Biografija profesora Mladenovića jedinstvena je poruka čoveka koji je proživeo čitavo jedno stoleće i pripadao samoj našoj intelektualnoj eliti. Ona istovremeno svedoči o njegovom relativnom „neprisustvu” i „nevidljivosti” u kulturnoj i naučnoj javnosti njegovog/našeg vremena (u obrnutoj koliko objektivne činjenice radne biografije to pokazuju).
Treća knjiga Slavice Garonje iz kruga „arkadijske trilogije”, Šapati Male Vlaške, veliko je tkanje snohvatica („Jer jezik je poslednje što nam ostaje. I, stupam, kao u snu, u taj prostor svog poslednjeg utočišta”): roman o zbirci riječi koje je upila u mladosti i zrelosti i sada ih vraća ili vadi iz sna i sjećanja, u melanholičnom rastanku s dragim joj i bliskim ljudima, predjelima i predmetima. Do srži lična, knjiga rastanka. U njoj dušin trepet obavija dragocjen dokument o povezanosti pripovjedačice sa svojom junakinjom, njenim jezikom i duhom. Nenametljiv romaneskno-autobiografski okvir snaži jaku vrijednost svjedočenja i žive govorne riječi.
