TURIZAM

Crkve brvnare Republike Srpske su fotomonografije posvećene crkvama brvanarama u Republici Srpskoj, koje su obogaćene novim sadržajima, našeg poznatog umetničkog fotografa Stanka Kostića.

Vizuelizacija i foto zapisi crkava brvnara u Srbiji (u jednoj) i Republici Srpskoj (u
drugoj knjizi) novi su prilozi u nizu dragocenih dosadašnjih istraživanja Stanka
Kostića. Zabeležio je ovaj autor i vizuelno dokumentovao dragoceni trag u vremenu, koji je iza sebe ostavio narod – narodni neimari sa obe strane Drine, čuvajući sopstvenu tradiciju građenja.

Crkve brvnare govore o skromnosti, graditeljskom umeću, trenutku narodnog
buđenja, odnosu prema drvetu kao materijalu građenja i o sopstvenom trajanju.
Nakon perioda velikog kulturnog uspona i uzleta srpskog srednjovekovnog crkvenog graditeljstva, nastao je period praznine i prekida tokom otomanskog perioda. Kulturni zamah od nekoliko vekova prekinut je turskim osvajanjem Balkanskog poluostrva polovinom 15. veka. Od tada do početka 19. veka, srpski narod će preživljavati težak period borbe za fizički i duhovni opstanak. U tom, za opstanak naroda veoma teškom periodu, Srbi u Srbiji i Bosni i Hercegovini uspeli su da sačuvaju veru, jezik, običaje, kao bazu kulturnog identiteta naroda.

Buđenje i novi graditeljski impulsi pokreću se tokom 18, a naročito početkom 19.
veka. Za taj period je karakteristična izgradnja crkava brvnara, koje postaju
svedočanstvo pravoslavne vere i važan segment narodne kulturne tradicije.
Još u srednjem veku započeta je izgradnja crkava u drvetu, premda ne postoje
materijalni ostaci kao dokaz te tradicije, već se o njihovom postojanju u srednjem
veku zna samo preko pisanih izvora.

Crkve brvnare čuvari tradicije su fotomonografije posvećene crkvama brvanarama u Srbiji, koje su obogaćene novim sadržajima, našeg poznatog umetničkog fotografa Stanka Kostića.
Vizuelizacija i foto zapisi crkava brvnara u Srbiji (u jednoj) i Republici Srpskoj (u
drugoj knjizi) novi su prilozi u nizu dragocenih dosadašnjih istraživanja Stanka
Kostića. Zabeležio je ovaj autor i vizuelno dokumentovao dragoceni trag u vremenu, koji je iza sebe ostavio narod – narodni neimari sa obe strane Drine, čuvajući sopstvenu tradiciju građenja.

Crkve brvnare govore o skromnosti, graditeljskom umeću, trenutku narodnog
buđenja, odnosu prema drvetu kao materijalu građenja i o sopstvenom trajanju.
Nakon perioda velikog kulturnog uspona i uzleta srpskog srednjovekovnog crkvenog graditeljstva, nastao je period praznine i prekida tokom otomanskog perioda. Kulturni zamah od nekoliko vekova prekinut je turskim osvajanjem Balkanskog poluostrva polovinom 15. veka. Od tada do početka 19. veka, srpski narod će preživljavati težak period borbe za fizički i duhovni opstanak.

U tom, za opstanak naroda veoma teškom periodu, Srbi u Srbiji i Bosni i Hercegovini uspeli su da sačuvaju veru, jezik, običaje, kao bazu kulturnog identiteta naroda.

Buđenje i novi graditeljski impulsi pokreću se tokom 18, a naročito početkom 19.
veka. Za taj period je karakteristična izgradnja crkava brvnara, koje postaju
svedočanstvo pravoslavne vere i važan segment narodne kulturne tradicije.
Još u srednjem veku započeta je izgradnja crkava u drvetu, premda ne postoje
materijalni ostaci kao dokaz te tradicije, već se o njihovom postojanju u srednjem
veku zna samo preko pisanih izvora.