Srpski javni glasovni zvuk je danas bitno drugačiji nego pre pedesetak godina. Intonativno je snižen i izbačen iz svoje akustičke osovine. Zbog toga trpi i naš oćeja za muzički zvuj uopšte.
Ernst Mah (1838-1916), austrijski fizičar, filozof, teoretičar nauke. Samo par godina po nastanku Helmholcovog kapitalnog rada o zvučnim osećajima evropska kultura imala je na raspolaganju Mahov sažetak, pojednostavljen tako da može biti dostupan muzičarima.
Karl Fleš je rođen u gradiću Mošonu. Počeo da svira na violini u sedmoj godini života. Sa 10 odlazi u Beč da uči kod Jakoba Grina, a u 17-toj je u Parizu na Konzervatorijumu, gde studira kod M. P. Marsika. Nastanjuje se najpre u Berlinu, a od 1934 u Londonu. Prošlo je oko 100 godina otkako je Karl Fleš objavio spis Die Kunst des Violinspiels kod izdavača Ries & Erler.
Genrih Neigauz (1888-1964), jedan od najvećih profesora savremene ruske pijanističke škole, bio je i sam značajan koncertni pijanista. Među njegovim najistaknutijim učenicima su takvi divovi klavira kao Rihter, Gilels, Mogilevski.
U ovom spisu (1869) prvi put uopšte istaknuta je ideja o tempu kao nečemu što teče, što nije strogo i kruto, i što dozvoljava mogućnost modifikovanja. Vilhelm Furtvengler primećuje da je ovakvim definisanjem Vagner iz papira partiture oslobodio suštinu izvedbe klasične orkestarske kompozicije: tempo je nešto što se rađa i narasta, tu se radi o živom procesu.
Pored sveta koji se kao vidljiv prikazuje na javi i u snu, za našu svest postoji i drugi, opažljiv jedino sluhom, koji se objavljuje putem zvuka: uistinu, zvučni svet naspram sveta svetla, - o kom možemo reći da se prema onome odnosi kao san prema javi. (O Betovenu)
Nova formula Safonova, pijanističkog pedagoga, dirigenta i kompozitora, nevelika po broju stranica, velika je po uvođenju načela elastičnog razmišljanja u klavirsku pedagogiju.
Smela, proročka vizija budućnosti muzike. Ovaj spis je doneo jedan od prvih i najuticajnijih pogleda na novi muzički jezik za XX vek. Niz eseja u kojima se Buzoni bavio novim kompozicionim tehnikama, mikrotonalnom muzikom i elektronikom, koje u to vreme još nisu bile dovoljno istražene.
Muzička pravila (1850) pripadaju zlatnim stranicama muzičke pedagogije; iz njih govori sama pedagoška mudrost, ali i toplina i najdublja iskrenost autorova.
Prvi srpski prevod nekog od Berliozovih spisa (165 godina nakon nastanka).U mnogom smislu romantički pokret u Hektoru Berliozu nalazi svoje najpunije ostvarenje. Ipak, njegovi klasični koreni su duboki i on stoji po strani u odnosu na mnoge pojave romantizma.Njegov život predstavlja arhetipsku tragičnu borbu za prihvatanje novih ideja, kojima će dati svoj doprinos kao kompozitor, kritičar, teoretičar. Berliozov genij dostigao je puno priznanje tek u XX veku.
Jedina knjiga koju je Đ. B. Lamperti napisao (1905.) o svom pedagoškom metodu. U njoj su iznesena osnovna načela, kao i tehnički postupci belkanta - slavne italijanske škole pevanja.
Vagner i Marks živeli su u istom istorijskom periodu (1813-1883.). Jasno je i da su se razvijali u istom krugu ideja, možemo čak pretpostaviti da su jedan za drugoga znali. Jedan i drugi bili su pristaše Revolucije 1848.
Dok je Marksova misao okrenuta revolucionarnom preoblikovanju društveno-ekonomskih odnosa, dotle za Vagnera svetska politička Revolucija ima smisla samo ako umetnosti ostavlja slobodan put. Po sili istorijskog kretanja, manipulacija Marksom krenula je jednim pravcem, Vagnerom - drugim.
Rihard Vagner i "Tanhojzer" u Parizu = Richard Wagner et Tannhäuser à Paris / Šarl Bodler.
Ideje Riharda Vagnera = The Ideas of Richard Wagner / Artur Sajmons.
Predgovor četvrtom izdanju " Savršenog Vagnerijanca = Preface to the the 4th edition of "The Perfect Wagnerite" / Bernard Šo.
Revolucija = Die Revolution ; Umetnost i revolucija = Die Kunst und die Revolution;
Ka načelu komunizma = Zum Prinzip des Kommunismus / Rihard Vagner.
Galamianov metod violinske nastave proizvod je više od četrdeset godina istraživanja i žive prakse. Metod objedinjuje tradicijom potvrđene sisteme rada na konzervatorijumima i modernizacije dvadesetog veka vezane za posebne tehnike desne i leve.
Dr Robinson prati razvoj prvog, slabije shvaćenog, razdoblja istorije operske umetnosti - od najranije opere Dafne, 1597, do kraja osamnaestog veka, ilustrujući svoje izlaganje fino odabranim primerima iz radova kompozitora kakvi su Lili, Gluk, Monteverdi, Hendl, takođe odlomcima manje poznatih opera.
Garsijino učenje odraz je celoživotne posvećenosti umetničkom i naučnom istraživanju. Čak i danas, više od jednog veka nakon učiteljeve smrti, njegov uticaj na pevačku umetnost i nauku je ogroman. Manuel GARSIJA mlađi (1805-1906.) je izdanak najveće i najzaslužnije porodice u istoriji umetničkog pevanja.
Vagner – Umetničko delo budućnosti
“Umetničko delo budućnosti” od temeljnog je značaja za razumevanje modernizma i razvoja savremene umetnosti i estetike. Ovaj esej izvršiće snažan uticaj na čitave potonje generacije umetnika i mislilaca.
Rihard Vagner je jedna od najvećih figura zapadne umetnosti uopšte. Tvorac tzv. Objedinjenog umetničkog dela, ali i ozloglašen zbog svojih rasnih i predrasuda i antisemitizma.
Spis je veoma intezivan, polemički, napisan 1849. godine. Vagner njime namerava da revolucionarno promeni čitav koncept zapadne tradicije umetnosti.
Jedna od najvažnijih knjiga o umetničkom pevanju uopšte. Prevedena na gotovo sve jezike sveta. Lili Leman zapamćena je po dramskoj snazi svog izraza i ogromnom repertoaru od nekih 170 operskih uloga i 600 lidova. Njen glas bejaše moćan i fleksibilan, prilagodljiv zahtevima Verdija kao i Belinija, Mocarta podjednako kao Vagnera.
Znameniti Ogled o sviranju na klaviru K. F. E. Bah je napisao pre više od dva i po stoleća. U ovoj knjizi on prekida sa tradicijom time što dopušta, čak preporučuje, upotrebu palca. I to će od njegovog doba postati tehnički standard za instrumente sa klavijaturom.
Hofmanovi pogledi na pijanističku tehniku i umetnost izloženi su u dve zbirke članaka, od kojih jednu ova knjižica donosi u celini, uz delove druge, u Dodatku.
Jedan od apsolutno najvećih pedagoga violine napisao je ovaj rad u Americi 1921, gde je otišao po izbijanju Oktobarske revolucije. Auer je učitelj takvih virtuoza na violini kao što su Jaša Hajfec, Miša Elman, Efraim Cimbalist.
Osnovi orkestracije (1913.) su izuzetan spis, od veoma visokog značaja za evropsku muzičku kulturu i umetnost, spis koji je izvršio snažan uticaj na generacije muzičkih stvaralaca i izvođača.
