POEZIJA

There is no poetry without the metaphysical collocutor. Without a counterpart in the world of pure souls. Without a suggestion of that world. Anyway, the grains of sorrow are cast on the soil of poetry, in the midst of its immeasurable beauty. And only great sorrow can summon true joy, to show that life does exist. We are most often confronted by the challenges of illusion and the trials of communication with chimeras — but where are we? Where is our purpose, and how does one recognize the essence? How does one recognize where the soul sleeps? And how does one arouse it? At least for a moment? How does one exist beyond the visible being? How does one find a place in this world for the soul — one’s own? How does one recognize it habitat? How does one recognize the purpose and trace of its path? How does one simultaneously exist where one is and is not? — I forever ponder that. And these questions are dalliance with purpose, as we ride this toboggan of life. Nenad Šaponja

Pastir i runolist je semantički veoma složena, antropološki i psihološki slojevita i mozaična pesnička knjiga u kojoj uočavamo dominaciju biblijskih motiva, mitova, legendi, istorije, istorije umetnosti, savremenosti i, konačno, erotike. U kontekstu drugih književnih ostvarenja Nebojše Lapčevića, tu nam se obznanjuje kosmogonija Tromoravlja koje sadrži mnoštvo manjih, komplementarnih, svetova. Njihove odlike i dobro osmišljen poredak i odnos, proizvole harmoniju. Stvaranje svakog od njih „podseća na početak poezije” („O uštapu, kosmogonija jaspisa”). Ta činjenica takođe potvrđuje složenu prirodu i poziciju lesnika, uopšte stvaraoca. Ko je, u stvari, pesnik: Pastir, Vučji Pastir, Sejač, rajska ptica, angel ptica, drvo života...? Kora on čuva? Ko čuva njega? Eksplicitan odgovor samo na posledgьe pitanje donose sledeći stihovi: Lesnika ne čuva niko, /dovoljno je /prisustvo svetlosti... („O zajedničarenju ). Stoga, vratimo se svetlosti, zelenim pašnjacima. Slađana Ilić Nebojša Lapčević (1966, Kruševac) savremeni je srpski književnik. Piše poeziju, prozu, libreta i dramske tekstove. Za svoje književno stvaralaštvo ovenčan je sa više značajnih priznanja, poput nagrada „Meša Selimović”,„Radoje Domanović”, „Srboljub Mitić”, „Đura Jakšić” i dr.

Jezik je kuća Bića, pesništvo je suštinski Umetnost jezika, jezički Zaum sadrži najdublje spoznaje i stvara Lepotu... Ovo su prve asocijacije nakon čitanja nove poetske zbirke Snežane Nikolić (O čemu šumovi prenose različite istine), koja je ovde uronila u misterije reči čak i kada se to ne čini tako već mnogo jednostavnije. Ali, zar nisu i drevni alhemičari svedočili da jezik najviše skriva tamo gde je naizgled najjasniji - a da su najveće Tajne naoko jednostavne? Smelost mlade pesnikinje da se suoči sa arhetipom same Poezije (a to je jezik) - u svim njegovim značenjskim i drugim nijansama - ukazuje kako na autorkino umetničko sazrevanje tako i na kvalitet ove knjige... Sava Damjanov Pjesnikinja Snežana Nikolić novim pjesmama pomiče granice regionalnog pjesništva jednu letvu više nudeći metaforu i slikovitost kao rješenje, dajući svojevrsni odgovor na stvarnosnu poeziju. Upravo ta bujna metaforičnost, uz očuđavanje slika, najvećim su dijelom ono što nas odmah uhvati kao mreža u sebe. Naglašena je i spona s prirodom, ali i konceptualnost ove poezije, što je osvježenje s obzirom na aktuelne pjesničke tendencije. Tako da je ovde riječ o poeziji koja puno eksperimentira, puno od nas kao čitatelja očekuje, ali zauzvrat nam sve to vraća natrag jer ovo nije poezija lakih rješenja, ovo je poezija suptilnosti En Karson i razorne snage Ingeborg Bahman i usuđujem se reći, jedna od najsvetlijih točaka moderne srpske pjesničke produkcije. Monika Herceg

Na stazi između Života i Smrti, između ljubavi i ostavljenosti, između rane i oproštaja, između sna i jave (a sna se plaši, jer nikad nisam ja taj koji spava / već onaj koji se budi), Livaditis je i na krstu između Čoveka i Gospoda. Po horizontali i po vertikali. Sapet i raspet. Ima u njemu one ukletosti Dostojevskog, i samog u potrazi za svojimBogomi svojim krstom.

Prevela sa grčkog Gaga Rosić

Prvi izbor iz poezije Tanje Kragujević
Nakon sedamnaest knjiga poezije, Tanju Kragujević, čitamo u sasvim reprezentativnom izboru koji obuhvata magistrale ovog pesničkog sveta koji ne prianja uz običnost. Nudeći svome čitaocu rezolutan uvid kroz plitku nadu sveta, darujući mu onaj pogled iz umutrašnlosti, iz sasvim raslojenog bitka, ove pesme pred njega, stvarnog i ovovremenog, iznose jedan ličan i opšti, simboličkli i jezički vatromet.

POBUNJENI KLAS

Pesnička aktivnost u Meksiku, u drugoj polovini XX veka je prvenstveno bila obeležena drastičnim smanjenjem takozvanih književnih kružoka, koji su krajem XIX veka i početkom XX bili mesta na kojima su pesnici uživali u čitalačkoj publici, i obrnuto, mesta na kojima su čitaoci locirali pesnike i često ih čitajući u njihovim časopisima, knjigama, promocijama i sličnim događanjima.

Verovatno jedna od poslednjih grupa druge polovine XX veka, ako ne i poslednja, koja je bila nosilac ove tradicije u meksičkoj književnosti, jeste grupa "Pobunjeni klas".

Integrisali su je pet mladića entuzijasta, istraživača, upoznatih sa nacionalnom i svetskom književnošću, koji su ujedinili svoje nemire u nastojanju da objave prvu zajedničku knjigu 1960. godine, čiji je naslov glasio "Pobunjeni klas", u izdavačkoj kući Fondo de Cultura Económica. Huan Banjuelos (Tukstla Gutierez, Čijapas, 1932), Haime Augusto Šeli (Meksiko Siti, 1937), Haime Labastida (Los Močis, Sinaloa, 1939), Oskar Oliva (Tukstla Gutierez, Čijapas, 1937) i Eraklio Zepeda (Tukstla Gutierez, Čijapas, 1937 – Tukstla Gutierez, Čijapas, 2015) bili su članovi te grupe, uz napomenu da su prva četvorica bili prvenstveno pesnici, dok je poslednji više težio prozi; a svi oni su, na kraju krajeva, bili, ili su i dalje deo književnog života Meksika.

Ulog ili potraga ovih mladića su, u opštim crtama, imali veze sa skretanjem pažnje na potrebu da se književnost ponovo usredsredi na društvene teme, posebno na trenutak u kojem su živeli, kao i, s vremena na vreme, na zajednice udaljene od velikih urbanih centara, ističući njihove ukorenjene običaje i nestašice sa kakvim su se suočavali, iako taj zajednički ulog nije značio da njihovi stilovi imaju sličnosti (kao što je bio slučaj sa većinom književnih kružoka koji su delovali pre njih). Unutar prve već spomenute knjige, svaki pisac je napravio neku vrstu izjave, ličnog manifesta onoga što je tražio ili što ga je uznemiravalo. Na primer, Labastid aje govorio: „Nije čovek taj koji ostaje indiferentan pred cepanjem jednog naroda”.

Horhe Asbun Bohalil


sa španskog prevela Sonja Štajnfeld