TRANS BALKAN

Ideja o foto knjizi Čuvari mog detinjstva nastala je na osnovu istraživanja detinjstva tj. ispitivanja doživlјaja nečega što možemo nazvati jedinstvenim trenucima dokolice.

Makrofotografije biljnog sveta

Ovo je dvojezična fotomonografija o Višegradu, njegovoj istoriji i njenim likovima, koji ima jedno od središnjih mesta u panorami Andrićevog dela i sveta.

„U Višegradu, na višegradskoj stazi, opčinjen ljepotom pejsaža, zagledan u nebo i zvijezde, oduvijek tih i zamišljen, Ivo Andrić je zasnovao svoju misao o bogatstvu i lepoti sveta.
Mnogobrojna predanja, legende i priče, svojom mističnom ljepotom zasjenile su višegradskog dječaka i duboko se urezale u njegovo pamćenje i svijest budućeg stvaraoca.
Višegrad nije samo izvor njegovih doživljaja svijeta i uspomena, mjesto gdje je upoznao ličnosti koje će predstavljati inspiraciju za njegova prozna djela, već i mjesto gdje je napisao svoje prve značajne pripovijetke.
Veličanstvena ćuprija na Drini, zadužbina Mehmed-paše Sokolovića, inspirisala je Andrića da zapiše svoju antologijsku misao o mostovima:
Od svega što čovek u životnom nagonu podiže i gradi, ništa nije bolje ni vrednije od mostova. Oni su važniji od kuća, svetiji – jer opštiji od -hramova.
Osim u romanu “Na Drini ćuprija”, Andrić u svojim pripovijetkama sa višegradskom tematikom opisuje dramatične i burne istorijske događaje koji su presudno uticali na sudbinu mjesta i ljudi u ovoj pograničnoj varoši.
Niko kao Andrić nije poznavao život, mentalitet i navike Višegrađana različitih po vjeri, porijeklu i shvatanjima. Da nije Andrića hroničara da li bi smo znali da je stanovništvo ovog kraja oduvijek živjelo između prividno mirnih godina kada su stvarali “nešto” i onih nesrećnih kada su gubili sve?
Veza Andrića i Višegrada nikada nije prekidana. I ma gdje živio i hodio, Višegrad je za njega prvi grad, ne samo grad njegovog djetinjstva, nego grad koji je smatrao svojim.
Sve do svoje smrti Andrić je ostao prisno vezan za grad gdje je proveo djetinjstvo, dječaštvo i dobar dio mladosti.“

Reč priređivača

... da nije sve tako idealno, otkrio sam već prilikom narednog leta, kada sam poleteo sa leve obale Dunava, preko puta Novih Banovaca.

Istovremeno smo se našli u vazduhu Džoni Nikolić, probni padobranac Vojske Srbije, sa svojim motornim paraglajderom, fotograf Milan Melka u motornom zmaju i ja. Trebalo je da oblete oko mene nekoliko krugova i snime me u novoj letilici. Sve je proticalo u najboljem redu sve dok nisam primetio da se vetar pojačao i da me nosi na desnu obalu, gde je toga dana bilo zabranjeno letenje zbog vojnih vežbi na Aerodromu Batajnica.

Okrenuo sam balon ka mestu poletanja i dao gas, ali jak vetar i dalje me je nosio ka desnoj obali. Pojačao sam gas maksimalno ne primećujući da se zbog toga zatvorio otvor kroz koji plamen ubacuje topli vazduh u balon i da je u tom trenutku spržen donji deo balona...

U ovoj knjizi su najlepše i najinteresantnije fotografije iz svih foto-reportaža i monografija koje sam radio, kao i tekstovi o tome kako sam ih snimio i šta sam sve video i doživeo. Fotografije događaja tokom raspada Jugoslavije nalaze se u posebnoj knjizi, koja se zove SEĆAM SE 2.

Dragoljub Zamurović

Moderno dete je objekat pred fotografskom kamerom i pre no što stupi u očaravajući svet u kojem će živeti. Iskustvo fotografisanja ono stiče, ponekad, čim se rodi, jer kamera na mobilnom telefonu odmah je tu da registruje njegov dolazak i obavesti o tome sve bližnje, ali i veliki broj „prijatelja“ na društvenim mrežama.

Od sredine 19. veka fotografije novorođenih beba, milih anđela, rado se sakupljaju i čuvaju u porodičnim albumima, i s ponosom izlažu u javnosti. Popularna retorika fotografskih slika postavila je moderno dete i detinjstvo u centar porodičnog univerzuma. U evropskoj kulturi građanskog i kapitalističkog sveta konstruisana je stereotipna i idealizovana slika o srećnom detinjstvu, koja se kao vizuelna matrica masovno distribuira.