Tatjana Vrećo, spisateljica i pesnik, posle četiri romana najzad se oglašava i zbirkom pesa¬ma.Nekako je postalo uobičajeno u našoj književ¬noj praksi da se pisci najpre pojavljuju sa zbirka¬ma pesama, kao svojevrsnim pilot-projektima, če¬sto u obliku prvih nesigurnih koraka u bojažlji¬vom opipavanju književnog terena (što je pomalo apsurdno, s obzirom na neospornu činjenicu da je poezija „kraljica pisane reči“).Utoliko je ne¬uobičajena situacija sa ovoliko „okasnelim“ po-javljivanjem Tatjaninog poetskog prvenca, imajući u vidu da se ona već uveliko profilisala kao vrs¬ni pesnik na mnogim književnim tribinama, kao i na društvenim mrežama.
Najnovija knjiga Bećira Vukovića, je još jedna u nizu bezvremneskih. Vuković, kao majstor pesničke reči, svojim stihovima nudi čitaocu iskrenu i snažnu refleksiju o modernom čoveku i njegovom mestu u svetu.
Poezija Gordane Sarić je intimistička i metafizička. Nema ni jedne profane reči koja upada iz vulgarne ravni, svaka reč je probrana, može se reći astralna, ima oko sebe auru čistote i lepote, a sve to uliveno u skladnu formu vezanog stiha. Ja sam se divio toj neizmernoj energiji ljubavi koja zrači iz njene poezije. Ljubav je tu kao u "Pesmi nad pesmama, kao u svetim spisima iz najstarijeg doba, kao kod Despota Stefana. Ona je kosmička kategorija koja se prožima sa istočnim konceptima onako kao kod Tina Ujevića, Sime Pandurovića, kao kod velikana našeg stiha. Gordana Sarić je nastavljač te velike, dominantne linije u našoj poeziji. Njena poezija je apsolutno čista i podseća na alabasterne antičke ili renesansne biste kako fino odnegovana, fino izvajana od jednog komada.
Srba Ignjatović, pesnik i književni kritičar
Slavica Marić, u knjizi Nemojte meni o ljubavi, ispisuje stihove oslobađajući ih prenapregnutosti i suvišnih značenja, svodeći pesničke slike na najčistije forme, na etičku, pravoslavnu dimenzionalnonost, i pri tome nužno, isključuje sva druga sredstva koja postmodernim autorima stoje raspolaganju - crni humor, sarkazam, ironiju i dr.
Slavica Marić prosto teži čistim, uzvišenim osećanjima iznijansiranim do najfinijih drhtaja duše koji se u ovim stihovima čitaju... ova poezija želi da sačuva izvorna osećanja, prvobitnu zanesenost, da sačuva izgubljeni svet, koji je preplavljen novim sadržajima i drugačijim nazorima.
Pesnikinja ne dopušta tom svetu da isčezne - zanos o poeziji je toliko snažan i tako uverljiv. Pesnikinja ima neograničeno poverenje u tu osećajnost koja je pokreće i koja je spiritus movens ove pesničke avanture.
Poverenje u poeziju je osnova postojanja, i poeziji daje smisao koji je neupitan. To je osnovni orijentir i polazište i ishodište vapijućeg pesničkog glasa koji samo želi da dopre do srca onih koji su još sačuvali nepatvorenu osećajnost, i koji će prepoznati i razumeti drhtaje vlastite duše, i koji će vlastitu osećajnost upodobiti sa osećajnošću koja prožima poeziju Slavice Marić čiji osobeni glas ima svoje slušaoce.
Kao što je Njegoš, kako kaže Kašanin, poslednji epičar u srpskoj književnosti, Bećirović je poslednji epičar u srpskoj narodnoj književnosti, koji je izrastao na našoj patrijarhalnoj mudrosti i verskom osećanju sveta. Njegovi stihovi nisu samo recitacija istorije, već poetska interpretacija događaja o kojima peva. Bećirović ima i poseban zadatak koji ispunjava sa punom svešću, peva o savremenom stradanju i bratoubistvu, o jamama koje niko pre njega u poeziji ne spominje.
Metak lutalica je prva knjige Matije Bećkovića iz 1963. godine. Knjigom Metak lutalica vas vodimo na nostalgično putovanje kroz poeziju ovog velikana naše pisane reči, omogućavajući vam ponovni susret sa nekim od njegovih prvih pesama, grupisanim u četiri tematske celine: Dežurno uvo sveta, Muke po Matiji, Propaganda poezije, Ona koju volim...
Zmaj je pesnik ogromnog opusa, orgpmnog uticaja u svom i u kasnijim vremenima, ali i pesnik čiji su mnogobrojni stihovi, pa čak i cele pesme postajali neodvojiv deo kolektivnog iskustva u jeziku na kome su nastali.
U Ilićevoj poeziji najpoznatije su deskriptivne pesme u kojima vrhuni realistička i meditativna strana njegovih stihova; u deskriptivnim pesmama Ilić opisuje svet izložen posmatračevom oku, polazeći uvek iz emfatične perspektive melanholičnog poentilizma, da bi mnboštvo detalja realnog sveta postepeno prešlo iz zone deskripcije u zonu naglašene simbolizacije.
