Vladimir Nabokov piše da je: “Stil manira autora, njegova posebna intonacija, njegov rečnik, ono što, kada se odlomak jedne knjige suprostavi odlomku druge, natera čitaoca da uzvikne da je to napisala Ostinova, a ne Dikens, dajući ključ razumevanja njegovog kritičarskog odnosa prema engleskoj književnoj tradiciji. Ista misao krije i izvor njegove odvažnosti da poredi i procenjuje pisce koji su stvarali na engleskom jeziku, ali i želje da se i sam dokaže. Bez čitanja ovih raskošnih eseja ne može se razumeti ni delo samog Nabokova.
