Knjiga SUDBINA SLIKA – PODELA ČULNOG pokazuje u kolikoj meri je politika važna za razumevanje umetnosti. Razvijajući novi koncept slike u savremenoj umetnosti i filmu on istovremeno ističe kako se politika i umetnost sve vreme prepliću. Pokrivajući dijapazon od umetničkih pokreta, filmskih stvaralaca kao što su Godar i Breson i mislilaca kao sto su Fuko, Delez, Adorno, Bart, Liotar i Grinberg, Ransijer pokazuje da se savremene teorije slike još nisu u potpunosti oslobodile recidiva prošlosti i da se umetnost nalazi pred nedvosmislenim gotovo benjaminovskim političkim izborom; na jednoj strani to je kretanje prema radikalnoj demokratiji, a na drugoj podupiranje novog reakcijarnog misticizma. Estetska revolucija je bez naglašavanja egalitarnih ideala tek naivno verovanje u postojanje čiste umetnosti.
