UMETNOST - PRIMENJENA

Jedna vrlo poučna knjiga koja, vodeći čitaoca kroz divno ispričanu istoriju filma, razotrkiva istoriju propagande i nakon što je pročitate, neke filmove više nikada nećete gledati na isti način. Film je kao i muzika, medij koji ima moć da dopre duboko u našu podsvest, naročito kad je u pitanju propaganda koja je bila prisutna gotovo u većini ratnih filmova jugoslavenskih autora, naročito u nekim superspektaklima poručenim od partije na vlasti.

Ovaj moderni platonovski dijalog prava je antologija produbljenih analiza filmova sa verskom tematikom, od XIX do XXI veka. Nisu izostavljeni ni militantno ateistički filmovi, kao ni, istina malobrojni, filmovi srpskih sineasta koji se religije dotiču. Posebno poglavlje posvećeno je i nepravedno zaboravljenim delima eminentnih svetskih režisera o vaskrsenju mrtvih. Knjigu završava pregled čuvenih arthaus filmova koji nisu direktno religiozni, ali zato očigledno žude za apsolutom

Ovo je dvojezična fotomonografija o Višegradu, njegovoj istoriji i njenim likovima, koji ima jedno od središnjih mesta u panorami Andrićevog dela i sveta.

„U Višegradu, na višegradskoj stazi, opčinjen ljepotom pejsaža, zagledan u nebo i zvijezde, oduvijek tih i zamišljen, Ivo Andrić je zasnovao svoju misao o bogatstvu i lepoti sveta.
Mnogobrojna predanja, legende i priče, svojom mističnom ljepotom zasjenile su višegradskog dječaka i duboko se urezale u njegovo pamćenje i svijest budućeg stvaraoca.
Višegrad nije samo izvor njegovih doživljaja svijeta i uspomena, mjesto gdje je upoznao ličnosti koje će predstavljati inspiraciju za njegova prozna djela, već i mjesto gdje je napisao svoje prve značajne pripovijetke.
Veličanstvena ćuprija na Drini, zadužbina Mehmed-paše Sokolovića, inspirisala je Andrića da zapiše svoju antologijsku misao o mostovima:
Od svega što čovek u životnom nagonu podiže i gradi, ništa nije bolje ni vrednije od mostova. Oni su važniji od kuća, svetiji – jer opštiji od -hramova.
Osim u romanu “Na Drini ćuprija”, Andrić u svojim pripovijetkama sa višegradskom tematikom opisuje dramatične i burne istorijske događaje koji su presudno uticali na sudbinu mjesta i ljudi u ovoj pograničnoj varoši.
Niko kao Andrić nije poznavao život, mentalitet i navike Višegrađana različitih po vjeri, porijeklu i shvatanjima. Da nije Andrića hroničara da li bi smo znali da je stanovništvo ovog kraja oduvijek živjelo između prividno mirnih godina kada su stvarali “nešto” i onih nesrećnih kada su gubili sve?
Veza Andrića i Višegrada nikada nije prekidana. I ma gdje živio i hodio, Višegrad je za njega prvi grad, ne samo grad njegovog djetinjstva, nego grad koji je smatrao svojim.
Sve do svoje smrti Andrić je ostao prisno vezan za grad gdje je proveo djetinjstvo, dječaštvo i dobar dio mladosti.“

Reč priređivača

„Glumci, glumci... Čitavog života sam se, i mimo rada, družio sa glumcima, što nije baš uobičajeno za reditelja. Prosto osećam da smo od istog soja… Između dva kadra ima mesta i za šalu, pa tako provedeno vreme ostane svima u lepoj uspomeni.“

„Dobri moji glumci... Za vama ostaju i priče o vašim osobenostima, te puno šaljivih zgoda i neumrlih duhovitosti. Ova knjiga želi da otrgne od zaborava što više tih Tespidovih sledbenika. I da iznađem kako sam se ja našao među njima…“

Uz detaljan popis ostvarenih dela, podeljenih uloga i dobijenih nagrada, obilje anegdota nastalih tokom snimanja, putovanja i gostovanja, ova knjiga svedoči o nezaboravnim veličinama jednog vremena i u životu i na pozornici i na platnu…

Zdravkovićeva knjiga bavi se nastankom teatra u ovom gradu, delom i uticajem Joakima Vujića, kao i Zemunskim dobrovoljačkim pozorišnim društvom - pretečom teatarskog života u Srbiji.

U pitanju je studija napisana na osnovu dugogodišnjeg iskustva u rekonstrukciji srskog lutkarskog pozorišta “Kuku Todore”. Autorka je istovremeno i pozorišni reditelj. Knjiga prati istoriju lutkarskog pozorišta u Srbiji, ali i u celom regionu, nalazeći reference i njegove pandane u svetu. Takođe sadrži i uputstva, tehnike ovladavanja lutkom i vežbe za glumce – lutkare. Izuzetno korisno štivo za sve koji se bave ovom delatnošću, takođe je objavljena i u Rusiji.

Izvod iz recenzije V. Terešćenka, ruskog režisera:

“Istorija – istraživanje lutkarskog pozorišta „Ku-ku, Todore“, koja obuhvata period od početka XX veka do danas, napisana je sa velikom ljubavlju, figurativno, ekspresivno i detaljno, bezuslovno, od strane čoveka koji je strasno zaljubljen u svoj posao. Kombinacija naučnih, istorijskih činjenica i istraživanja, zasnovanih na velikoj kulturi i tradicijama srpskog naroda, na tradicijama svetskog i srpskog lutkarskog pozorišta i projekciji najboljih ostvarenja u pozorišnoj umetnosti današnjice i sutrašnjice, stvaraju jak, blistav i nezaboravan utisak.”

„Ovo je prvi celovit, sistematičan i detaljan opis i analiza animiranog filmskog stvaralaštva producentske kuće Neoplanta film iz Novog Sada(...) predočena je ubedljiva i dokumentovana slika okolnosti u kojima su se u Neoplanti stvarali dokumentarni i igrani filmovi, kao i niz situacija vezanih za takozvani Crni talas...“

iz recenzije dr Živka Popovića

1920-1944: doprinos ruske umetničke emigracije formiranju i razvoju Baleta Narodnog pozorišta u Beogradu

Među ruskim umetnicima pristiglim u Beograd posle Oktobarske revolucije bilo je i baletskih umetnika. Ova knjiga se upravo bavi njima odnosno njihovim uključivanjem u srpsku kulturu kojoj je do tada baletska umetnost bila potpuno strana.

Ovo je prvi put da se neko bavi doprinosom ruskih umetnika emigranata u utemeljenju i institucionalizovanju Baleta Narodnog pozorišta kao centralne institucije i, u svakom pogledu, osnovne ćelije razvoja baletske umetnosti kod nas. Ova knjiga po prvi put unosi više svetlosti u naša saznanja o počecima baletske umetnosti kod nas.

Iz nje vidimo da su ruski umetnici doprineli ne samo rađanju i konstituisanju beogradskog Baleta, nego kasnije i razvoju domaćih baletskih snaga, kao i stvaranju originalnog baletskog, tačnije koreografskog stila i utemeljenja domaće baletske scenografske i kostimografske umetnosti.

Sadržaji i tumačenja svih sačuvanih antičkih drama u jednoj knjizi


Autor je profesor uporedne i helenske književnosti na Univerzitetu u Pizi i veliki poznavalac grčkog i rimskog pozorišta, naročito njihovih tema, o čemu svedoči i ovo delo. Po načinu izlaganja slično je indeksima operskih i baletskih libreta, sa detaljnim prikazima svake drame po činovima. Posebno je značajno u našoj sredini gde retko imamo priliku da vidimo autentično antičko pozorište. Čak i oni koji su studirali ili studiraju dramu, pronaći će u ovoj knjizi dragocene i nepoznate detalje.

Knjiga predstavlja pregled od Eshilovih Persijanaca, zaključno sa Senekinim Herkulom na Eti i Oktavijom .Osamdeset i pet sačuvanih dela grčkog i rimskog teatra prikazano je u ovoj knjizi sa uverenjem da je antičko pozorište živi deo naše sadašnjice.Gvido Paduano je za svaku dramu prikazao njenu tematsku strukturu, glavne probleme i značajne motive. Prikazana su sva sačuvana dela Eshila, Sofokla, Euripida, Aristofana, Menandra, Plauta, Terencija i Seneke, a bogatstvo njihovih tema prepoznavaće se u delima kasnijih dramatičara, pre svega Šekspira, potom španskih i francuskih tragičara, zaključno sa operskim libretom koji svoje početke vezuje za antiku (Monteverdi Krunisanje Popeje, Perslova Didona i Enej itd).

Može se koristiti kao uvodnik za one koji ne poznaju antičko pozorište ali žele da budu obavešteni , ili kao podsetnik za čudesni svet antičkog teatra, nikad do kraja odgonetnutog niti otrgnutog od mita. Knjiga Gvida Paduana donekle će ublažiti prazninu u ovakvoj literaturi na našem jeziku, naročito blistavim uvodom koji je sročen kao kraće predavanje. Ujedno i inspiracija pozorišnim rediteljima u uslovima nekog novog, bogatijeg teatra koji bi se vratio klasičnim vrednostima.


SADRŽAJ

PREDGOVOR

PREDUSLOVI GRČKOG POZORIŠTA

ESHIL

SOFOKLE

EURIPID

ARISTOFAN

MENANDAR

PLAUT

TERENCIJE

SENEKA

Bibliografija

Indeks


Gvido Paduano:
Predaje uporednu književnost i helensku književnost na Univerzitetu u Pizi. Među njegovima najznačajnijim knjigama izdvajaju se: Duga istorija kralja Edipa: Frojd, Sofokle i zapadno pozorište(1994) i Komičar (1999).

Priređivač je brojnih dela Aristofana, Euripida, Plauta i drugih.

Pred Vama su kamenčići, dragi budući čitaoci. Po tom tragu krenite i stići ćete do pisca, čuvara pravoslavne tradicije – saznaćete zašto je to dobro! Obećavamo da ćete se naći u svojoj kulturi, na prijatnom mestu na kome nikada niste bili. Postajete li radoznali ?

Moderno dete je objekat pred fotografskom kamerom i pre no što stupi u očaravajući svet u kojem će živeti. Iskustvo fotografisanja ono stiče, ponekad, čim se rodi, jer kamera na mobilnom telefonu odmah je tu da registruje njegov dolazak i obavesti o tome sve bližnje, ali i veliki broj „prijatelja“ na društvenim mrežama.

Od sredine 19. veka fotografije novorođenih beba, milih anđela, rado se sakupljaju i čuvaju u porodičnim albumima, i s ponosom izlažu u javnosti. Popularna retorika fotografskih slika postavila je moderno dete i detinjstvo u centar porodičnog univerzuma. U evropskoj kulturi građanskog i kapitalističkog sveta konstruisana je stereotipna i idealizovana slika o srećnom detinjstvu, koja se kao vizuelna matrica masovno distribuira.

Pozorišni eseji i kritike pisani i objavljivani u vremenskom rasponu od 1920. do 1955. godine, isključivo u listovima i časopisima, otkrivaju nam jednog od najrevnosnijih pozorišnih kritičara proteklog veka.

Do ove prilike taj segment Vinaverovog stvaralaštva bio je potpuno skrajnut.

Knjiga Ružica Sokić je osobena, kao što je njena «junakinja» jedinstvena. U ediciji dobitnika Dobričinog prstena njena monografija nosi glavnu odrednicu - «njom samom».
Dug je period od kada sam počeo da sklapam glumačke monografije, ovo je deseta knjiga, u tom serijalu, ali je još duže moje profesionalno druženje sa Ružicom Sokić, koje traje više od petnaest godina. Ovo je zvanično treća knjiga koju radim o njoj kao glumici. Prva je nastala u okviru festivala Nušićevi dani i posmatra je kao glumicu komičarku. Druga je rađena u okviru filmskog festivala u Nišu, u kojoj pokušavam da spoznam filmsko lice Ružice Sokić.
U tim odgonetanjima lica Ružice Sokić stigosmo do najkompleksnijeg, pozorišnog lica u totalu, jer nagrada Dobričin prsten predstavlja krunu glumačkog rada.
U čemu je specifikum umetnice Ružice Sokić?
U njenom umetničkom biću kao da su ravnopravno egzistirala dva izraza – glumački i spisateljski. Tako monografija Ružica Sokić predstavlja zbir njenih «znakova pored puta» koje je, brižljivo zapisujući, ostavljala da joj se ne zagubi trag.

BIOGRAFIJA KAO POVEST JEDNE EPOHE

Od rođenja u Novom Sadu, tačnije Petrovaradinu, do "Dobričinog prstena", nagrade koja se dodeljuje najboljim ovdašnjim glumcima za životno delo, i formalne potvrde statusa neprikosnovenog dramskog umetnika, svrstanog rame uz rame sa dvadeset velikana, takođe laureta "Prstena" (uz niz koji započinje Ljuba Tadić 1980. godine, a kojem se koncem prošle godine priključio Petar Banićević), život Mihaila Miše Janketića je na momente ličio na dramu, dovoljno veliku i ozbiljnu da bi u njoj on sam danas mogao da zaigra glavnu ulogu. Pa ipak, pojedini trenuci njegove biografije mogli bi da budu dramski interpretirani i na način izrazito sentimentalan, nežan, možda u melodramskoj formi, ali bi se i u njoj, opet, Janketić sasvim komotno osećao kao glumac.

.

Ovaj istaknuti glumac dobitnik je Nagrade “Dobričin prsten” za 2001. godinu, a monografiju o njegovom živou i radu priredio je Zoran T. Jovanović, naš poznati teatrolog.
U prvom dijelu monografije, naslovljenom “Vlastimir Đuza Stojiljković njim samim”, govori glumac sam o sebi, o svom porijeklu, porodici, školovanju, ulasku u tokove pozorišne umjetnosti, o svojim zanosima i radu. Kazivanje je živahno, anegdotično, argumentovano i skromno. U drugom dijelu knjige”Kritičari, teatrolozi” sedamnaest naših poznatih teatrologa i kritičara govori o ljudskom liku, stvaralačkim odlikama i dometima Đuze Stojiljkovića. Tu su prilozi Jovana Ćirilova, Muherama Pervića, Milutina Čolića, Milosava Buce Mirkovića, Aleksandra Obrenovića, Radomira Putnika, Đorđa Đurđevića, Slobodana Turlakova i drugih istaknutih, starijih i mlađih, kritičara i teatrologa. Treći deo ove monografije ustupljen je rediteljima koji su radili s ovim svestranim glumcem: Dejan Mijač, Ljubomir Muci Draškić, Vlada Vukmiović, Vladimir Jevtović, Aleksandar Đorđević, Nebojša Bradić, Slavenko Saletović, Radoslav Zlatan Dorić i Bratislav Petković.

Priređivač zbornika, teatrolog Zoran T. Jovanović, knjigu je komponovao iz četiri dela i uvoda. U uvodnom delu objavljeno je saopštenje žirija za dodelu nagrade i obrazloženje koje je biranim rečima napisla Vida Ognjenović, predsednik Žirija.
Prvi deo knjige nosi naslov “Rade Marković njim samim”. U ovom odeljku Zoran Jovanović ispisuje biografiju Radeta Markovića i pregled značajnih datuma u životu i radu glumca, dok Feliks Pašić vodi iscrpan razgovor s Markovićem, nastojeći da pronikne u elemente Markovićeve glumačke poetike.
Drugi deo knjige sadrži priloge velikog broja teatrologa, pozorišnih kritičara i reditelja koji s raznih stanovišta osvetljavaju glumačku ličnost slavljenika. Pored ostalih, priloge su napisali Milenko MisailovićPetar Marjanović, Ranko Munitić, Branko Pleša, Dejan Mijač i Boro Drašković.
U trećem delu knjige o Markoviću pišu glumci i saradnici s kojima je Marković učestvovao u velikom broju pozorišnih, filmskih, televizijskih i radio poslova. Zanimljivi su prilozi Ksenije Jovanović, Olivere Marković, Ljube Tadića i Lazara Ristovskog, kao i napisi Markovićevih studenata, danas već glumaca koji polako preuzimaju značajne pozorišne zadatke u pozorištima u Beogradu i Novom Sadu, Dušana Jakišića, radmile Tomović-Grinvud i Milana Čučilovića.
Četvrti deo zbornika nudi preglednu dokumentaciju o Markovićevom glumačkom i pedagoškom putu; iz precizno ustanovljenih podataka čitalac će dobiti pouzdan uvid i razvojni i umetnički put Radeta Markovića. Na filmu je odigrao 81 ulogu, u televizijskim dramama, serijama i drugim emisijama 62 uloge, učestvoavao je u 186 radio drama, a na pozorišnim scenama ostvario je ukupno 96 uloga. Kao profesor glume na Akademiji umetnosti u Novom Sadu izveo je četiri klase sa ukupno 39 studenata. Nagrađen je svim najznačajnijim stručnimi društvenim nagradama i priznanjima (Sterijina nagrada, tri Arene, Gavelina nagrada ... )
Knjiga o Radetu Markoviću višestruko osvetljava njegovu glumačku umetnost u svim medijima. Tokom pet decenija glumačkog prisustva, pre svega na pozorišnoj sceni, Marković je stekao nepodeljena priznanja kritike, publike i kolega zbog najmanje dva razloga: duboke odanosti, može se reći pune posvećenosti pozivu, što je najčešće donosilo vrhunska ostvarenja, kao i neposustalog tragalaštva za novim, savremenim i modernim glumačkim izrazom, kojim je nastojao da pomeri standarde u glumi u čemu je bio jedan od tvoraca avangardnih pozorišnih puteva u našoj sredini. Zbornik o Radetu Markoviću, u stvari, knjiga je odanosti i zahvalnosti jednome od naših najpostojanijih glumaca u periodu od Drugog svetskog rata pa do novoga milenijuma.

.

.

.

Tokom sedam godina, koliko je proveo kao glavni urednik pozorišnih novina Ludus, Feliks Pašić (1939 - 2010) objavio je, pod nadnaslovom Ludus razgovara, šezdeset razgovora s pozorišnim umetnicima. Seriju ovih razgovora u Ludusu otvorio je Jovan Hristić novembra 1992, a završila ju je Ognjenka Milićević septembra 1999.
U knjizi Kratak pregled vremena objavljen je izbor od osamnaest razgovora, s dramskim piscima, rediteljima, pozorišnim kritičarima. Odabrani segment nije reprezentativan samo po tome što prikazuje Pašića kao vrhunskog autora intervjua i jednog od naših vodećih pozorišnih publicista, već je značajan i u širem konekstu: tokom poslednje decenije 20. veka, u vremenu koje su obeležili ratovi, socijalna kriza i politika samoizolacije, pozorišne novine Ludus bile su otvorene i za ona stanovišta koja nisu mogla biti prezentovana u mnogim drugim medijima, posebno onim pod kontrolom tadašnjeg režima.
Pašićevi sagovornici, po hronološkom redosledu razgovora, su: Jovan Hristić, Vladimir Stamenković, Ljubomir Simović, Dušan Kovačević, Aleksandar Popović, Dejan Mijač, Slobodan Selenić, Vida Ognjenović, Ljubomir Draškić, Ljubiša Risić, Muharem Pervić, Jagoš Marković, Mira Erceg, Slobodan Stojanović, Jovan Ćirilov, Nikita Milivojević, Egon Savin i Biljana Srbljanović.

Monografija je interesantna, odlično koncipirana i u odnosu na monografije posvećene prethodnim dobitnicima "Dobričinog prstena" razlikuje se po osavremenjenom dizajnu za koji je zaslužan Nenad Bogdanović.
"Svi dobitnici "Dobričinog prstena" su veličine samim tim što su dobili ovo priznanje. Ali, svako od njih je, pre svega, ličnost, tako da sam se priređujući knjigu rukovodio Mirinom ličnošću. Želeo sam da knjiga što više govori o njoj, da bude ona, da ima dušu i da bude životna. Ljude koji su pisali tekstove za knjigu upućivao sam da Miru sagledaju iz svog ugla: iz ugla iz kog je najbolje poznaju, a da se pri tome neke stvari ne ponavljaju u više tekstova" - kaže Zoran Maksimović, priređivač monografije.
Monografija sadrži dvanaest poglavlja kroz koja je čuvena glumica predstavljena kao pozorišno, rediteljsko, filmsko, radijsko, televizijsko i pedagoško lice, ali kao "prvo lice jednine". Predstavljanje svih lica Mire Banjac počinje malim esejom o njoj, koji je napisao Zoran Maksimović i kroz koji on govori kako Miru doživljava kao glumicu. Naravno, monografija sadrži i popis njenih uloga (na filmu i u pozorištu i radio dramama), pozorišnih režija, televizijskih emisija, nagrada i priznanja, a tu su i izvodi iz kritika... Mladom teatrologu Maksimoviću pomagali su saradnici, a odazvao se i veliki broj Mirinih kolega i prijatelja da napiše priloge o njoj.

-Rođena sam u Beogradu, na Čuburi, u bolnici koja danas nosi naziv "Za majku i dete" u Tiršovoj ulici. Rodila sam se 1942. godine, u jeku rata i najstrašnijih opasnosti za mene, moju majku i oca, jer moja majka je bila Jevrejka - Sefardkinja sa Dorćola. Nikada tokom rata nije nosila žutu traku. Kada se udala za mog oca, Stevana, hrišćanina i preselila na Čuburu, roditelji su je se odrekli. Nije imala kontakta s njima sve dok njenu familiju, pet sestara sa decom, nisu odveli u logor na Sajmište - deo je intimnog poglavlja "Moja mala autobiografija" Jelisavete Seke Sablić, a u okviru monografije koja je ovih dana izašla iz štampe.
Pitka i zanimljiva knjiga (priređivači Zoran T. Jovanović i Tamara Bijelić) pojavila se u izdanju UDUS-a, kao sastavni deo priznanja za životno delo "Dobričin prsten". I u njoj, naša velika, svestrana i omiljena glumica otkriva detalje iz ličnog i profesionalnog života, zanimljive, tim pre što i sama naglašava kako nikada nije volela da priča o sebi i drugima: "oslobađajući se tako identiteta bila je slobodnija da stvara sopstveno mišljenje o ljudima i svoje slike sveta"...

Dragana Babića je Udruženje dramskih umetnika Srbije pozvalo da bude autor onih monografija koje se prave kad neko od glumaca dobije „Dobričin prsten“. Histrion biva prstenovan na svečanoj dodeli, a onda nastaje rad na knjizi, te ona biva jednog trenutka objavljena. Najčešće kad smo svi već smetnuli s uma da je taj i taj prsten dobio, osim možda samog laureata. Voja je među srećnijima. Nagradu je dobio 2009, a knjiga je objavljena već 2010. godine.
Znači, tokom svih tih meseci na knjizi, koja se ovog puta zove „Dijalozi o Voji Brajoviću”, radio je ozbiljan tim. To su: Dragan Babić, kao autor, a gle čuda i lektor, udruženje sa Ljiljanom Đurić na čelu uz pomoć Duške Marković, dizajner Milan Antanasijević, podatakarka mr Jelena Kovačević, a uz materijalnu podršku Fonda „Filip i Madlena Cepter“.
Jezgro knjige čini dijalog Dragana Babića sa Vojom Brajovićem. Svaki put čitamo šta se tog dana događalo na osnovu objavljenih isečaka iz novina. Već na početku prvog dijaloga vođenog 18. marta 2010. godine u zagradi stoji da se čuje glas Nevene Nikitin koja priprema repertoar za naredni mesec. A tokom jednog od narednih dijaloga beleži se upad vatrogasca koji traži da se otvore prozori: „Pušite, pa se uključio alarmni uređaj!“. Zatim se pridružuje nova sagovornica - Ivana Dimić. Jednom rečju, život se prepliće sa umetnošću, trudi se da to uočimo urednik Babić.
Na 190. strani knjige čitamo kako Milica Mihajlović sa Babićem čeka svog kolegu i muža Voju Brajovića koji po običaju kasni. I koji na 195. strani stiže. Tu sledi spontan razgovor. Nekog od dana u dijalog se uključuje Dejan Mijač. Nije zaobiđena ni činjenica da je ponešto lanuo i pas Pišta. A preko emaila uključio se još jedan reditelj - Slobodan Unkovski. Tu i dijalozima dođe kraj... Sledi spisak uloga prstenovanog slavodobitnika u svim medijima, a, bogami, i funkcije našeg glumca kao društvenog bića. Priča se da je uz poneku anegdotu vedro, ali i uspešno obavljao ulogu ministra kulture. Tad nije igrao nekog drugog, već, sasvim po Stanislavskom, sebe u datim okolnostima.

Univerzalni dramski pozorišni leksikon, koji pored dramske i pozorišne terminologije, sadrži odrednice o srpskim dramskim piscima, kao i o svetskim stvaraocima scenskih dela i našim i stranim pozorišnim umetnicima...

Ovo originalno zamišljeno i ostvareno leksikografsko delo našeg poznatog pozorišnog teoretičara i poslenika, namenjeno je pre svega akademijama i fakultetima dramskih umetnosti, pozorištima, festivalima, novinama i časopisima, pozorišnim institucijama, savezima, udruženjima, kao i muzičkim institucijama. Milovan Zdravković na više od 230 strana, uz veliki broj kolornih i crno belih ilustracija, opisuje i definiše pojmove iz svakodnevnog života onoga što se zbiva na „ daskama koje život znače“. Osim tih suštinskih histrionskih pojmova, Pozorišni rečnik Milovana Zdravkovića sadrži i kratke deskripcije važnih činilaca i institucija koje direktno ili posredno utiču, ili su vezane za život pozorišta. Zbog toga je ova knjiga ne samo rečnik, već i koristan priručnik za sve one koji se, ili žele da se bave pozorišnom umetnošću..

Pozorišni rečnik predstavlja jedan od prvih rečnika u Srbiji koji se bavi pozorišnom umetnošću. Autor nas vodi kroz istoriju pozorišta od antičke Grčke, Rima, Kine, Indije, preko srednjovekovnog, renesansnog, baroknog, novovekovnog pa sve do modernog i savremenog pozorišta. Obrađeni su pozorišni termini, muzika, opera, balet, režija, arhitektonski pojmovi, antička mitologija, najznačajnije svetske pozorišne i operske kuće, festivali, kolokvijalni izrazi, kao i savremeni termini iz oblasti marketinga, menadžmenta, organizacije i produkcije koji do sada nisu obrađivani.

Preko 1500 termina obrađeno je kratko i precizno i biće od velike koristi kako stručnjacima, tako i ljubiteljima pozorišta.

Čitaocima će od značaja biti i dodatak na kraju knjige – adresar akademija i fakulteta dramskih umetnosti, pozorišta, pozorišnih festivala, pozorišnih novina i časopisa, pozorišnih muzeja, pozorišnih nagrada, saveza, udruženja i muzičkih institucija.

Knjigu obogaćuje veliki broj fotografija iz savremenih, domaćih pozorišnih predstava.

Knjiga „Predstava pozorišta“ našeg istaknutog glumca Dejana Cavica – po mnogo čemu predstavlja autenticno kazivanje o fenomenu pozorišne umetnosti koji se u najvećoj meri odnosi na slavnu povest Ateljea 212, kao i njegovih vrsnih aktera koji su ostavili neizbrisiv trag u našoj nacionalnoj kulturi. Kroz ovu zanimljivu i lično intoniranu ispovest – poput slike u pokretu defiluju uspešno portretisani likovi Mire Trailović, nezaboravnih Zorana Radmilovića i Danila Bate Stojkovića, ali i Mire Banjac i Vlastimira Ðuze Stojiljkovića i dr. Dejan Čavić, „izvrstan glumac sa rediteljskim i prevodilačkim iskustvom, posvećen gledalac“, autor jedinstvene knjige „Upotreba glasa“, ovom prilikom prati predstavu pozorišta, u pozorištu i van pozorišta, pozorišne predstave u vremenskom rasponu od 1950. do 2010. godine, oslikava zemlje, mesta i ličnosti – izmedju ostalih i Rašu Plaovića, Huga Klajna, Mešu Selimovića ...

Ma koliko u izvesnoj meri protkan elementima autobiografske egzaltacije – spis Dejana Čavića predstavlja upečatljivo svedočanstvo o estetskom heroizmu jednog vremena u kojem je srpski teatar, blagodareći visokim umetnickim dometima – dostojno predstavljen svetu kao vrednost prvoga reda i utoliko s pravom zavredjuje naše duboko poštovanje ...

"Čudovišta koja smo voleli" bilo je zamišljeno kao istraživačko putovanje u šest knjiga, dugo tri i po milenijuma, ali usled tragičnih okolnosti, obuhvatiće pedeset poglavlja svrstanih u pet tomova. Kroz analizu legendarnih ličnosti iz mitova, bajki, "horrora", "science fictiona" i "heroic fantasy", traga se za tajnom večite privlačnosti i izazovnosti čudovišta. Ova mala autorska enciklopedija ispituje rađanje popularnih likova u književnosti i njihov prelazak na film i u strip. U četvrtoj knjizi predstavljeni su Tarzan, Fantomas, Alraune, Fantom iz opere, Golem i drugi.

"Čudovišta koja smo voleli" je istraživačko putovanje u šest knjiga i šezdeset poglavlja kroz analizu legendarnih ličnosti iz mitova, bajki, "horrora", "science fictiona" i "heroic fantasy". U trećoj knjizi predstavljeni su Drakula, Pinokio, doktor Džekil i mister Hajd, Šerlok Holms, Čarobnjak iz Oza i drugi.