Poznavanje bogate, heterogene i često teško dostupne građe, teorije književnosti, istorije i književnoistorijskih proučavanja ispoljilo se i u novoj monografiji Branka Zlatkovića, Male priče o Vuku Karadžiću (od 1787. do 1824). Zlatković je iz osobenog ugla osvetlio dinamične odnose između usmene i pisane reči, ispitujući i dalje anegdotu i srodne forme u sadejstvu svih elemenata tradicijske kulture, nacionalne i evropske istorije i istorije srpske književnosti. Među našim folkloristima Branko Zlatković je svakako najbolji poznavalac ove kompleksne problematike, što potvrđuju njegova dosadašnja proučavanja anegdotske građe, tematski grupisane oko važnih istorijskih prekretnica, ali i oko sudbina znamenitih srpskih književnika i naučnika (D. Obradović, S. Milutinović Sarajlija, P. II Petrović Njegoš, N. Tesla, I. Andrić, B. Ćopić).
