SRPSKI JEZIK

Čitana kao celina, Razgranavanja pokazuju upadlјivu tematsku i žanrovsku heterogenost. Međutim, osmotrene zasebno, kao da svaka od tri deonice ipak domašuje meru relativnog problemskog i oblikovnog jedinstva. Ono se u prvoj obznanjuje kao pretežno esejističko-kritički pristup nekim autorima, delima i estetičko-poetičkim pitanjima savremene srpske književnosti, a u drugoj kao preovlađujuća usmerenost na starije i novije naše duhovno i književno nasleđe, dok treću objedinjuju izrazito lični, mahom dnevnički odzivi na stanja i događanja kako na svetskoj i domaćoj sceni, tako i na ona iz domena autorovih individualnih, delatnih, opservativno-refleksivnih i emotivnih situacija. Veći broj štiva sabranih u ovoj knjizi objavlјen je u književnim glasilima (Letopisu Matice srpske, Polјima i Novoj Zori, kao i dva u kulturnom dodatku Politike), dok su ogledi o Desanki Maksimović, Dušanu Radoviću, Gojku Đogu i Milošu Kordiću publikovani u tematskim zbornicima Matice srpske.
Slavko Gordić je rođen 1941, u Dabrici kod Stoca, BiH. Porodica je 1946. kolonizovana u Gajdobru, gde je završio osnovnu školu. Srednju ekonomsku školu je završio u Bačkoj Palanci, a studije jugoslovenske književnosti na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Po okončanju postdiplomskih studija magistrirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, a doktorirao na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Potom, od 1973. do 2009, u zvanjima od višeg stručnog saradnika do redovnog profesora, predaje na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, gde je posle penzionisanja počastvovan zvanjem profesora emeritusa. Osim u primarno stvaralačkom radu, bio je angažovan u različitim javnim poslovima, od člana redakcije Indeksa, Polјa i Letopisa Matice srpske, do glavnog i odgovornog urednika Letopisa (1992–2004) i potpredsednika Matice srpske (2008–2012). Među funkcijama u višim državnim organima izdvajaju se po posebnoj odgovornosti zvanje ministra kulture i prosvete u Vladi SRJ (1993–1994) i, potom, višegodišnja uloga posebnog savetnika ministra prosveta u Vladi Republike Srbije (2008–2013) i vremenski kraće članstvo u Nacionalnom prosvetnom savetu (2015–2016). Uz sve pomenute i druge, nepomenute aktivnosti, ostaje nepretrnuto učešće u delovanju Matice srpske, čiji je predstavnik u Upravnom odboru Zadužbine „Dositej Obradović“ i Programskom odboru Vukovog sabora, te i član urednipštva Antologijske edicije Deset vekova srpske književnosti. Pojedini esejističko-kritički tekstovi su mu prevedeni na strane jezike. Dobio je Nagradu Društva književnika Vojvodine za najbolјu knjigu godine, kao i nagrade „Laza Kostić“, „Đorđe Jovanović“, „Sreten Marić“, „Todor Manojlović“ i „Mladen Leskovac“. Dobitnik je Novembarske povelјe Novog Sada, Nagrade za životno delo Društva književnika Vojvodine, Povelјe za životno delo Udruženja književnika Srbije i Nacionalnog priznanja Vlade Srbije za vrhunski doprinos kulturi srpskog naroda. Odlikovan je (2025) Sretenjskim ordenom prvog stepena.

Kao svojevrstan jezik u malom, žargon omogućuje sveže uvide u funkcionisanje jezika u celini. Dok standardni jezik uključuje i obeležja jezika „in vitro”, žargon je u potpunosti jezik „in vivo” – kod nas više popisivan nego opisivan, više ocenjivan nego tumačen. Ova knjiga je plod piščevog dugogodišnjeg bavljenja lingvističkim i sociolingvističkim aspektima srpskog žargona, posebno u domenu sufiksalne derivacije imenica. Iako uključuje blizu 4.000 žargonizama, ona nije rečnik žargona nego originalan pokušaj osvetljavanja gramatičkih mehanizama za izvođenje žargonskih reči. Komplementarna sa autorovom knjigom „Srpske slivenice – monografija sa rečnikom” (Akademska knjiga, 2019), ova studija se nudi pre svega lingvistima, sociolozima i psiholozima, ali i široj, naročito mlađoj čitalačkoj publici.