Silvana Marijanović rođena je u Mostaru, živela je u Kopenhagenu, Amsterdamu, Madridu, a trenutno živi i radi kao sekretarica u arhitektonskom birou u Hajdelbergu. Započela je studije kulturologije i istorije u Haleu. Objavljivala je kratke priče na nemačkom jeziku u časopisima Matriks i Antologiji Evropa (Andiamo Verlag, 2007).
Poeziju na srpskohrvatskom jeziku piše tek odnedavno. Objavljena je u časopisima "Koraci" i "Poezija", kao i u dvojezičkom zborniku "Koordinate koordinata" u prevodu Barbare Pogačnik, a u izdanju SKC Danilo Kiš iz Ljubljane gde je učestvovala i na festivalu „Ignor”.
Vilijam Vordsvort pripada prvoj ili starijoj generaciji engleskih ro-mantičarskih pesnika, zajedno sa Samjuelom Tejlorom Kolridžom, sa kojim je 1798. godine objavio zbirku Lirske balade, koja predstav-lja prekretnicu u engleskoj poeziji, označenu kao početak epohe ro-mantizma. Drugo, prošireno izda-nje ove zbirke objavljeno je 1800. godine i sadrži Vordsvortov pred-govor – gde je izneo svoje teorijske stavove o pesništvu – koji se smatra manifestom engleskog romantizma. Pomenuti predgovor sastavni je deo i ove knjige, koju čine i prevodi naj-vrednijih i najpoznatijih Vordsvor-tovih pesničkih ostvarenja.
Čuvena zbirka pesama, koja prikazuje dva suprotstavljena stanja ljudske duše, jednog od najoriginalnijih stvaralaca u istoriji umestnosti, u prevodu Dragana Purešića.
Sestra Huana, Deseta Muza Meksika, odlučila je da stvori pesničko delo po ugledu na Gongorine Samoće. Tako je napisala pesmu duže forme, poemu Prvi san (Primero sueno) koju je Oktavio Pas (Octavio Paz) nazvao najmisaonijom pesmom španskog jezika.
Čuvena modernistička poema izaziva protivrečne reakcije kod kritičara i čitatelja od svog objavljivanja 1922, kada je neobičnom formom kao i sadržinom, razmakla granice poezije.
Razni kritičari su mi učinili tu čast da tumače pjesmu kao kritiku savremenog svijeta, te su je smatrali značajnom društvenom kritikom. Za mene je ona bila tek olakšanje jednog ličnog i posve beznačajnog prigovora životu, tek ritmično gunđanje...
`Helderlin je u svom pesničkom zanosu video ono što bi čovek mogao i trebalo da postane. To kao da je bio isuviše veliki teret za njega. Vrlo mlad gubi razum, godinu dana provodi u duševnoj bolnici. Uprkos tome, Helderlin nastavlja i u takvom stanju da stvara.
Nažalost, malo je njegovih dela sačuvano iz tog perioda. Ono po čemu ga danas pamtimo su elegije, ode, himne u slobodnim strofama i drugi pesnički oblici.` (Izdavač)
