid, opsena, neautentičnost, crna laž protiv koje se valja boriti satirom. Uspostavljaju se paralele sa istorijskim zbivanjima, sadašnji trenuci su vrhunac istorijskog kretanja. Pesnički lik je u poziciji sina i naslednika svega što se dešavalo, i tumača onoga što se dešava, iz autoironijske perspektive – netrpeljivost prema drugačijim oblicima života… kontrolisani haos, iluzija mira i napretka… Tobožnje individualnosti štancovane su na traci. Zemlja je bez umetnosti, kreacija je dovršena
