ROMANI

I u romanu „Plava kapija“ Radovan Beli Marković zbivanja smešta u dobro poznati okvir, stavljajući u prvi plan selo Ćelije i njegove žitelje i preuzimajući iz prethodnih romana i niz likova i mnoštvo fabularnih niti.
Zahvaljujući tome, čitalac od prve rečenice ima utisak da se našao u dobro poznatom i odavno mu već toliko bliskom svetu. Pričajući ovoga puta priču o onom obliku lepote koji je podesan da postane simbol svega što može biti uzvišeno, smešteno iznad običnog i svakodnevnog, čoveku lako dostupnog sveta stvari i pojava, Beli Marković je dodatno relativizovao granice između ovog i onog sveta, prošlosti i sadašnjosti.

Zato se u ovom romanu tako prirodno mešaju vidljivo i nevidljivo, istorijsko i svakodnevno, književno i empirijsko gradivo, pošto je osnovni razlog za čudesne preplete sadržaja tih naoko razdvojenih sfera potreba da se otkrije kako nastaje čovekova potreba da u jednoj stvari vidi nešto što je i toliko veliko i tako lepo da mora da se posmatra kao rezime svakog dubljeg poimanja same ljudske sudbine. Pripovedajući jedinstvenim jezikom, krećući se kroz jedan neobični svet u kome poznati književni junaci i obični ljudi privlače jednaku pažnju i igraju jednako važne uloge, Radovan Beli Marković je u „Plavoj kapiji“ dao još jedan dokaz svog vrlo visokog književnog majstorstva.

The world of Radovan Beli Marković’s superbly written short stories comprises the familiar and the strange, the known and the unknown, the local and the universal. Their topography coincides with the one found on maps, but the fairytale-like cruelty encountered in the villages and towns places them in the realm of the imaginary. The characters inhabiting them are rendered as refl ections in a papermirror, distorted just enough to reveal that which lies beneath the surface, appealing to an onlooker as much as flesh stripped of skin. He knows the nature and mentality of his neighbors, his peasants and his compatriots to the last unpleasant detail, but he will not mock or criticize them, he rather tries to understand and to sympathize with them, for their lot is marked by brutality and bad fortune.

“In the narratives in this book, the reader will see how the short prose form can be used for the most complex penetration into the sphere of so-called reality, based equally on the empirical and on the readership’s own experience and literary memory… It seems that Radovan Beli Marković is one of those literary inventors who harmonizes the principles of the lyrical and the narrative, proving quite successfully that almost nothing separates the two.”

Radivoje Mikić

“Nowadays, although everyone writes short stories, only a few people do so successfully. Radovan Beli Marković is one of those rarities.”

Mihajlo Pantić

Roman "Lajkovačka pruga" je jedno od najpoznatijih i najčitanijih dela poznatog srpskog prozaiste Radovana Belog Markovića! Svrstano je u sve antologije srpskih romana.

Priča o pruzi koja je građena, pa izumrla, o životu, dosadi i učmalosti u provinciji, privlači čitaoce svih uzrasta. U njoj je, posebno, došao do izražaja raskošni, bogati i autentični jezik Markovića.

Gospođa Olga, peti roman iz Beli Markovićevog Valjevskog ciklusa (Knez Miškin u Belom Valjevu; Devet belih oblaka; Orkestar na pedale; Kavaljeri starog premera) o prikladnosti i ništavilu, metafizičkoj praznini i sveprožimajućoj dosadi, nosi sve odlike belimarkovićevske poetike i sasvim apartnog stila.Reč je o tamnom, posve belimarkovićevskom jezičkom pletivu u kome autor traga za nesmirenom dušom upokojene valjevske čudakinje, gospođe Olge, kroz zavodljivu igru živih ljudi i utvara, a sve u pretećem zasenku Drugog svetskog rata, zapravo – u poslednjim danima prividnog mira...