Otkriće i održanje smisla kao održanje života postalo je osnovni sadržaj knjige pesama Tomislava Marinkovića Šta o nama misle anđeli. Pitanje smisla ukazuje se kao odsudno pitanje i kada se stihovi nađu pred granicama „iza kojih se niko vratio nije“, i kada se nad životom natkrili senka kraja, i kada se gubitak izvesnosti ukazuje kao jedina izvesnost.
Održanje smisla uslov je života i uslov je vitalnosti koja se iznova obnavlja, kao i život sam. Otuda se figura Marinkovićeve poezije iz života na zemlji, među blagoslovenim biljkama i mnoštvenim predmetima, među gradskim prizorima i usred prirodnog obilja, okreće pogledu nagore, prema anđelima kojima ima šta da se kaže i od kojih ima šta da se čuje.
Glas melanholične stišanosti, strpljive raspravnosti i pesničke otmenosti.
Autori u ovoj knjizi koji su se ljubaznio odazvali molbi priređivača istinski su majstori jezika i pera, upućeni u maglovite tajne stvaranja književnog dela, ali i marljivi uzgajivači cveća, ukrasnih i voćnih sadnica i drugog botaničkog šarenila. Lepo uređena bašta, u kojoj ima više života i čiste lepote nego u napregnutim i suzdržanim ljudskim odnosima izvan književnog teksta, u teskobi spoljašnjosti, takva je knjiga Pisac u vrtu. To je mala antologija proznih i poetskih iskaza o biljnom svetu, nastalih iz zapažanja, ali se ta pažnja ne iscrpljuje u lakonskom pogledu na vrt, niti u slici uskog, uokvirenog značenja. U činu pisanja naših autora nalazi se poziv na nešto tajanstvenije, lepše i dalje, kao svedočanstvo o večnom baštovanskom umeću ljudskog duha.
