ROMANI

Junaci priča Vladana Matijevića podsećaju na stanovnike duboko poremećenog društva. Njihove ispovesti pripadaju marginalcima – neprosvećenim, moralno posrnulim pojedincima sa ivice zakona i razuma, zatečenim u sirovim životnim okolnostima u kojima misli i postupci često izmiču uobičajenoj logici. Čak i kada pripovedaju u prvom licu, njihovi nepredvidivi tokovi misli, lucidna zapažanja i neobične asocijacije svakodnevne razgovore i beleške pretvaraju u upečatljive, gotovo halucinantne slike koje oblikuje mašta naratora.


Posebnu atmosferu ovoj prozi daju elementi fantastike i apsurda, kao i neobično poigravanje vremenom. Kako sam autor kaže, u mnogim pričama „novo počinje i traje paralelno sa starim“, pa čitalac otkriva zbog čega je Pelop, antički junak Peloponeza, unajmio advokatsku kancelariju, kada lepa Jelena odlazi u kozmetički salon ili kakvu vremensku prognozu Bog saopštava u televizijskom obraćanju.


Podeljena u pet ciklusa, ova originalna zbirka pripovedaka okuplja raznovrsne, naizgled nepovezane fragmente – groteskne, uvrnute ispovesti i skazove kroz koje se prelamaju izvrnuta logika, izopačen sistem vrednosti i sumorna svakodnevica savremenog potrošačkog društva.

Jasno sam video da ti živiš dobro i ovde, sasvim lepo se snalaziš i u izopačenom gradu Beogradu. Nisam bio u stanju da na to zažmurim. Možda si u njemu živeo i pre Pakraca. Možda sa Pakracom i njegovom okolinom ti nisi ni u kakvoj vezi? Možda je taj slavonski gradić bio samo tvoje ogledalo? Možda svetlo dovoljno jako da te razotkrije? Koliko god razmišljao, nisam bio u stanju da sa sigurnošću išta zaključim. Činilo mi se da sam spreman da platim najvišu cenu da saznam odgovor na sva ta pitanja...

Traumatizovani veteran pakračkog ratišta svakodnevno prebiva na Bulevaru kralja Aleksandra, ispred pijace Đeram, sa grupom promašenih ljudi, narkomana, pijanaca, uličnih svirača, prosjaka, policijskih doušnika, sitnih kriminalaca, dilera droge i deviza, bivših ratnika, anarhista, prekupaca i drugih nevoljnika. Apsurd života koji se tu odigrava utoliko je opor i prepoznatljiv jer se dešava danas i ovde, u sredini gde su raspad svih vrednosti, sunovrat morala i golo nasilje postali normalna pojava.

Psihologija neuravnoteženog junaka ove bespoštedne anatomije posrnuća, između ostalog, oslikava naličje posleratne Srbije, osiromašene i moralno devastirane. Njegov dugotrajan unutrašnji monolog je upućen Pepiju, prijatelju sa ratišta. U tu ispovest o sebi i ljudima sa bulevara, svom svedenom životu između pijace Đeram i garsonjere pune oružja, povremeno se upliću krvave scene iz Pakraca. I dok opsesivno prati vesti iz današnje crne hronike, on se sa divljenjem seća Pepijeve surovosti ispoljene na ratištu. Istovremeno, glavnog junaka sve više obuzima želja da nekog ubije, da se tako uklopi u procvat crne svakodnevice…

Grad.
Alkohol.
Nasilje.

Razulareni mladići i devojke besomučno se opijaju. Društvo u kojem žive opterećeno je ratovima mladih i starih, muškaraca i žena, vozača i pešaka, Indijanaca i Državne železnice, sportista i krompiraša... Na ulici se ukrštaju redovi ljudi koji čekaju da uđu u banku i onih koji čekaju benzin. Takvu realnost bespogovorno prihvata glavni junak Arnold Kriger. I dok nam priča svoju suludu ljubavnu priču, trudi se da istakne samo bezosećajnost koja vlada srcem sveta.

Ovaj roman Vladana Matijevića je naša Paklena pomorandža.

„Nasleđe panka nije samo muzičko, već se zapravo može naći u zapanjujućem mnoštvu kulturnih medija, uključujući i literaturu. Upravo je takav i ovaj roman kratkih poglavlja u kome se radnja, strašna i smešna, odvija brzo, lančano i unazad. Nigde se ne pominje majka Srbija, ni poreklo priče u devedesetim, ali se neprestano oseća. To je iznutra tetovirano u svima nama. Politički nekorektno, agresivno, brzo i glasno, čudesne punoće i slojevite jednostavnosti, u suštini je pravo pank-štivo. Jer svet postavljen naglavačke to i zaslužuje.“ – Petar Peca Popović

„Matijević nas vodi daleko u svoju apsurdnu i duhovitu fantaziju da bi bolje prikazao stvarnost i razumeo društvo bez glave i repa. Autor ima britak jezik koji izlazi iz svojih sopstvenih granica.“ – Le Monde diplomatique

„Priča je potpuno aktuelna; ona izvire iz kulturno-istorijskih prilika karakterističnih za devedesete (iz embarga, ratova i uzaludnih redova), ali je kao prljavi talas duboko zašla u 21. vek.“ – Vesna Trijić

Roman o ubistvu novinara, izneverenom prijateljstvu i neostvarenim ambicijama.

I formom i sadržinom novi roman dobitnika Ninove nagrade Vladana Matijevića od samog početka uvlači čitaoca u atmosferu novinarskog posla i njegovog preplitanja sa političkim interesima do najviših struktura vlasti. Priča o misterioznom nestanku novinara Čomskog i njegovom prijateljstvu od studentskih dana sa kolegom Vladimirom F. Čita se kao najuzbudljiviji triler. Ali iza tog zapleta krije se opora slika erozije svih vrednosti, izdaje, pogubnih podela i sudbine novinara i srpskog društva uopšte u tri poslednje neslavne decenije. U antologijskom poglavlju Prijatelji, u gotovo filmskom ritmu, jezgrovito i nepoštedno iznesena je kratka istorija našeg propadanja a da istovremeno nije narušen romaneskni naboj niti zanemaren razvoj odnosa dva glavna lika, jednog promašenog i jednog uspravnog čoveka.

Pisac će na kraju navesti čitaoca da se sa nevericom zapita: da li stvarnost utiče na medijsku scenu ili zapravo mediji kreiraju stvarnost, da li je moguće da događaji koji se opisuju u novinama tek po njihovom objavljivanju prelaze u realnost. A koliko ta realnost može biti fantastična otkriva se u završnici romana, u kafkijanskoj atmosferi demonskog hotela Panorama na Maljenu.

Nova verzija

Dobitnik Ninove nagrade.

Ljubav i zločin opštinskog činovnika.

Njegov nadimak je Neminovno. Njegova uzrečica je neminovno.

Posredi je duhovita priča o sredovečnom opštinskom činovniku Radomanu Civriću, čoveku koji je naizgled zadovoljan sobom i svojim životom. Toliko da ne uviđa da mu se kolege podsmevaju, da ga šefica pomalo izrabljuje, da ga retko ko poštuje. Kada u njegovu kancelariju dođe nova, mlada koleginica Slobodanka Kiš, odnos između istinskih zbivanja i Radomanovog viđenja stvarnosti postaje sve dramatičniji. Njegova ljubav – da li stvarna ili umišljena? – i njegov pogled na svet unose nove neminovnosti u roman jednog od najznačajnijih i najnagrađivanijih savremenih srpskih proznih pisaca.

„Uzrečica neminovno, koju glavni junak koristi kao univerzalnu formulu – objašnjenje svega što se događa – označava junaka bolje nego njegovo važeće ime i prezime. Tako je i sa naracijom u ovom romanu: ona bolje označava junakovu stvarnost nego uobičajeni, diskurzivni govor.“ Stojan Đorđić, Književna kritika

Dobitnik Ninove nagrade.

Njena ljubav je nerazumna, njena vera nakaradna, ali od oružja ništa drugo nema...

Ana Žeželj je i 9. jul 2015. godine nameravala da proživi na uobičajen način: pušeći cigarete, pijuckajući pivo i čekajući da zazvoni telefon, da joj se napokon javi Marjan, nestao pre više od pola veka.

Taj dan je, međutim, od ranog jutra drugačiji i po mnogo čemu nagoveštava da joj može biti poslednji. U grudima oseća bol, a baš tada otkriva da zagrobni život i onostrane sile stvarno postoje, i u svom kupatilu vidi biće s pepeljastim krilima.

Da li zaista počinje groteskni i strašni rat između demona i anđela s kojim se sprijateljila, da li Ana zaista u tramvaju kod Đerma ponovo sreće ljubav svog života, ili su obe uzbudljive priče samo plod njene bogate uobrazilje?

Susret pod neobičnim okolnostima je nesvakidašnji roman o ljubavi i veri, o posrnulom anđelu i demonima, o poimanju sudbinskog i nebeskog. Vladan Matijević je još jednom pokazao zašto njegove knjige dobijaju najznačajnije književne nagrade, zašto o njima pišu najznačajniji književni kritičari, zašto se toliko čitaju i prevode na strane jezike. Njegov roman Susret pod neobičnim okolnostima sv

This three-part novel tells the stories of three seemingly very different characters whose crises bring them home with the hope of restoring their weary souls. The reader’s task is to see through their language of, more or less, disturbed minds, which is not easy although highly rewarding. A schizophrenic art historian, an alcoholic, former minister, and a student of philosophy who cannot distinguish reality from dreams, are the unreliable narrators that confront us with their fuzzy worldviews given in a bitter-sweet, harsh and humorous tone. Using some of the more interesting techniques of the writer’s craft, Matijević’s masterful narrative structure, combined with modern sensibility, restores our faith in the power of art.

Vladan Matijević rođen je 16. novembra 1962. godine u Čačku. Počeo je da objavljuje 1995. i do sada je objavio tri romana, dve zbirke poezije i zbirku pripovedaka “Prilično mrtvi”, za koju je dobio Andrićevu nagradu 2000. godine.
Njegov roman “Pisac izdaleka” je jubilarni, 50. dobitnik NIN-ove nagrade za roman godine (u 2003.).