„Pisao sam nekrologe, u novinarskoj brzini, a opet s neizbežbnom ambicijom da nekako potraju, da prežive i nadžive povod, kontra samoj naravi novina. A zašto? Možda iz taštine, ali nadam se ipak zato što se onim koji napuštaju naš jedini zajednički svet, a u njemu su nešto (meni, nama) značili, mora da sudi i strože i blaže nego dnevnim i tekućim povodima, ali svakako temeljitije.“ (Teofil Pančić, iz predgovora)
Zaključci Ivana Ivanjija razlikuju se od tumačenja drugih poznatih radova o Mađarskoj revoluciji, posebno od njene glorifikacije uvrežene na Zapadu i pojednostavljenog predstavljanja Imrea Nađa kao borca za demokratiju i heroja, i Janoša Kadara kao sovjetskog kontrarevolucionara koji je izdao Mađare koji su se borili za slobodu.
On analizira ulogu vodećih ličnosti sa obe strane barikada, ukazuje na nelogičnost i netačnost mnogih tvrdnji, kao i na laži koje su se smatrale neupitnim istorijskim istinama.
