Proizvodi

Vlasnik poznatog noćnog kluba u vili na Dedinju priređuje privatnu, četrvrtu po redu BDSM zabavu. Pošto mu nekoliko dana pred pir najtalentovanija domino dama nestane, njeno mesto zauzima misteriozna žena italijanskog porekla, za koju se tvrdi da je umetnost bola učila od japanskih majstora, radila u tokijskom podzemlju i u prestižnom britanskom BDSM klubu. Tokom noći, nižu se umetnički performansi, a neobjašnjiva toplota nadire u vilu. Podiže se tama, a njom i zadovoljstvo, samo da bi se skoro neopaženo uzdiglo do uznemirenosti – do pometnje koju niko ne može da objasni, niti joj se otrgne. “Iz reči u reč, Trifunovićev roman nas navodi da se pitamo da li je carstvo mraka u kojem živimo zapravo odraz onog u nama. Uzbudljivo, snažno i otrežnjujuće književno ostvarenje!“ — iz pera Jelene Todorović

A young horror author meets Emma during the promotion of his debut story collection in Belgrade. She praises his imagination—but claims his writing lacks one thing: real experience. To remedy this, she offers him a tour during the final three nights of October. What follows is a descent into the shadows of the city—séances led by enigmatic hosts, nights spent in the decaying yet majestic hotel, where the mediums dwell, strange encounters with the organizers of occult gatherings, and a visit to an exclusive, near-mythical nightclub that seems to exist outside time. Emma delivers what she promised: experience. But what the young author receives is more than he could have imagined—an initiation into something he can neither understand nor escape. A philosophical horror novel exploring the limits of identity, the nature of possession, and what remains of the self after the self is gone.

Na promociji zbirke pripovedaka, mladi pisac horora upoznaje Emu,vodiča kroz "Beograd iza Beograda". Emi se njegova knjiga dopala, ali sigurno je da bi pisao uverljivije ako bi iza svojih rečenica imao iskustvo - te mu nudi da ga povede na turu tokom poslednje tri noći u oktobru. Seanse, odlasci u hotel Milenburg u kojem odsedaju oni koji na seanse idu, poznansstva sa onima koji seanse organizuju, odlazak u opskuran i ekskluzivan noći klub...Sve to piscu pruža ono što mu je Ena obećala - "Najednom sam sasvim sam, ali ne usamljen - sam u poretku stvari koji samo laže da mu samoća nije strana, a koji jest usamljen. Sve mi je postalo strano, od svega sam se odmakao. Svi su mostovi srušeni, stojim na nasipu svemira gde je crvena boja dana koji dolaze, sa krajnjim odredištem u crnoj."

U Beogradu, prestonici Kraljevine Jugoslavije, između Prvog i Drugog svetskog rata, pojedinci se, iz pripovetke u pripovetku, susreću sa stravom van svakog poimanja – sa preobražajima, prizivanjem duhova, oživljavanjem mrtvih, sa srpskim mitskim bićima, drevnim obredima, tajanstvenim kultovima, zaboravljenim paganskim božanstvima, zabranjenim knjigama…
U pripovetkama Bobana Trifunovića svakodnevica, stvarnost za koju se svi čvrsto drže - kao što se dete, uplašeno, drži za suknju svoje majke – počinje da popušta pred našim očima, jer ništa nije onako kako izgleda. U svakoj pripoveci, strava je prisutna u svakom kutku našeg sveta, ali to je tek nagovešteno; užasi se naziru, a oni koji se sa njima susretnu, nisu sigurni šta vide, čuju ili dodiruju, jer to je sasvim u suprotnosti sa logikom, sa zdravim razumom.
U prvim decenijama dvadesetog veka nastala su, nesumnjivo, najbolja dela horor proze, klasici kojima se i danas rado vraćamo. Ono što odlikuje klasike horor proze je odsustvo svake, pa i najmanje banalnosti, neukusa, kiča. Zbirka pripovedaka Srce lutke se čitaocima, upravo, predstavlja kao klasik horor proze – jer po uzoru na klasike je i pisana: deset pripovedaka prožetih jezom od početka do kraja; nabojenih suštinom horora – nagoveštajima, naznakama, nesigurnim opažajima i susretima sa užasnim u stilu Artura Makena, Hauarda Filipsa Lavkrafta, M. R. Džejmsa, Roberta Ejkmana, Aldžernona Blekvuda.