Sveti bordel i druge priče – Vladimira Tomića, nije zbirka za brzu konzumaciju — to je misaoni pejzaž, prostor unutrašnjeg dijaloga i književni događaj koji se ne završava poslednjom rečenicom. U ovoj knjizi, priče nisu radnje, već otpori: otpor banalnosti, brzini, jasnoći. Tomić piše ne da bi se dopao, već da bi se osetio. Njegov stil, egzistencijalni simbolizam, spaja misaonu prozu, lirski intenzitet i filozofsku dubinu. Likovi ne govore replikama, već odjecima; ne traže odgovore, već se mire sa pitanjem kao krajnjom istinom. U pričama se prepliću eros, priroda, samouništenje i religijski kod, stvarajući jezivu simfoniju organske spoznaje. Zbirka se kreće između bordela i svetilišta, između sna i jave, između sećanja i imaginacije. U tom liminalnom prostoru, čitalac ne traži kraj — već započinje sopstveni put. Ovo nije samo knjiga. Ovo je poziv na unutrašnje putovanje.
