Proizvodi

Knjiga priča Sto jada sadrži karakteristike koje su prisutne i u drugim pripovednim tvorevinama Emira Kusturice: dokumentarni sloj, autobiografsku podlogu, prepoznatljive ambijentalne topose, humorni dijalog. Kao bitnu razliku mogli bismo izdvojiti unekoliko slobodniji odnos prema temi.
Iako i u njoj ima tamnih sugestija, okupljenih i oko zbivanja, i oko situacija, i oko junaka, dominantna sugestija – koju nosi pripovedna rezultanta – kao da je upućena nekoj svetlosti koja se naslućuje. Stanje stvari je često rđavo, tok života izobličava ljudske sudbine, ali humanistički patos kao da nagoveštava da svaka vrednost nije zauvek izgubljena.
Iz pogovora Milo Lompara

Proza Emira Kusturice Vidiš li da ne vidim predstavlja originalni spoj nekoliko različitih vrsta pripovedanja. U njoj je prepoznatljiv dokumentarni sloj, koji počiva na autobiografskoj podlozi. Tu bez nedoumica prepoznajemo pripovedača i junaka kao istaknute umetničke ličnosti našeg vremena.
Sama priča ima dva junaka. To su Peter Handke i Emir Kusturica: Kusturica pripoveda o Handkeu, premda nam često – u tom pripovedanju – Handke kazuje nešto o Kusturici.
To je jedna naizgled jednostavna priča, veoma zanimljiva za čitanje, produbljena životnim iskustvom, u čijim naznakama prepoznajemo pripovedno razmišljanje o duhu i duši, o sluhu i vidu, o mislima i osećanjima, u tradicijama koje izviru iz filozofskih i religijskih daljina.
Iz pogovora Milo Lompara

Autentični filmski umetnik, višestruko i višestrano potvrđen, Kusturica oblikuje svoju poetičku misao o filmu naporedo sa beleženjem svojih raspoloženjaza vreme snimanja filma Podzemlje. To snimanje je praćeno teškoćama i odvija se u gradu piščevog filmskog školovanja: u Pragu. Unutar vremena prošlosti, pored vremena sarajevskog detinjstva, pojavljuje se vreme studija, godine učenja, hladni i sivi svet poznog komunizma, sedamdesete godine XX veka.
U svakoj kulturi umetničko obrazuje simbiotičke spojeve sa društvenim, političkim, opštim mišljenjem, ozakonjenim predrasudama.
U dnevničkim zapisima naš autor ispoljava svoju angažovanost, u nemirenju sa političkom korektnošću, u odnosu na dve vodeće teme sopstvenog životnog iskustva. To su rat u titoističkoj Jugoslaviji i opšte mišljenje kao nevidljivi postament i cilj svake političke korektnosti.
Iz pogovora Milo Lompara

U knjizi Smrt je neprovjerena glasina pripovedanje je kozersko i zanimljivo, sa likovima živopisnim i raznovrsnim, sa situacijama dramatičnim i komičnim, ono je promišljeno u sudovima i proosećano u doživljajima, umetnički uverljivo i tematski raznostrano, od kontinenta do kontinenta, od grada do velegrada, premreženo lajtmotivima kao stožerima pripovedne organizacije.
Kao u mnogim autobiografijama, i u knjizi Smrt je neprovjerena glasina, pripovedanje je organizovano u hronološkom i linearnom poretku. Oni su katkad ispresecani retrospekcijama pripovedača: kao „upadima“ naknadnog vremena u poredak kazivanja. No, očuvane su žiže u kojima je sadržan sav značaj životnog iskustva koje protkiva autobiografiju. Pojavljuju se oblikotvorni momenti kao konstante autobiografskog pripovedanja. To su prikaz dečaštva, momenat junakovog preobraćenja, dominantna figura pripovedne svesti.
Iz pogovora Milo Lompara

U knjizi Emira Kusturice Kad mrtve duše marširaju postavljaju se neka od osnovnih pitanja našeg vremena. Njene teme predstavljaju ilustracije osnovnog stava koji se razgranavao u različitim pravcima i sadržajima, da bi − pojavivši se u obliku knjige – postale deo polimorfnog kulturno-političkog eseja. To bi bila njena žanrovska odrednica, jer je knjiga sastavljena od raznorodnih sadržaja.
Kao prvi utisak, pojavljuje se zanimljivost pripovedanja, koja se ogleda u promeni teme, motiva i izraza; kao drugi utisak, naznačuje se da raznorodni rukavci vode ka jednom ishodištu, koje otkriva angažovanu suštinu knjige. Umetnik stoji naspram sveta: njegova opažanja stvaraju luk između njega i čitaoca, kao i između sveta i čitaoca.
Središnja tema Kusturičinih razmišljanja je četvrta tehnološka revolucija. Ona se poima kao ideja koja će, u izvesnom smislu, tehnički izazvati preobražaj ljudskog postojanja do samog njegovog ukidanja.
Iz pogovora Milo Lompara

Kad mrtve duše marširaju je knjiga koja se čita u dahu, i prepoznaje u svetu oko nas. Njene teme i motivi vidljivi su kada izađete na ulicu, pričate telefonom, gledate televiziju ili lutate bespućima društvenih mreža.
Proslavljeni filmski reditelj piše o mangupima iz Davosa, opasnostima četvrte industrijske revolucije po Srbiju, ratu u Ukrajini i transhumanizmu. Ali šta sve povezuje sve te teme?
Lucidna Kusturičina zapažanja u širokom luku obuhvataju raspon od renesanse do 21. veka, ali uvek sa jednim jedinstvenim ciljem: otkriti ko to slobodnom i uspravnom čoveku radi o glavi i kako pohlepa za svetskih moćnika ruši sve pred sobom dok ne sretne dostojnog protivnika.
Ali ko je on danas?

Iz knjige Kad mrtve duše marširaju

U svijetu koji kreiraju nekoliko kraljevskih porodica, te Rotšildi, Rokfeleri i šačica novobogataša, dirigentsku palicu drži Klaus Švab sa svojom ekipom iz Davosa. Kod njih nema mjesta za pitanja o smislu života, zamorno je i nepotrebno tragati za vječnom tajnom čovjeka i svijeta, za njih sigurno ljepota neće spasiti svijet, za njih ljepota i sav pojmovni svijet postoji radi profita.

U svijetu sebičnosti i pohlepe, dok mrtve duše marširaju svuda oko nas i stjenice u bioskopskim salama se filigranski slažu sa kompostacijom ljudi, neminovno je da iščezavaju duhovnost i umjetnost i da sa njima nestaje i autorski film.
Bioskopska vrata su zatvorena, zavese su navučene, iznenađena i pomalo uplašena mrakom, publika se utišala i sa nadom očekuje da filmska slika pobjedi tamu i zaigra po platnu.
Mrak je, kao što znamo, najgušći pred svitanje.