U drami “Jelisaveta, kneginja crnogorska” Jakšić aktuelizuje već poznati model priče sa motivom proklete tuđinke, najčešće latinskog porekla, koja destruktivnim ponašanjem izaziva sukobe u sredini u koju stiže, dovodeći je do potpune propasti. U centar dramske fabule postavlja kćer venecijanskog dužda - Jelisavetu, koja udajom dospeva među ljude koji joj, vođeni naslednim iskustvom, običajima, saznanjima i mogućnostima, uskraćuju poverenje. Jelisaveta pomera središte dramskog sukoba u sferu privatnog, pa se tako prelazi tanka linija koja razdvaja istorijsku tragediju od istorijske drame.
