Praveći razliku između istoričara i pisca, Hegel se poslužio slikom generala: istoričara zanimaju generalove ideje ili trenuci u kojima donosi krupne odluke, pisac obraća pažnju na generalove čizme koje gaze cveće, a da toga general nije svestan. I u romanu Procijep Utješanovića, pored Vula Žurića i Vladimira Kecmanovića jednog od najznačajnijih sarajevskih srpskih pisaca mlađe generacije, novija istorija, ili bolje reći građanski rat u Bosni i Hercegovini, prikazana je s pozicija cveća zgaženog teškim vojničkim čizmama. Gotovo većina Utješanovićevih junaka nije svestna posledica ratnih bubnjeva koje se daleke 1992. osećaju u Sarajevu, uljuljkana u ideje o mogućem zajedničkom životu ljudi raznih vera i nacionalnosti, tim pre što je ta ideja bila zaživela u Titovoj Jugoslaviji. Ali početak rata sve dotadašnje društvene vrednosti izvrće na glavu i osnovna misao junaka romana Procijep jeste kako izbeći taj rascep, kako – u krajnjem slučaju – sačuvati glavu. Ne zna se kome je tih ratnih dana u Sarajevu teže: Bošnjacima koje Srbi tuku sa okolnih brda, da li Srbima koji su takođe meta tih istih Srba i koji u svakom trenutku mogu postati žrtve bošnjačke osvete. Roman je iskrena i potresna priča o preživljavanju, često začinjena crno-gorkim humorom, u svojoj osnovi duboko antiratna.
Milisav Savić
Šta poneseš kad moraš da napustiš dom? Kad nemaš vremena da se oprostiš. Kad djecu držiš jače nego ikad. Roman "Procijep" je istinita priča o bliskom porodičnom prijatelju. Priča o prijateljstvu, porodici i onome što rat ostavi iza sebe. Priča o običnim ljudima koji su se preko noći našli na suprotnim stranama. O porodici koja bježi — a rat ih sustiže.
